«Аммо ман дар Худованд шодӣ хоҳам кард, дар Худои наҷоти худ хурсандӣ хоҳам намуд» Ҳабаққуқ 3:18
Албатта, бисёре аз фарзандони Худо метавонанд рӯзҳои аввали шиносоии худро бо Ӯ, тавассути он Муборак, Худованд Исо, ки Номи Ӯ дилҳои моро бо шодии беандоза пур мекард, ба хубӣ дар ёд дошта бошанд. Чӣ қадар сабукӣ ва чӣ қадар ширин аст барои ҷон, ки он Номро дар назди мардум эътироф кунад; чӣ қадар аҷиб аст дарк кардан, ки Хуни Ӯ барои ман рехта шуд, ки қурбонии Ӯ барои ман бӯи хушбӯй барои Худо буд, ва ба хотири он ҳеҷ чиз наметавонист маро аз «муҳаббати Худо, ки дар Исои Масеҳ Худованди мост» ҷудо кунад.
Бо ёди нек мо тароват ва шодии дурахшонеро ба ёд меорем, ки дар ибодати Худованди мо зоҳир мешуд, вақте ки мисли баргҳое, ки бо шамол нарм-нарм ҳаракат мекарданд, вуҷуди мо бо ҳамду санои Ӯ зинда менамуд.
Аммо дар ин андеша, на кам аз мо ғамгин шудаем, ки ин меҳрубониҳо бо мурури замон сард шудаанд; шавқу завқи шодӣ, ки замоне вуҷуд дошт, гӯё абадӣ гум шудааст, ва мо ҳайрон мешавем, ки чаро, сарфи назар аз кӯшишҳои мо, онро баргардонидан мумкин нест. Мутаассифона, дар ин ҳолат бисёриҳо пешпо мехӯранд ва бисёриҳо гумроҳ мешаванд. Баъзеҳо иддао кардаанд, ки барои посух додан ба ин савол таҷрибаи аҷиб ва пурасроре лозим аст, ки онро «муқаддасшавӣ» меноманд. Бо ин онҳо иддао мекунанд, ки ба сатҳи баландтаре аз масеҳиёне, ки (ба гуфтаи онҳо) «муқаддас нашудаанд», мерасанд.
Аммо, муҳаққиқи ростқавли Навиштаҳо хоҳад ёфт, ки мо на бо таҷриба, балки бо ҳақиқат, каломи Худо муқаддас мешавем (Юҳанно 17:17). Ғайр аз ин, вақте ки мо таҷрибаеро меҷӯем ва пайдо мекунем, ки моро ба ҳаяҷон меорад, мо метавонем муддате ҳавасманд шавем, аммо ҳамеша ба норозигии боз ҳам амиқтар бармегардем — ҳамон таъсире, ки табиатан аз нӯшидани шароби зиёд боқӣ мемонад. Дар Навиштаҳо, шодӣ бо шароб тасвир шудааст: он метавонад ҳаяҷонбахш бошад, аммо ман наметавонам, наметавонистам, аз он ғизо гирам; ин маро комилан хароб мекард.
Манбаи шодии ҳақиқӣ
Пас, оё масеҳӣ аз шодӣ маҳрум аст?
Дар ҳақиқат, ӯ нест, зеро шодии ҳақиқии рӯҳонӣ аз Худост ва чизи хеле гаронбаҳост.
Аммо биёед пурсем, ки ҳангоми табдил ёфтан ба шумо чӣ шодӣ бахшид?
Оё ин аз тафаккур дар бораи он шодӣ буд? «Албатта не», — хоҳед гуфт шумо, — «ин аз донистани Худованд Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи ман ва ҳузури Ӯ ҳамеша бо ман ба вуҷуд омад. Ман аз ғизои воқеӣ, муҳим ғизо мегирифтам ва аз ин кор шодӣ мекардам». Аммо фикр кунед, оё шумо ин шодиро он қадар қадр кардаед, ки зарурати ғизо гирифтанро аз даст додаед?
Оё шумо, ки асосан ба шодӣ такя мекунед, фаромӯш кардаед, ки то чӣ андоза ба Худованд вобастаед? Албатта, ин ҷавоби ҳақиқӣ ба сардӣ ва набудани рушд дар на кам аз ҳолатҳост. Чашм ба худ ва ба он чизе, ки дар дохил рӯй медиҳад, нигаронида шудааст, на ба Он ки танҳо Ӯ метавонад шодии ҳақиқии дилро бахшад.
Ин ҳолати рӯҳ дар Забур 107:4-5 ба таври дақиқ тасвир шудааст: «Онҳо дар биёбон дар роҳи танҳоӣ саргардон буданд; шаҳре барои зист наёфтанд. Гурусна ва ташна, ҷони онҳо дар онҳо беҳол шуд». Инҳо фарзандони Исроил буданд, пас аз муддате суруди пурҷалоли наҷот аз душманони худро, бо гузаштан аз Баҳри Сурх, месуруданд!
Орзуе буд, ки қонеъ нашуда буд, хоҳише буд, ки пур нашуда буд: шодие, ки қаблан аз они онҳо буд, акнун наметавонист онҳоро нигоҳ дорад. Пас чӣ? «Он гоҳ онҳо дар мусибати худ ба Худованд фарёд карданд, ва Ӯ онҳоро аз тангиҳои онҳо раҳо кард. Ва Ӯ онҳоро аз роҳи рост бурд, то ки ба шаҳри истиқомат бираванд. Оҳ, кош одамон Худовандро барои некии Ӯ ва барои корҳои аҷиби Ӯ ба фарзандони одам ҳамду сано мегуфтанд! Зеро Ӯ ҷони орзумандро қонеъ мекунад ва ҷони гуруснаро бо некӣ пур мекунад» (оятҳои 6-9). Бигзор ин, хонандаи азиз, ба дили ту ва дили ман амиқ ҷой гирад: Шодӣ қонеъ намекунад, ҷонро ғизо намедиҳад; аммо Ӯ, Худованди мо, ин корро мекунад. Ва ин тавр буда наметавонист, зеро Ӯ гуфтааст: «Ман нони зинда ҳастам, ки аз осмон фуруд омадаам» (Юҳанно 6:51).
Аҳамияти Навиштаҳо
Ҳоло, ман дар бораи Ӯ дар аввал аз куҷо фаҳмидам? Чӣ ба ман аввалин таъми нони шириниро дод? Танҳо Навиштаҳо; бе он ман ҳанӯз дар торикӣ мебудам. Пас чӣ гуна ман метавонам он Китоби гаронбаҳоро нодида гирам ва интизор шавам, ки фикрҳои ман дар бораи Масеҳ бошанд? Имконнопазир! Ва бо вуҷуди ин, чӣ қадар одамон фикр мекунанд, ки шодии худро нигоҳ доранд, дар ҳоле ки ба ягона ҷое, ки шодии ҳақиқии рӯҳонӣ аз он омада метавонад, аҳамият намедиҳанд?
Бартараф кардани мушкилот дар омӯзиши Навиштаҳо
«Фаҳмидани он душвор аст», — касе ҳатман мегӯяд, — «ва ман аз он хеле кам мефаҳмам». Хуб, мо шодем, ки донишҷӯёни амиқтарин Навиштаҳо аз умқи ҳикмат ва зебоии камоли он дар ҳайрат мондаанд, зеро ин эътиқоди моро мустаҳкам мекунад, ки он дар ҳақиқат Каломи Худост. Аз ин рӯ, гарчанде ки аввалин импулси мо ин аст, ки ҳамаи онро донем, мо бо ин фикр устувор мешавем, ки дар ин ҷо барои солҳои зиёд ғизо мавҷуд аст ва аз ҳад зиёд якбора ба мо ҳозима медиҳад. Шумо фикр намекунед, ки аз хӯрок даст кашед, танҳо аз он сабаб, ки ба шумо якбора ғизои яксола дода нашудааст! Як хӯрокро дар як вақт бихӯред ва боварӣ ҳосил кунед, ки онро хуб ҳазм мекунед.
Вақте ки ҷустуҷӯи Навиштаҳо оғоз шуд, Шайтон барои рӯҳафтода кардани шумо воситаҳои зиёдеро истифода хоҳад бурд. Шояд он душвор ва хастакунанда ба назар расад ва шубҳаҳо ба миён оянд, ки оё аз он ягон мева хоҳад буд. Ин «озмоиши имони шумост» ва имон танҳо эътимод ба Худост.
Пас аз худ ин саволро пурсед: «Оё Худо наметавонад маро аз ин озмоиш гузаронад?» ва дар ин бора ба Ӯ муроҷиат кунед. Пас дар хотир доред, ки имон амал мекунад! «Дасти саъйкунанда сарватманд мекунад», «он ки бо меҳнат ҷамъ мекунад, афзоиш меёбад», «дар ҳама меҳнат фоида ҳаст» ва «шарафи Худост, ки чизеро пинҳон кунад: аммо шарафи подшоҳон аст, ки масъалаеро таҳқиқ кунанд (Масалҳо 10:4, 13:11, 14:23, 25:2). «Биёед дар некӣ кардан хаста нашавем, зеро дар вақташ дарав хоҳем кард, агар беҳол нашавем» (Ғалотиён 6:9). Бо кӯшиш шумо каме-каме меомӯзед ва ҳар як дарс дар дил ба таври ҳақиқӣ омӯхта мешавад. Ғайр аз ин, вақте ки дил чизеро барои худ омӯхт, шодии натиҷавӣ оромтар ва амиқтар аз он хоҳад буд, ки қаблан маълум буд. Аммо аз такя ба он шодӣ эҳтиёт шавед!
Пайваста пеш равед, дар бораи Масеҳ бештар омӯзед: танҳо ҳамин тавр ҷон тару тоза ва зинда нигоҳ дошта мешавад.
Муносибат ба Навиштаҳо бо эҳтиром
Агар шумо хоҳед, ки дар хондан шодии ҳақиқӣ дошта бошед, ҳамеша дар хотир доред, ки он Китоби гаронбаҳоро ҳеҷ гоҳ ҷуз бо рӯҳи эҳтиром ва фурӯтанӣ накушоед. Ва он гоҳ ҳар калимаеро, ки мехонед, ба овози «Он Баланд ва Азим, ки дар абадият сокин аст», гӯш диҳед, ки гӯё мустақиман ба ҷони шумо сухан мегӯяд.
Ғайр аз ин, ба Навиштаҳо бо нияти худхоҳона — танҳо барои худ чизе гирифтан, то ба дигарон нишон диҳед — наравед, балки Масеҳро ҳамчун Мақсади дили худ қарор диҳед. Ин ягона калидест, ки каломи Худоро ба шумо боз мекунад.
Ҳангоми роҳ рафтан бо он ду нафар дар роҳ ба Эммаус, Худованд Исо «ба онҳо дар ҳамаи навиштаҳо чизҳоеро, ки дар бораи Худаш буданд, шарҳ дод» (Луқо 24:27). Шаҳодати минбаъдаи онҳо чӣ қадар ширин буд: «Оё дили мо дар мо намесӯхт, вақте ки Ӯ дар роҳ бо мо сухан мегуфт ва вақте ки Ӯ навиштаҳоро ба мо боз мекард?» (ояти 32).
Ҳеҷ чиз наметавонад зебоӣ ва таровати Каломи Худоро ба ҷон мисли ақле, ки барои пайдо кардани чизе аз Масеҳ дар ҳама ҷо ҳушёр аст, нигоҳ дорад.
Пайдо кардани Масеҳ дар тамоми Навиштаҳо
Шояд, чунон ки дар Инҷилҳо, тамос мустақим бо Ӯ бошад; ё дар Номаҳо, таълимот дар бораи шахсияти Ӯ, кори Ӯ ё ҷалоли Ӯ ва манфиатҳои Ӯ дар рӯи замин дар Инҷил, ки ба наҷотнаёфтагон мерасад, ва бадани Ӯ, ки Калисо аст.
Аҳди Қадим аз намунаҳои Масеҳ дар хислатҳои гуногуни Ӯ пур аст: Писари Худо, Писари Одам, Паёмбар, Коҳин, Подшоҳ, Хизматгор, Чӯпон, Барраи Худо ва дигарон. Мо инчунин ҳам намунаҳо ва ҳам пешгӯии таваллуди Ӯ, ҳаёти беайби Ӯ, азобҳои Ӯ дар рӯи замин, рад кардани Ӯ аз ҷониби одамон, ҷойгузинии Ӯ барои гунаҳкорон дар бардоштани доварии Худо, «итоати ихтиёрии Ӯ то марг», эҳёи Ӯ, баланд бардоштани Ӯ, омадани Ӯ барои муқаддасони Ӯ, омадани Ӯ дар доварӣ ва ҳукмронии Ӯ бар рӯи заминро пайдо мекунем.
Инчунин дар Забур ва дар Паёмбарон Ӯ ба таври олӣ барҷаста аст. Дар ҳама ҷо чунин аст; пас биёед дар ёфтани ин «ганҷи пинҳон»-и гаронбаҳо ҷиддитар бошем, ҳамеша дар хотир дорем, ки агар Масеҳ дар ҳақиқат Мақсад бошад, дил ҳеҷ чизро нахоҳад дошт. Он гоҳ дар ҳақиқат мо метавонем бигӯем: «Шодиҳои Ӯ шодиҳои амиқтаринро ба мо медиҳанд», ва бо паёмбар Ирмиё: «Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва сухани Ту барои ман шодӣ ва хурсандии дилам буд» (15:16).
