Ман бо Масеҳ дар нур робита дорам; ман на танҳо бояд аз чизҳои ҳозира рӯй гардонам ва он нури дурахшонро дар он ҷо бубинам, балки бояд онро дар ин ҷо инъикос кунам. Шояд ман инъикоскунандаи хеле бад бошам; «парво накун,» мегӯяд Масеҳ. «Давом деҳ, ман қудрат медиҳам; ман медонам, ки ту дар худ ҳеҷ чиз нестӣ ва дар ҷое ҳастӣ, ки шаб аст; аммо нур доданро давом деҳ; ба зудӣ ту дар рӯзи Худо хоҳӣ буд.» Он субҳи бе абр моро ба нуре мебарад, ки Масеҳ ҳоло дар он аст. Ӯ Ситораи дурахшони субҳ аст.
Шаб метавонад хеле торик бошад, аммо торикӣ ба Ситораи дурахшони субҳ намерасад. Ҳеҷ абре Ӯро пӯшида наметавонад: ба зудӣ Ӯ дурахшон хоҳад шуд. Мо дар ин ҷо танҳо бо таҳаммул ҳастем, дар роҳи он чизе, ки дар пеш аст. Ӯ Ситораи дурахшони субҳи мост; мо Ӯро хоҳем дид. Ӯ моро боло мебарад ва ба хонаи Падар роҳнамоӣ мекунад, пеш аз он ки офтоб дурахшон шавад. Ин умед аст, ки ба инсон ҷуръат медиҳад, ки дар миёни нокомиҳо идома диҳад. Албатта, ман ноком шудам. Оё ман инъикоскунандаи хуби нур будам? Не! аммо ман бояд то омадани Ӯ, то он даме ки Ӯро ҳамчун Ситораи дурахшони субҳ бубинам, идома диҳам. Ин нест, ки мо дар омадани Ӯ инъикоскунандагони нури дурахшонро меҷӯем — гарчанде ки мо бояд чунин бошем — ва на интизории дидани чароғҳои пур аз равған; балки Рӯҳи Муқаддас дар Арӯс мехоҳад, ки Ӯ биёяд.
Оё Ӯ гиряи шуморо мешунавад, «Биё, Худованд Исо»? Оё дилҳои шумо чунон пеш мераванд, ки ҳамеша мегӯянд, «Биё, Худованд Исо»? Шумо набояд ба атроф нигоҳ кунед ва дигареро интизор шавед; шумо метавонед инро ба Ӯ бигӯед. Аҳ! Муоширатро бо Масеҳ дар робита бо он калима, «Биё!» инкишоф диҳед — худро ҳамчун як қисми Арӯс, ки ҳанӯз дар рӯи замин аст, ва Рӯҳ дар вай мегӯяд, «Биё!»
