Ҳама чиз барои мо торикӣ буд, хоҳ мо аз яҳудӣ ё бутпарастӣ, ё масеҳияти номӣ ва фасодшуда даъват шуда бошем; ва акнун мо дар нуре ҳастем, ки аҷиб аст. Мо халқи Худо ҳастем, ки раҳмат ёфтаем.
Нури аҷиб! Оё мо дар ин бора чунин ҳис мекунем? Ҷаҳон ба торикӣ ва беимонии худ амиқтар ва амиқтар ғарқ мешавад. Олимон ва файласуфони донои он ҳаворо бо фарёдҳои пирӯзӣ дар бораи таҳқиқот ва кашфиётҳои худ пур мекунанд. Аммо дар асл онҳо мисли мардоне ҳастанд, ки ба сояҳои фиребанда чанг мезананд, дар ҳоле ки илми онҳо тумани фарогир аст. Кашфиётҳои онҳо ба онҳо имкон медиҳанд, ки дар ҷаҳон бисёр корҳои оқилона ва аҷиб кунанд, аммо ҳеҷ як нури рӯшноӣ дар онҳо дар бораи чизҳои берун аз қабр намедурахшад. Ва мо дар ин ҷо ҳастем, ки дар нури Худо, ки дар Масеҳ пурра ошкор шудааст, дар нури файз, мақсадҳо ва ҷалоли Ӯ гузошта шудаем. Оё мо ин чизҳоро меомӯзем, то ҳарчи бештар равшантар шавем ва дар натиҷа, худамон низ дурахшон шавем?
Дар шаби беабр дар мавсими моҳи пурра, мо аз нури офтоб, ки дар он медурахшад, баҳра мебарем. Чӣ қадар аҷиб бояд нури офтоб бошад, ки метавонад ҷисми торикро ин қадар равшан дурахшонад! Хуб, ҷаҳон ҳанӯз дар торикӣ аст, зеро пушташ ба Худо гардонда шудааст. Мо дар нури ҳақиқат ва файзи Ӯ, нури дониши Худи Ӯ ҳастем. Чӣ қадар аҷиб аст, ки ин нур дар он аст, ки он одамони торик ва ҷолибнашударо, мисли худамон, бартариҳои Ӯро нишон медиҳад ва Худи Ӯро инъикос мекунад.
Оҳ, ки дар равшании беабрии нури аҷиби Худо пурратар бошем!
