Чӣ гуна муҳаббате буд, ки Туро фуровард, Ба умқҳое, ки ман дар онҳо хобида будам, Ки Туро водор кард, ки тахти ҷалоли Худро тарк кунӣ, Дар шакли Хизматгор роҳи Худро тай кунӣ; Боз ҳам пасттар ба марг рафтӣ, То ки ман ҳеҷ гоҳ довариро надонам.
Макони ман акнун дар Туст дар боло, Ба шарофати хуни гаронбаҳои Ту, Дар пеши рӯи Падари Ту дар муҳаббат, Ҳоло Падари ман ва Худои ман гардид. Оҳ! Кош овози нотавони ман баланд шавад, Сипоси Ӯро, ки ин қадар дӯст медорад.
Ин муҳаббатест, ки шарҳ додан мумкин нест, Он хеле аҷиб, хеле бузург аст; Танҳо дили Худо дар бар гирифт, Чунин андешаҳои илоҳӣ дар асрҳои гузашта. Аммо оҳ! Ман медонам, ки он ба ман такя мекунад, Ва то абад хоҳад буд.
Эй Худованд, маро боз ҳам бештар пур кун, То ки дили ман ҳатто дар ин ҷо дар поён, Аз захираи бой ва бепоёни муҳаббати Ту, Қонеъ ва лабрез шавад. Пур аз баракате, ки Ту додаӣ, Ҳоло таъми пешакии он чизе, ки осмонро месозад. — Муаллиф номаълум
