Эй сабурона, беайб! Дилҳои моро дар фурӯтанӣ тарбият деҳ, То ки юғи Туро бардорем ва аз Ту омӯзем, То ки мо истироҳат ёбем.
Исо, Ту кофӣ ҳастӣ Ақл ва дилро пур карданӣ; Ҳаёти сабуронаи Ту – ҷонро ором карданӣ; Муҳаббати Ту – тарси онро дур карданӣ.
Эй, нигоҳи ҷиддии моро мустаҳкам кун Ҳамагӣ, Худованд, ба Ту, То ки бо зебоии Ту машғул шуда, Мо дар ҷои дигар ҳеҷ касро набинем. —Кристиан Андреас Бернштейн (1672-1699)






