Паёми саривақтӣ
Бо назардошти вақти сол, кас метавонад интизор шавад, ки мо ба ҷашни таваллуди Масеҳ тамаркуз кунем. Албатта, тафсилоти таҷассуми Ӯ барои имондорон арзиши бузург ва таваҷҷӯҳ дорад, зеро мо бисёр ҷанбаҳои гаронбаҳои Худованд Исои Масеҳро мебинем. Чунин чизҳоро дар Матто 1-2 дар бораи ҳомиладории мӯъҷизавӣ, номи Ӯ ва он чизе ки Ӯ номида мешавад, ва тӯҳфаҳои муғҳо пайдо кардан мумкин аст. Ё мо метавонем дар бораи эъломияҳо ва ифодаҳои гуногуни ҳамду сано, ки дар ду боби аввали Луқо оварда шудаанд, фикр кунем. Бисёр порчаҳои дигари алоқаманд низ ба хотир меоянд, ки аз онҳо мо ҳангоми тамаркуз ба Худованд Исои Масеҳ баракати бузург мегирем. Мо шуморо ташвиқ мекунем, ки ин порчаҳоро барои рӯҳбаландии худ хонед ва дар файз ва дониши Ӯ афзоиш ёбед (2 Петрус 3:18).
Барои ин нашр, вақте ки мо ба охири соли дигар мерасем, мо тасмим гирифтем, ки қисми зиёди вақти худро барои даъват кардани муқаддасон – аз ҷумла худамон – барои зиндагӣ кардан ба тавре ки бояд, сарф кунем. Мо мехоҳем фикрҳои Худоро, ки дар Малокӣ, калимаҳои охирини Аҳди Қадим оварда шудаанд, баррасӣ кунем. Ин замоне буд, ки дар миёни халқи интихобшудаи Худо, Исроил, чизҳо дуруст набуданд – хеле монанд ба вазъияте, ки имрӯз дар миёни онҳое, ки номи Масеҳро даъво мекунанд, пайдо мешавад. Ҳарчанд саволҳо дар Малокӣ ба миллат нигаронида шуда буданд, мо метавонем фоидаи зиёде пайдо кунем, агар онҳоро аз худамон пурсем. Шумо барои ҳар як масъалае, ки Худо ба миён мегузорад, чӣ ҷавоб дода метавонед? Чӣ тавр ман метавонам дар роҳи худ бо Худованд дар ҳафтаҳо ва соли оянда беҳтар шавам, дар ҳоле ки интизори он рӯз ҳастам, ки мо мисли Ӯ хоҳем буд, зеро мо Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид (1 Юҳанно 3:2)?
Бигзор мо омода бошем, ки Навиштаҳо ва Рӯҳи Муқаддас кори худро дар ҳаёти мо анҷом диҳанд, хоҳ «барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат» (2 Тимотиюс 3:16 NASB). «Ба Худованд бо тамоми дили худ эътимод кун ва ба фаҳмиши худ такя накун. Дар ҳамаи роҳҳои худ Ӯро эътироф кун, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард» (Масалҳо 3:5-6).
Мо намедонем, ки кай калимаҳои охирини даъват ба ғайриимондоронро мешунавем. Шояд имрӯз бошад! Агар шумо ба Худованд Исои Масеҳ, ки барои бардоштани ҳукми шумо ва мурдан барои шумо таваллуд шудааст, эътимод накарда бошед, мо шуморо ташвиқ мекунем, ки ҳоло ин ӯҳдадориро ба ӯҳда гиред – пеш аз он ки дер шавад.
