Масеҳиён, шодӣ кунед, ки Худо аз они шумост! Ҳамаи сифатҳо ва камолоти пурҷалоли Ӯ аз они шумост!
Ҳамадони Ӯ аз они шумост . . .
то шуморо дар ҳар ҳолат, хоҳ номусоид ва хоҳ мусоид, бубинад;
то ҳамаи ҳамлаҳоеро, ки душманони шумо бар зидди шумо карданӣ ҳастанд, пешбинӣ кунад;
ва амнияти ҳозира ва абадии шуморо таъмин намояд.
Ҳамаҷоӣ будани Ӯ аз они шумост — бинобар ин Ӯ гуфтааст:
«Дар шаш мусибат бо ту хоҳам буд, ва дар ҳафт туро тарк нахоҳам кард».
«Ман ҳаргиз туро тарк нахоҳам кард ва аз ту даст нахоҳам кашид».
«Инак, Ман ҳар рӯз то охири дунё бо шумо ҳастам».
Адолати Ӯ аз они шумост . . .
то ҳамаи ӯҳдадориҳои аҳдро иҷро кунад,
то шуморо бо макони зист дар олами саодат мукофотонида,
то ҳамаи он қувваҳои душманонаеро, ки пайваста ба шумо муқобилат мекунанд, ҷазо диҳад.
Тағйирнопазирии Ӯ санги амнияти шумо ва манбаи шодии бебаҳои шумост!
Вафодории Ӯ аз они шумост, ҳамчун гарав барои иҷрои ҳамаи он ваъдаҳое, ки барои имондорон бениҳоят бузург ва гаронбаҳоянд.
Масеҳиён, хушбахтии шумо чунин аст. Дар он шодӣ кунед ва бигӯед:
«Худованд насиби ман аст, бинобар ин ба Ӯ умед мебандам!» (Марсияҳо 3:24)
Чӣ қадар бузург аст фурӯтании Худо, ки насиби абадии чунин кирмҳои беарзиш мегардад
