Масеҳиён, шодӣ кунед, ки Худо аз они шумост! Ҳамаи сифатҳо ва камолоти ҷалоли Ӯ аз они шумост!
Худо... мавҷуди бепоён аст, бе ҳудуд ба моҳияти худ, аҷиб дар амалҳои худ, нофаҳмо дар мақсадҳои худ ва ифоданашаванда дар сифатҳои худ.
Ӯ... беохир бештар аз ҷаҳонҳо дар худаш аст; барои тахминҳои мо хеле баланд ва барои тасвирҳои мо хеле бошукӯҳ аст!
Гарчанде ки Ӯ дар масофаи беандоза аз мо ба назар мерасад; ва ақл ба назар мерасад, ки аз муошират байни ин Мавҷуди ҷалолнок ва чунин махлуқоти гунаҳкор, ки мо ҳастем, пешгирӣ мекунад — аммо Ӯ Худои ҳамаи халқи наҷотёфтаи Ӯст!
Дар ин ҷо пас Каломи таҷассумёфтаи Худо меояд, то шукӯҳи дурахшони бузургии Ӯро нарм кунад. Шаҳодати зебо дар бораи Ӯ, як нармии ширин ва муқаддасро дар атрофи тахти Ӯ мепартояд, то ки дурахши он барои мо аз ҳад зиёд набошад.
«Гарчанде ки Худованд баланд аст — аммо Ӯ ба фурӯтанон эҳтиром дорад.» (Забур 138:6)
