«Онҳо пурсиданро бас карданд: «Куҷост Худованд, ки моро аз замини Миср берун овард, ки моро аз биёбон гузаронд?»» (Ирмиё 2:6).
Масеҳият як муносибати наздик ва афзоянда бо шахсияти Исои Масеҳ аст. Ин маҷмӯи таълимот барои имон овардан, одатҳо барои амалӣ кардан ё гуноҳҳо барои пешгирӣ кардан нест. Ҳар як фаъолияте, ки Худо фармон медиҳад, барои таҳкими муносибати муҳаббати Ӯ бо халқаш пешбинӣ шудааст.
Худо ибодатро барои он тарҳрезӣ кардааст, ки мо Ӯро дар ҷалолаш бубинем ва мувофиқи он ҷавоб диҳем; барои бисёриҳо он ба «дин» табдил ёфтааст, як вохӯрии дигар, ки аз рӯи одат дар он иштирок мекунанд. Худо низоми қурбониро таъсис дод, то мо, халқи Ӯ, муҳаббати худро ба Ӯ баён кунем; аммо мо аксар вақт тӯҳфаҳои худро ба Худованди худ ба кӯшишҳои бефоида барои ором кардани Ӯ ва ором кардани виҷдони гунаҳкори худ кам мекунем. Худо ба мо дуоро дод, то мо бо Ӯ сӯҳбат кунем, аммо мо аксар вақт инро бо «гуфтани дуоҳо» ва шитобон рафтан, бе он ки ҳеҷ гоҳ ба он чизе, ки дар дили Падари мост, гӯш надиҳем, таҳриф мекунем. Худо фармонҳои худро ҳамчун муҳофизат барои онҳое, ки Ӯ дӯст медорад, таъсис дод, аммо фармонҳо метавонанд ба роҳи қонунӣ табдил ёбанд, на ба роҳи муносибат бо Падари мо, ки дар он Ӯ моро аз зарар муҳофизат мекунад.
Фаъолияти динӣ берун аз муошират бо Худо маросими холӣ аст.Мардуми замони Ирмиё аз доштани маросим бе ҳузури зоҳири Худо қаноатманд буданд. Онҳо бо «дини» худ чунон роҳат шуданд, ки ҳатто набудани Худоро пайхас накарданд. Оё имкон дорад, ки дуо гӯем, дар ибодатгоҳ иштирок кунем ё ҳадия диҳем, аммо ҳузури Худоро эҳсос накунем? Албатта, имкон дорад! Ва ин шарҳи ғамангези бисёр таҷрибаҳои масеҳӣ будааст. Барои ҳаёти динӣ, ки муносибати муҳим бо Исои Масеҳ надорад, қаноатманд нашавед. Вақте ки Худо ҳузур дорад, фарқият равшан хоҳад буд.
