Наҷоти динӣ: сафедкунӣ бо имон ба Масеҳ

Наҷоти динӣ. >> Ҳеҷ айберо [сурудхонӣ ва мусиқӣ] Худо қабул нахоҳад кард. Ҳеҷ маҳкумияте ҳеҷ гоҳ буда наметавонад. Ӯ сафед кард. [сурудхонӣ] Ӯ [мусиқӣ] ҷалол хоҳад дод. Дар Масеҳ шумо [сурудхонӣ] қабул кардед. Пас, нагузоред, ки одамон [мусиқӣ] дар роҳи шумо истанд. Ба дурӯғҳое, ки онҳо мегӯянд, [сурудхонӣ] гӯш надиҳед. Онҳо шуморо дӯст намедоранд. >> [мусиқӣ] >> Онҳо беҳтарини шуморо намехоҳанд, аммо имон аз ин озмоиш [сурудхонӣ ва мусиқӣ] пирӯзӣ меорад. Ҳама динҳо ба шумо мегӯянд, ки роҳи онҳо беҳтарин аст, [мусиқӣ] аммо расму оинҳо ва маросимҳо [сурудхонӣ] озмоишро намегузаранд. Зеро корҳои мурдаи динӣ [мусиқӣ] ҳеҷ гоҳ зиндагиро тағйир намедиҳанд. Ин корҳои неки шумост, ки шуморо аз Масеҳ дур нигоҳ медоранд. [сурудхонӣ] [мусиқӣ] Маҳкумият ҳамеша хоҳад буд. Ҳама айбҳоро [мусиқӣ] [сурудхонӣ] Худо қабул хоҳад кард. Шумо сафед нашудаед [мусиқӣ] ва ҳеҷ гоҳ нахоҳед шуд, то даме ки [сурудхонӣ] Исои Масеҳро қабул кунед. Деворҳои динӣ [сурудхонӣ ва мусиқӣ] шуморо аз Масеҳи зинда дур нигоҳ медоранд. Тамаъ ва рамзҳо барои ҳаёти шумо бештар муҳиманд. Шумо мегӯед: «Маро халалдор накунед [сурудхонӣ ва мусиқӣ]. Ман ҷои худро дӯст медорам». Дӯсти ман, оё шумо намебинед, ки [сурудхонӣ] шумо фиреб хӯрдаед? Одам ва Ҳавво [мусиқӣ] он баргҳои анҷирро фурӯхтанд. Сарҳои бараҳнаи онҳоро [сурудхонӣ] пӯшиданд, [мусиқӣ] аммо Худо ҳанӯз гуноҳи онҳоро дид. Ва дарвозаҳои осмон [сурудхонӣ ва мусиқӣ] то абад баста шуданд. Калисо ва синагогаи шумо [сурудхонӣ] ҳеҷ гоҳ [мусиқӣ] гуноҳи шуморо пӯшонида наметавонанд. Шарм. [сурудхонӣ] Танҳо як пӯшише ҳаст, ки Худо пешниҳод мекунад. Барраи муқаддас, ки [мусиқӣ] кушта шуд. Ӯ сафед кард. Ӯ ҷалол хоҳад дод [сурудхонӣ] [мусиқӣ] дар Масеҳ. Инро шумо қабул кардед. Танҳо [сурудхонӣ] бовар кунед. Танҳо бовар кунед. [мусиқӣ] Бовар кунед [сурудхонӣ] ва шумо қабул кардед. [мусиқӣ] Танҳо бовар кунед. Танҳо бовар кунед. Танҳо бовар кунед [сурудхонӣ] ва шумо [мусиқӣ] қабул кардед. Омин.