Чӣ тавр мавъиза кардан
Пас аз 40 сол дар биёбон, эътимоди Мусо ба маҳорат ва таҳсилоти хубаш хеле паст буд. Барои роҳбарӣ кардани исроилиёни ғулом аз Миср, ӯ бояд аввал бо Фиръавн музокира мекард ва сипас онҳоро барои рафтан ҳавасманд ва ташкил мекард. Ӯ мутмаин буд, ки муваффақияти ӯ ба суханварӣ ниёз дорад:
Мусо ба Худованд гуфт: «Эй Худованд, ман ҳеҷ гоҳ суханвар набудам, на дар гузашта ва на аз он вақте ки Ту ба бандаи худ сухан гуфтӣ. Ман дар сухан ва забон суст ҳастам.» Худованд ба ӯ гуфт: «Кӣ ба инсон даҳони ӯро дод? Кӣ ӯро кар ё гунг мекунад? Кӣ ба ӯ биноӣ медиҳад ё ӯро кӯр мекунад? Оё ман нестам, Худованд? Акнун бирав; ман ба ту кӯмак мекунам, ки сухан гӯӣ ва ба ту таълим медиҳам, ки чӣ гӯӣ» (Хуруҷ 4:10-12 NIV).
Омӯхтани муоширати муассир хуб аст, аммо муваффақияти паёми масеҳӣ аз қобилияти мо вобаста аст, ки ба Худо иҷозат диҳем, ки тавассути мо сухан гӯяд. Такя ба Худо назар ба суханварӣ дивидендҳои баландтар медиҳад.
Дар асл, ҳавворӣ Павлус мутмаин буд, ки баъзан суханварӣ метавонад кори Худоро дар ҷонҳои шунавандагон халалдор кунад:
Вақте ки ман ба назди шумо омадам, бародарон, ман бо суханварӣ ё ҳикмати олӣ наомадам, вақте ки шаҳодатро дар бораи Худо ба шумо эълон кардам. Зеро ман қарор додам, ки дар байни шумо ҳеҷ чизро надонам, ба ҷуз Исои Масеҳ ва Ӯро маслубшуда. Ман ба назди шумо дар заифӣ ва тарс, ва бо бисёр ларзиш омадам. Паёми ман ва мавъизаи ман бо суханони ҳикматона ва боварибахш набуд, балки бо намоиши қудрати Рӯҳ буд, то имони шумо на ба ҳикмати одамон, балки ба қудрати Худо такя кунад (1 Қӯринтиён 2:1-5).
Оё муҳим аст, ки мо паёми Худоро чӣ тавр пешниҳод мекунем? Оё эътиқод, равшанӣ ва мантиқ дар муоширати масеҳӣ нақше мебозанд? Ҳавворӣ барои дуо хоҳиш кард, ки ӯ паёми Худоро «равшан» ифода кунад. Сипас ӯ хонандагони худро ташвиқ кард, ки паёми Худоро бо суханони «ҳамеша пур аз файз, бо намак таҷрибашуда» гӯянд (Қӯлассиён 4:4,6). Павлус медонист, ки танҳо Рӯҳи Худо метавонад ҷонро табдил диҳад, аммо ӯ кӯшиш мекард, ки шунавандагони худро «бовар кунонад» (2 Қӯринтиён 5:11). Дар ҳоле ки мо комилан ба Рӯҳ такя мекунем, ки кор кунад, мо бояд ба пешниҳоди паёми Худо беҳтарин кӯшиши худро диҳем. Кадоме аз инҳо қуввати шумост, сифати такяи шумо ба Худо ё сифати пешниҳоди шумо? Шояд мо бояд барои беҳтар кардани ҳарду кор кунем.
