«Зеро ки мо хатнашудагон ҳастем, ки бо Рӯҳи Худо ибодат мекунем ва ба Исои Масеҳ фахр мекунем ва ба ҷисм таваккал намекунем... Аммо албатта ман ҳама чизро аз сабаби аъло будани дониши Исои Масеҳ, Худованди худ, талафот меҳисобам, ки аз сабаби Ӯ ман талафоти ҳама чизро кашидам ва онҳоро партов меҳисобам, то ки Масеҳро ба даст орам» (Филиппиён 3:3,8). Аксар вақт ва дуруст гуфта мешавад, ки шайтон парвое надорад, ки шумо ба худ ситоиш мекунед ё худро сарзаниш мекунед, то даме ки шумо бо худ машғул ҳастед.
Зеро шумо бояд донед, ки шумо ҳеҷ гоҳ аз он чизе, ки бо он машғул ҳастед, бузургтар ё баландтар шуда наметавонед; ва то даме ки худ чашмони шуморо пур мекунад, Масеҳ пинҳон мешавад. Агар шумо гуфта бошед, ки дар ҷисм некие нест, шумо ҳама чизеро, ки бояд гуфт, гуфтаед. Ҳоло ҳуқуқ ва имтиёзи шумост, ки аз он ба Сӯи Ӯ, ки комилан ва абадӣ нек аст, рӯй гардонед ва бо Ӯ машғул шавед.
Вақте ки дар Палатаи обшинаи Бритониё овоздиҳии нобоварӣ пешниҳод ва қабул мешавад, ҳукумат меафтад ва вазорати нав ҷои онро мегирад. Ин аст он чизе, ки шумо бояд кунед: овоздиҳии нобоварӣ ба ҷисмро пешниҳод кунед. Чӣ тавр инро кардан мумкин аст? Дастгирии онро дар курсиҳои ҳукумат қатъ кунед; ба сӯи Худованд рӯй гардонед ва бигзор Рӯҳи Муқаддаси Худо риштаҳоро ба даст гирад ва шуморо аз ин пас роҳнамоӣ кунад.
Шумо ба шахсе, ки ба ӯ боварӣ надоред, бовар намекунед; шумо ба чунин кас сирри худро намесупоред, чӣ расад ба он ки ба ӯ иҷозат диҳед, ки ҳаёти шуморо роҳнамоӣ ва назорат кунад; ва аммо, оё ин тавр нест, ки шумо бо ҷисм муносибат кардаед? Аз ин рӯ, нокомӣ ва ғуломӣ. Оҳ, шамшери дудамаи ҳақиқати Худоро дар бораи беарзишии он гиред ва онро то дасташ ба дили он фурӯ баред; бо ҷисм тамом кунед — онро партоед — дигар бо он гап назанед — ва аз ин пас дар озодии хушбахтонаи Рӯҳ ва машғулият бо Масеҳ роҳ равед.
Он гоҳ маълум хоҳад шуд, ки шумо ба хулосаи Худо дар бораи ин масъала расидаед ва шумо ба хатнаи худ содиқ хоҳед буд.
