Ӯро ёд кунед
Суханони Павлус файзи аҷиби зиёфати Худовандро ошкор мекунанд:
«Худованд Исо дар ҳамон шабе, ки хиёнат карда шуд, нонро гирифт; ва чун шукргузорӣ кард, онро шикаст ва гуфт: “Бигиред, бихӯред; ин ҷисми Ман аст, ки барои шумо шикаста шудааст; инро ба ёди Ман кунед.”» (1 Қӯринтиён 11:23-24)
Нон рамзи ҷисми Масеҳ аст, ки барои мо дар салиби Ҷолҷото дода шудааст. Вақте ки мо иштирок мекунем, мо марги қурбонии Ӯро ёд мекунем — чӣ тавр Ӯ хашми ба мо воҷибро бардошт ва тавассути он ҳама Худоро ҷалол дод.
Ҷом ба мо хуни Ӯро, ки барои мо рехта шудааст, ёд меорад:
«Ин ҷом аҳди нави Ман дар хуни Ман аст. Инро, ҳар қадар ки менӯшед, ба ёди Ман кунед.» (1 Қӯринтиён 11:25)
Ҳар дафъае, ки мо нон мехӯрем ва ҷом менӯшем, мо марги Худовандро то бозгашти Ӯ эълон мекунем.
ТО ОМАДАНИ Ӯ
Дилҳои мо бояд аз ибодат лабрез шаванд, вақте ки мо муҳаббати бузургро, ки дар марги Ӯ барои гуноҳҳои мо ифода ёфтааст, ба ёд меорем. Масеҳ худро дод ва танҳо хоҳиш кард, ки мо Ӯро то бозгашти Ӯ дар ҷалол ба ёд орем, то моро ҳамчун самараи азобҳои Ӯ қабул кунад (Румиён 8:29).
Салиб ва ҷалол ба ҳамдигар ногусастанӣ бастаанд — наҷоти комили имондор тавассути ҳарду меояд.
БА ТАРЗИ ШОИСТА
Мо бояд муносибати худро бо Худо пеш аз иштирок кардан ҳал кунем. Зиёфати Худованд барои онҳоест, ки наҷот ёфтаанд; ин ёдоварии Он касест, ки барои наҷоти мо мурд.
Павлус ҳушдор медиҳад:
«Ҳар кӣ ин нонро бихӯрад ё ин ҷоми Худовандро ба таври ношоиста бинӯшад, гунаҳкори ҷисм ва хуни Худованд хоҳад буд. Аммо бигзор инсон худро тафтиш кунад, ва ҳамин тавр бигзор аз нон бихӯрад ва аз ҷом бинӯшад. Зеро ҳар кӣ ба таври ношоиста мехӯрад ва менӯшад, ҳукмро барои худ мехӯрад ва менӯшад.» (1 Қӯринтиён 11:27-29)
Ҳар як масеҳӣ аз рӯи мавқеъ шоиста аст, аммо гуноҳи эътирофнашуда иштирокро ношоиста мегардонад ва ҷазои Худоро меорад (1 Қӯринтиён 11:32). Павлус дар бораи таҷрибаи қӯринтиён нақл мекунад: бисёриҳо заиф, бемор буданд ва баъзеҳо аз сабаби иштироки бепарво мурданд.
Худшиносӣ ва тавба барои пешгирӣ аз ҳукм муҳим аст.
ҲАМЧУН ИБОДАТКУНАНДАГОН
Зиёфати Худованд на танҳо дар бораи фоидаҳои гирифташуда, балки дар бораи ворид шудан ба нуқтаи назари Худо дар бораи марги Масеҳ аст. Мо дар дохили парда ибодат мекунем ва дар бораи он фикр мекунем, ки Исо барои Падар чӣ қадар азиз буд, вақте ки Ӯ гуноҳро бардошт ва то марг итоат кард (Ибриён 10:19-22).
Дилҳои мо аз ибодат пур мешаванд ва Ӯро ситоиш мекунанд:
«Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон дар хуни Худаш шуст, ва моро подшоҳон ва коҳинон барои Худо ва Падари Худ гардонд, ба Ӯ ҷалол ва ҳукмронӣ то абад. Омин.» (Ваҳй 1:5-6)
ҲАМЧУН БАХШАНДАГОН
Гарчанде ки мо бисёр чизҳоро қабул мекунем, мо ҳамчун бахшандагон меоем — ибодат, ситоиш ва шукргузорӣ пешниҳод мекунем, зеро мо тавассути марги Масеҳ наҷот ёфтаем.
Дар атрофи Ӯ бо нон ва ҷом ҷамъ омада, меҳру муҳаббати мо берун меояд, муҳаббати Ӯ ба ҷонҳои мо ворид мешавад ва мо дар ибодат сар хам мекунем. Ин лаҳзаи муқаддас моро водор месозад, ки рӯзеро орзу кунем, ки Ӯро рӯ ба рӯ бубинем ва Ӯро абадӣ ибодат кунем.
— Э. Деннетт, таҳриршуда
