Мо метавонем савол диҳем, ки чаро ҳавворӣ Павлус ҳангоми навиштан ба ҷамъомади имтиёзнок ва содиқ ба монанди Эфсӯс зарур донист, ки онҳо ҳолат ва вазъияти худро дар назари Худо, пеш аз табдил ёфтанашон, ба ёд оранд. «Ки дар он вақт шумо бе Масеҳ будед, аз шаҳрвандии Исроил бегона будед ва аз аҳдҳои ваъда бегона будед. Бе умед ва бе Худо дар ҷаҳон.»
Ман боварӣ дорам, ки суханони Худованд ба зани азиз дар Луқо 7:47 ба мо дар ҷавоб додан ба ин савол кӯмак мекунанд. Агар мо ҳаргиз фаромӯш кунем, ки мо ба Худованд Исои Масеҳ барои наҷот додани мо аз ҳолати ноумеди мо ҳангоми дар гуноҳ буданамон чӣ қадар қарздорем, пас муҳаббати мо ба Масеҳ метавонад кам шавад. Ман фикр намекунам, ки эфесиён ба гуфтаҳои Павлус гӯш доданд, зеро, то замоне ки Юҳанно аввалин суханрониҳоро ба ҳафт калисо навишт, онҳо муҳаббати аввалини (беҳтарини) худро аз даст дода буданд ва аз мавқеи имтиёзноки қаблии худ афтода буданд.
Агар мо ҳаргиз эътиқоди худро дар бораи он ки чӣ қадар бахшида шудаем, аз даст диҳем, пас муҳаббати мо ба Масеҳ кам хоҳад шуд.
Ба ҳамин монанд, Павлус, дар он номаи олиҷанобе, ки ба имондорони Рум навишт, ба онҳо хотиррасон мекунад, ки пеш аз наҷот ёфтанашон дар бораи онҳо чӣ дуруст буд: «Зеро вақте ки шумо ҳанӯз беқувват будед, дар вақташ Масеҳ барои бехудоён мурд,» ва «дар ҳоле ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд,» ва боз, «Зеро агар, вақте ки мо душман будем, мо бо Худо ба воситаи марги Писари Ӯ оштӣ шудем.» Оё мо дар хотир дорем, ки пеш аз вохӯрӣ бо Наҷотдиҳанда, мо қобилияти мубориза бо табиати бехудои худ ва қонеъ кардани талаботи Худои Муқаддас ва Одилро дар бораи амалҳои гуноҳкоронае, ки мо гунаҳкор будем, надоштем, ва албатта ҳеҷ гоҳ табиатеро, ки моро душмани Худо месохт, тағйир дода ё беҳтар карда наметавонистем?
Чӣ қадар аҷиб аст, ки дар ин се оят мо се зикри «Масеҳ мурд,» «Масеҳ барои мо мурд,» ва «марги Писари Ӯ»-ро дорем. Ҳар қадаре ки мо ҳолат ва гуноҳи худро ҳангоми бе Масеҳ буданамон бештар қадр кунем, ҳамон қадар бештар мефаҳмем, ки дар марги Масеҳ барои ислоҳи он чӣ дар назар дошта шуда буд. Он гоҳ Рӯҳи Худо муҳаббат ва меҳри дили моро ба Ӯ афзун хоҳад кард.
Ҳангоми ба ёд овардани он ки табиати кӯҳнаи мо ба чӣ қодир буд, мо метавонем худро мисли баъзеҳое ҳис кунем, ки гуфтаанд, «Аммо ман ҳеҷ гоҳ чунин корҳоро намекардам.» Хушбахтона, бисёре аз мо шояд аз содир кардани амалҳои даҳшатноке, ки мо ба онҳо қодирем, ҳифз шуда бошем, аммо мо ҳанӯз ҳам табиате дорем, ки метавонад даҳшатноктарин корҳоро анҷом диҳад.
Павлус дар ин бора машқҳои зиёдеро аз сар гузаронд, ва ӯ кӯшишҳо ва нокомиҳои худро дар боби 7-и ҳамон нома, оятҳои 14 ва 15 муфассал баён мекунад: «Аммо ман ҷисмонӣ ҳастам, зери гуноҳ фурӯхта шудаам, зеро он чиро, ки мекунам, иҷозат намедиҳам: зеро он чиро, ки мехоҳам, намекунам; балки он чиро, ки нафрат дорам, мекунам,» ва хулоса мекунад, «Эй инсони бадбахт, ки ман ҳастам! Кӣ маро аз бадани ин марг наҷот медиҳад? Ман Худоро ба воситаи Исои Масеҳ, Худованди мо, шукр мегӯям.» Павлус ҳеҷ гоҳ он чиро, ки карда буд, фаромӯш накард, ва солҳои зиёд пас аз он, вақте ки дар номаи аввалини худ ба Тимотиюс менавишт, дар бораи худ мегӯяд, «Ки пеш аз он ки кофир, ва таъқибкунанда, ва зараровар буд: аммо ман раҳм ёфтам» (1 Тимотиюс 1:13), ва дар ояти 15 худро сардори гуноҳкорон меномад. Ӯ ҳеҷ гоҳ он чиро, ки ба Масеҳ қарздор буд, фаромӯш накард ва дар нури он зиндагӣ мекард.
Мисолҳо аз боби 5-и Луқо
Чӣ қадар ширин аст, ки ба боби 5-и Луқо рӯ орем, ки дар он бисёре аз он чиро, ки мо хондаем, барои мо тасвир шудааст. Дар ояти 8 мо мехонем,
«Вақте ки Шимъӯн Петрус онро дид, ба зонуҳои Исо афтод ва гуфт: Аз ман дур шав; зеро ман марди гуноҳкор ҳастам» ё, чунон ки тарҷума кардан мумкин аст, «марди пур аз гуноҳ.» Худро дар ҳузури чунин шахси пурҷалол ёфта, Петрус ба доварии ҳақиқии худ меояд; мо ин корро танҳо дар ҳузури Масеҳ карда метавонем. Мутаассифона, Петрус, баъдтар дар ҳаёти худ, ин довариро фаромӯш кард, ки боиси се маротиба инкор кардани Худованд шуд; аммо «Худованд рӯй гардонд ва ба Петрус нигоҳ кард. Ва Петрус сухани Худовандро ба ёд овард.» Чӣ қадар хатарнок аст, ки мо чӣ қадар қодирем, фаромӯш кунем; аммо Ӯ ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунад.
Луқо баъд дар ояти 12 ба мо мегӯяд,
«Инак, марде пур аз махав: ки Исоро дида, ба рӯи худ афтод ва ба Ӯ илтимос кард ва гуфт: Худованд, агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ.» Дар ин ҷо мо даҳшати гуноҳро дар назари Худо дорем. Чӣ қадар зишт аст барои мо чунин як нафар, пур аз махав. Нопок, рондашуда, олуда ва олудакунандаи дигарон, қодир нест, ки ба Худо наздик шавад, ва ҳеҷ кас барои кӯмак. Аммо «дар ҳоле ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд.» Аз ин рӯ, Худованд мегӯяд, «Ман мехоҳам; пок шав.» Оё мумкин аст, ки ӯ ҳаргиз он чиро, ки Худованд ба ӯ кард, фаромӯш кунад? Ман фикр намекунам; ҳар рӯзи ҳаёти худ, вақте ки ӯ ба худ нигоҳ мекард, ӯ дар хотир дошт, ки пеш аз вохӯрӣ бо Худованд чӣ буд.
Дар ояти 18 мо мехонем,
«Ва, инак, мардум мардеро, ки гирифтори фалаҷ буд, дар кат оварданд.» Мо хондаем, «вақте ки шумо беқувват будед.» Ин марди бечора барои худ ҳеҷ коре карда наметавонист, аммо ӯ чаҳор дӯсти хуб дошт, ки ӯро ба ҳузури Худованд оварданд, ки ба ӯ гуфт: «Ман ба ту мегӯям: Бархез, ва кати худро бардор, ва ба хонаи худ рав.» Чаро Худованд ба ӯ гуфт, ки кати худро ба хонааш баргардонад? Зеро ҳар дафъае, ки ӯ ба хоб мерафт, ҳолати ноумеди худро пеш аз вохӯрӣ бо Худованд ба ёд меовард; ӯ ҳеҷ гоҳ он чиро, ки Масеҳ барои ӯ кард, фаромӯш намекард, ва мо низ набояд.
Ниҳоят, мо дорем: «Левӣ, дар ҷои ҷамъоварии боҷ нишаста: ва Ӯ ба ӯ гуфт: Маро пайравӣ кун. Ва ӯ ҳама чизро тарк кард, бархост ва Ӯро пайравӣ кард.» Ҳаёти Левӣ бо пул иҳота шуда буд, ки муҳаббати он решаи ҳамаи бадиҳост (1 Тимотиюс 6:10), аммо итоати имон ба ӯ қувват дод, ки онро тарк кунад ва аз он чизе, ки дар дилаш дар бораи он ҳис мекард, боло равад ва Худовандро пайравӣ кунад.
Ман дуо мекунам, ки мо фаҳмем, ки чаро ба мо лозим аст, ки ҳамаи он чиро, ки марг ва эҳёи Масеҳ моро аз он наҷот додааст, ба ёд орем, то ки он ҳамеша дилҳои моро ба муҳаббат ба Ӯ, ки аввал моро дӯст дошт, водор созад.
