Ҳама роҳро ба ёд оред
«Ва ту тамоми роҳеро, ки Худованд Худои ту дар ин чил сол дар биёбон туро роҳнамоӣ кард, ба ёд хоҳӣ овард». Такрори Шариат 8:2
Замоне, вақте ки Мусо ба исроилиён муроҷиат кард, ӯ онҳоро даъват кард, ки ба қафо нигоҳ кунанд ва «тамоми роҳеро», ки онҳо тай карда буданд, «ба ёд оранд». Чил сол мардум таҳти роҳбарии ӯ аз биёбон гузаштанд, вақте ки онҳо ба сӯи замини ваъдашудаи худ мерафтанд.
Баъзан онҳо нофармон, якрав, носипос ва пур аз шикоят буданд, аммо Худо дар тамоми сафари онҳо содиқ буд. Барои онҳо муфид мебуд, ки наҷот ва раҳоии худро аз Миср ва роҳеро, ки бо Худои худ аз биёбон гузашта буданд, ба ёд оранд.
Роҳи мо ва Ӯ
Мо бояд «тамоми роҳро ба ёд орем». Навиштаҳо моро ташвиқ мекунанд, ки ба қафо нигоҳ кунем ва аз гузашта дарс гирем. Агар мо имондорон бошем, бояд табдили худро ба ёд орем. Ин лаҳзаи азизе буд, ки Чӯпони Нек моро ёфт, моро аз ғуломии гуноҳ раҳо кард ва моро ба баракатҳои наҷоти худ овард.
Аз он лаҳза, мо бояд роҳеро, ки Ӯ моро роҳнамоӣ кардааст, ба ёд орем. Хатарҳо, домҳо, озмоишҳо ва мушкилоти бисёр буданд, аммо Худованд моро аз онҳо гузаронд. Ӯ то ҳол халқи худро қадам ба қадам роҳнамоӣ мекунад, чунон ки Ӯ исроилиёнро дар зиёрати онҳо дар ин ҷаҳон роҳнамоӣ мекард.
Боз як «роҳе» ҳаст, ки бояд ба ёд оварда шавад. Ин роҳест, ки Худованди мо ҳангоми тарк кардани ҷалоли осмон ва ба ин ҷаҳон омаданаш барои Наҷотдиҳанда шудан тай кард. Мусо гуфт: «Ту тамоми роҳро ба ёд хоҳӣ овард». Оё мо набояд тамоми он роҳеро, ки Ӯро аз охури Байт-Лаҳм ба салиби Ҷолҷота бурд, ба ёд орем? Раҳмдилӣ, муҳаббат ва сабри Ӯро ба ёд оред, вақте ки Ӯ аз ин ҷаҳони торик ва гуноҳкор гузашт. Роҳи танҳоии Ӯро аз боғи Ҷатсамонӣ то теппаи Ҷолҷота ба ёд оред. Дафн, эҳё ва «тамоми роҳеро», ки Ӯро пас аз анҷоми кораш дар замин ба тахти Падараш дар осмон баргардонд, ба ёд оред.
Вақте ки мо ба ёд меорем
Вақте ки мо тамоми роҳеро, ки тай кардаем, ба ёд меорем, мо танҳо аз сабри Ӯ ҳайрон мешавем. Сарфи назар аз ҳама бевафоии мо, мо бо фурӯтанӣ, бо Павлус, эътироф мекунем, ки Ӯ ҳамеша «содиқ» мондааст (2 Тимотиюс 2:13). Ба қафо нигоҳ карда, мо мебинем, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ моро тарк накардааст. Ҳамсафари доимии мо тамоми ниёзҳои моро тавассути раҳматҳои бепоёни худ таъмин кардааст. Вақте ки мо тамоми роҳеро, ки Ӯ тай кард, ба ёд меорем, мо аз файзи Ӯ ҳайрон мешавем. Ин ки Ӯ ин қадар дур омад ва ин қадар паст шуд, аз фаҳмиш берун аст.
Вақте ки мо «тамоми роҳро» ба ёд меорем – хоҳ дар ҳаёти мо ё дар ҳаёти Ӯ – танҳо як посух буда метавонад. Ҳамроҳ бо он зиёраткунандагони қадим, ки «бо роҳи рост роҳнамоӣ шуда буданд», мо бояд бо хурсандӣ ва самимона «Худовандро барои некии Ӯ ва барои корҳои аҷиби Ӯ ба фарзандони одам ситоиш кунем» (Забур 107:7-8).
Тамоми роҳ Наҷотдиҳандаи ман маро роҳнамоӣ мекунад – Ғайр аз ин чӣ бояд пурсам? Оё метавонам ба раҳмати нозуки Ӯ шубҳа кунам, Ки дар тамоми умр роҳнамои ман буд? Сулҳи осмонӣ, тасаллои илоҳӣ, Дар ин ҷо бо имон дар Ӯ зиндагӣ кардан! Зеро медонам, ки ҳар чӣ ба ман рӯй диҳад, Исо ҳама чизро хуб мекунад. — Фанни Кросби
