Шояд дар ҳаёти шахсии мо «кадуҳое» бошанд, ки аллакай дар хонаҳои мо таъсироти зараровар ва ҳатто оқибатҳои ғамангез ба вуҷуд овардаанд. Мо чӣ кор кунем?
Ҳеҷ кас аз ӯ хоҳиш накарда буд, ки ин корро кунад. Аммо писари як паёмбар тасмим гирифт, ки ба «шӯрбои рӯз» компонентҳои махсуси худро илова кунад. Ӯ ба саҳро баромад ва меваҳои ваҳшӣ ҷамъ овард, ки ҷомаи худро бо онҳо пур кард. Вақте ки ӯ онҳоро бурида, ба дег андохт, ҳеҷ кас (аз ҷумла худи ӯ) намедонист, ки ин меваҳои безарар ба назар мерасидагӣ дар асл кадуҳои ваҳшии марговар буданд.
Ин достон дар замони паёмбар Элишоъ, дар замоне рух дод, ки дар сарзамин қаҳтӣ ҳукмфармо буд (2 Подшоҳон 4:38-41). Элишоъ ба хизматгори худ гуфта буд, ки барои писарони паёмбарон дар деги калон шӯрбо пазад. Яке аз онҳо, ки бешубҳа ғайратманд ва албатта гурусна буд, худаш тасмим гирифт, ки ба хӯроки ҷамъиятӣ саҳм гузорад.
Ҳеҷ кас дар бораи ниятҳои шоистаи ӯ шубҳа надошт. Аммо шумо бояд медидед, ки ӯ чӣ тавр чашмони худро васеъ кушода, рангпарида шуд ва косаи шӯрбои гарми худро ба либосаш рехт, вақте ки онҳо фарёд заданд: «Эй марди Худо (онҳо Элишоъро ҳамин тавр меномиданд), дар дег марг аст!» Ва дар меъдаҳояшон! Кадуҳои ваҳшӣ шӯрборо заҳролуд карда буданд.
Оё дар хонаҳои мо «кадуҳои марговар» вуҷуд дошта метавонанд, ки эҳтимолан ба саломатии рӯҳонии мо таъсир расонанд? Китобҳо ё маҷаллаҳои муайян, як ё ду видеои носолим, бозӣ ё видеобозӣ, ки дарро ба сӯи ғайб мекушояд, CD ё кассета бо матнҳои шубҳанок, интернет? Танҳо яке аз ин чизҳо метавонад ба рушди рӯҳонии мо монеъ шавад ва ҳатто ҳаёти масеҳии моро заҳролуд кунад. «Онҳо дар хонаи ту чӣ дидаанд?» (2 Подшоҳон 20:15) ҳамеша як саволи саривақтӣ аст, ки мо бояд аз худ бипурсем.
Маликаи Сабо рӯзе ба Сулаймон ташриф овард. Касе навиштааст: «Калом бисёр чизҳоеро, ки ӯ дар хонаи ин подшоҳи бузург дид, зикр мекунад: нишасти афсарони ӯ, ҳузури вазирони ӯ, либосҳои онҳо. Ҳама чиз дар бораи хизматгорони подшоҳ бо ҳикмат, шукӯҳ ва хонае, ки ӯ сохта буд, мувофиқ буд ... Чӣ шаҳодати пурқуввате!» (Le Messager Evangelique, ноябри 1990, саҳ. 285). Оё чизҳое, ки дар хонаҳои мо ҳастанд, бо шаҳодати мо барои Худованд Исо мувофиқанд?
Ҳоло ба он кадуҳо баргардем. Элишоъ шояд кӯшиш мекард, ки пораҳои он кадуҳоро як ба як аз шӯрбо берун кунад, аммо вақт барои ин хеле кам буд – баъзе аз меҳмонон аллакай ранг иваз мекарданд. Ё ӯ шояд шӯрборо партофта, дуо мекард, ки заҳр таъсир накунад. Бешубҳа ӯ дуо кард; Худо ба ӯ ҳалли дигаре дод. Ӯ каме ордро ба дег андохт. Аммо ғафс кардани шӯрбои заҳролуд ва каме тағйир додани таъми он чӣ фоида дошт? Бо вуҷуди ин, он мӯъҷизавӣ кор кард! Шӯрбо безарар шуд.
Чаро орд дар шӯрбо? Дар Каломи Худо, орди майдашуда инсонияти муқаддас ва комили Худованд Исоро тасвир мекунад. Масалан, дар Ибодат 2 коҳин бояд кулчаи аз орд тайёршударо ҳамчун қурбонии хӯрокӣ пешкаш мекард, ки Худовандро хушнуд мекард (Ибодат 2:1 эзоҳ, Китоби Муқаддаси омӯзишии Скофилд).
Оё мо ин дарсро мефаҳмем ва метавонем онро ба оилаҳои худ татбиқ кунем? Шояд дар ҳаёти шахсии мо «кадуҳое» бошанд, ки аллакай дар хонаҳои мо таъсироти зараровар ва ҳатто оқибатҳои ғамангез ба вуҷуд овардаанд. Мо чӣ кор кунем? Ба Масеҳ ҷои бештар диҳем! Мо бояд худро бо ин Марди аҷиб тавассути хондани Калом ва муошират бо Ӯ тавассути дуо машғул кунем. Чунон ки орд шӯрбои писарони паёмбаронро мӯъҷизавӣ тағйир дод, ҳамин тавр Калом хонаҳо ва ҳаёти моро тағйир хоҳад дод.
Ва биёед боварӣ ҳосил кунем, ки дигар кадуҳои марговарро ба шӯрбои оилавӣ нагузорем! Дар хотир доред, ки шояд намудҳои гуногуни заҳролудкунандаи хонаҳои мо вуҷуд дошта бошанд ва онҳо метавонанд аз он чизе ки мо фикр мекунем, зараровартар бошанд. Пеш аз ҳама, биёед дар хотир дорем, ки ба шӯрбо орд илова кунем, то Масеҳ дар хонаҳои мо ҷои аввалро дошта бошад. Ӯ таъсироти гуногуни хатарнокро ба мо, оилаҳои мо ва махсусан фарзандони мо муқобилат хоҳад кард. «Худованди ман медонад, ки кӯдакон нозуканд» (Ҳастӣ 33:13 NIV).
