Ваҳй, ки аз ҷониби Юҳаннои расул навишта шудааст, хулосаи нубувватии роҳҳои Худо бо инсон аст. Таърихе, ки дар Ҳастӣ бо тароват ва соддагии пок оғоз ёфт, ҳоло бо мушкилоти бузург ва мураккабиҳое, ки аз гуноҳи ҷамъшудаи инсон ва бетартибии қасдан ба вуҷуд омадаанд, ба охир мерасад. Аммо Худои бузурги мо, бо мулоҳизаи ором ва бошукӯҳ, ин бесарусомониро ҳал мекунад ва дар вақт ва тартиби комил мувофиқи ҳикмати илоҳии худ доварӣ мекунад.
Се бахши асосӣ дар китоб, ки дар боби 1:19 оварда шудаанд, барои донишҷӯ хеле муфид хоҳанд буд:
• «чизҳое, ки дидаед» (боби 1);
• «чизҳое, ки ҳастанд» (бобҳои 2–3);
• «чизҳое, ки баъд аз ин рӯй медиҳанд» (бобҳои 4–22).
Аввалӣ гузашта аст; дуюмӣ ҳозира, ки ба давраи Калисо дахл дорад; ва сеюмӣ оянда аст. Дар бобҳои 2 ва 3 Худованд Исо дар ташхиси олии доварӣ аз ҳолати ҳафт ҷамъомад дар Осиёи Хурд дида мешавад, ки инҳо нубуввати тамоми таърихи Калисо аз оғози он то омадани Худованд, Раптура мебошанд. Доварӣ бояд аз хонаи Худо оғоз шавад.
Ғалабаи Худованд Исо бар ҳама чиз, салтанати ҳазорсолаи Ӯ, доварии Тахти Бузурги Сафеди Ӯ, ҷалоли абадии Худо дар осмонҳои нав ва замини нав баъзе аз масъалаҳои бузурги китоб мебошанд. Анҷоми пурҷалоли машваратҳои бошукӯҳи Худо! Чӣ қадар мувофиқ аст, ки ин калимаи охирин аз Худо баракатро барои онҳое, ки ҳақиқатҳои муқаддаси онро мехонанд, мешунаванд ва риоя мекунанд, эълон кунад.
