Юҳанно инро ба ҳафт калисои Осиё, ки дар Туркияи ғарбии муосир ҷойгир буданд, муроҷиат мекунад. Инҳо ҷамъомадҳои воқеӣ буданд, ки дар он вақт вуҷуд доштанд, аммо онҳо ҳамчунин рамзи шароите мебошанд, ки имрӯз дар калисоҳо пайдо шуда метавонанд. Роҳи сеюми нигоҳ кардан ба ин ҳафт калисо ин аст, ки онҳоро ҳамчун таърихи нубувватии калисо дар тӯли замон бубинем.
Якҷоя, файз ва сулҳ ҳамчунин ягонагиеро, ки Худо имрӯз дар калисо мебинад, таъкид мекунанд. Ин ягонагӣ дар ин ҳафт калисо дида мешавад: ҳарчанд онҳо ҳафт ҷамъомади алоҳидаи фардӣ ҳастанд, онҳо дар Масеҳ бо ҳам пайваста дида мешаванд.
Ин файз ва сулҳ «аз Ӯ, ки ҳаст ва ки буд ва ки меояд» ҷорӣ мешавад. Ин Худост, манбаи ҳар баракат (Яъқуб 1:17; Эфсӯсиён 1:3). Ӯ Ҳамеша мавҷудбудаест, ки ҳамеша як хел аст ва ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад (Малокӣ 3:6). Ин баракатҳои файз ва сулҳ ҳамчунин «аз ҳафт Рӯҳ» ҷорӣ мешаванд. Мо ҳеҷ гоҳ набояд фикр кунем, ки ҳафт рӯҳи гуногун вуҷуд дорад. Ҳафт рақами комилият аст, аз ин рӯ ин ибора пуррагии Рӯҳи Муқаддасро таъкид мекунад (ба Ишаъё 11:2 нигаред). Ӯ Рӯҳи файз аст (Ибриён 10:29), ки дар ҳаёти имондорон сулҳро ба вуҷуд меорад (Ғалотиён 5:22).
Ниҳоят, мо мебинем, ки ин файз ва сулҳ аз Худованд Исои Масеҳ ҷорӣ мешавад. Чунин ба назар мерасад, ки Ӯ охирин зикр шудааст, зеро Юҳанно қасд дорад, ки ба бузургдошти Худованд Исо шурӯъ кунад ва ин мавзӯъро дар тамоми ин китоб идома диҳад! Ӯ дар бораи Ӯ ҳамчун шоҳиди содиқ, нахустзода аз мурдагон ва ҳоким бар подшоҳони замин сухан меронад. Бигзор дилҳои мо омӯзанд, ки Худованд Исои Масеҳро бузург донанд, чунон ки дар оғози Ваҳйи Исои Масеҳ ба мо таълим дода шудааст.
