Дар назари кӣ дуруст аст?
«Дар он айём дар Исроил подшоҳе набуд; ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, мекард» (Доварон 17:6; 21:25 NKJV).
«Дар Исроил подшоҳе набуд» чор маротиба дар достонҳои даҳшатноки охири китоби Доварон, китоби ҳафтуми Библия, такрор мешавад. Ва «ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, мекард» ду маротиба рух медиҳад. Мардум достонҳои сафар аз Миср ва аз биёбон, ва сутунҳои абр дар рӯз ва оташ дар шаб, ки ҳузури Худоро нишон медоданд, шуниданд. Достонҳо дар бораи забт кардани замин аз ҷониби миллат, ки ҳоло Исроил аст, ва пирӯзиҳои онҳо таҳти роҳбарии Еҳушаъ буданд. Ва дар суханронии пирӯзмандонаи охирини Еҳушаъ, пеш аз китоби Доварон, огоҳии сахте барои пайравӣ аз Худованд буд. Чаро онҳо бояд ба таври дигар амал мекарданд?
Дар ибтидои Доварон мо аллакай дар бораи тарк кардани роҳҳои Худо аз ҷониби мардум мехонем. Ин ба бутпарастӣ оварда расонд – Худоро комилан иваз кардан. Достони модар ва писарашро баррасӣ кунед (Доварон 17-18). Ба мо гуфта нашудааст, ки бо падар чӣ шуд, аммо зоҳиран, мисли бисёре аз падарон имрӯз, ӯ ҳузур надошт. Ин писар, Мико, нуқраи модарашро дуздид. Баъдтар ӯ онро баргардонд, ва модараш нуқраро ба ӯ дод, то бут созад. Мико як маркази хурди ибодатро илова кард.
Дар он вақт дар Исроил, Худованд баъзеҳоро, левиёнро, ба хидмати таълим ва роҳнамоии мардум дар масъалаҳои рӯҳонӣ даъват карда буд. Як левие, ки ба назар мерасид, ки ба роҳҳои Худо ҳеҷ таваҷҷӯҳе надорад, мавқеи худро тарк кард ва ҷои дигареро барои зиндагӣ ҷуст. Ӯ ба хонаи Мико омад ва онҳо созишнома карданд, ки ӯ барои хонаводаи Мико коҳин хоҳад буд. Суханони охирини Мико инҳо буданд: «Акнун ман медонам, ки Худованд ба ман некӣ хоҳад кард, зеро ман левиеро барои коҳин дорам» (17:13). Онҳо «он чиро, ки дар назари худашон дуруст буд,» мекарданд, бо комилан беэътиноӣ ба роҳҳои Худо! Дере нагузашта ҳама чизе, ки Мико ба он эътимод дошт, аз ӯ гирифта шуд, аз ҷумла бутҳо ва леви.
Мо бо левии дигар шинос мешавем дар достони навбатии Доварон (Доварон 19-21). Ин яке «канизак» дошт. Имрӯз ӯ метавонад ҳамчун дӯстдухтари ҳамзист маълум бошад. Гарчанде ки аксар вақт дар назари ҷаҳон дуруст дониста мешавад, ин гуна муносибат дар назари Худо гуноҳ аст.
Баъдтар ӯ мисли фоҳиша рафтор кард ва ба хонаи падараш баргашт. Ин леви ӯро ба қадри кофӣ «дӯст медошт», ки аз паси ӯ рафт, ва пас аз чанд рӯз онҳо ва хизматгораш ба хонаи ӯ баргаштанд. Барои гузаронидани шаб дар роҳ ба ҷое ниёз доштанд, онҳо дар шаҳре бо номи Ҷибъа, дар қаламрави Бинёмин монданд. Дар байни қавми Худо, Исроил, ва онҳое, ки ваъда дода буданд, ки ба Ӯ итоат мекунанд, онҳо бояд бехатар мебуданд. Аммо ҳангоми меҳмонӣ дар хона, мардони «фосид» барои фаъолияти ғайриахлоқӣ наздик шуданд (19:22). Леви бехатар нигоҳ дошта шуд, дар ҳоле ки зан ба хоҳишҳои ин мардон супурда шуд. Тамоми шаб мавриди таҷовуз қарор гирифта, ӯ субҳ мурда буд. Чунин ҳодиса барои аксари миллат аз ҳад зиёд буд, ки нодида гирифта шавад, ва дар доварӣ барои чунин рафтор лашкари Исроил қавми Бинёминро қариб нобуд кард.
Оё ин достонҳо ба шумо хотиррасон мекунанд дар бораи фаъолиятҳо дар кишвари шумо ё эҳтимолан дар ҳаёти шумо? Шумо ҳатто метавонед худро масеҳӣ номед. Аммо, оятро дар хотир доред: «Дар Исроил подшоҳе набуд ва ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, мекард.» Ғояи зиндагӣ ва амал кардан «ба таври ман» имрӯз фаровон аст.
Ман китоби хурди худро, Библияро дорам, ки ба ман дақиқан нишон медиҳад, ки чӣ тавр бояд зиндагӣ кунам, агар онро хонам. Каломи Худо ба ман дар бораи наҷот дар Исои Масеҳ мегӯяд, ки барои гуноҳи ман дар салиб мурд ва аз мурдагон эҳё шуд, ҳаёти наверо, ки ман метавонам дар Ӯ дошта бошам, пешниҳод мекунад. Он мегӯяд, ки агар ман имондор бошам, «бо нарх харида шудаам,» «хуни гаронбаҳои Масеҳ» (1 Қӯринтиён 6:20; 1 Петрус 1:19). Ин китоб ба ман мегӯяд, ки гарчанде Исои Масеҳ Подшоҳи имондорон номида намешавад, Ӯ Худованди онҳост. Калисо бадани Масеҳ номида мешавад, ва Ӯ Сарвари онҳост. Имондорон бо осмон алоқаманданд – қавми осмонӣ. Бо назардошти ҳамаи ин, ман мехоҳам он чиро, ки дар назари Худо дуруст аст, кунам.
Аммо оё шумо, хонандаи азиз, ҳанӯз ҳам мекӯшед, ки он чиро, ки дар назари худатон дуруст аст, кунед? Гарчанде ки шумо ҳоло онро намебинед, шумо бо андӯҳ ва ғами бузург рӯ ба рӯ ҳастед. Ба ҷои ин, имрӯз бахшиши Ӯро ҷӯед ва ҳаёти худро ба Худованд Исо супоред. Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки ба дил ва ҳаёти шумо биёяд. Ҳамеша аз паси Ӯ равед – он чиро, ки дар назари Ӯ дуруст аст, кунед! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
