Ду мавзӯи бузурги китоби Румиён наҷот ва хидмат мебошанд. Ҳавворӣ Павлус дар Румиён 1 дар бораи «Инҷили Худо», «Инҷили Писари Ӯ» ва «Инҷили Масеҳ» менависад (1:1,9,16 KJV); ва ин «Инҷилҳо» китобро ҷамъбаст мекунанд. Инҷили Худо қаблан, тавассути миллати Исроил аз ҷониби пайғамбарони Ӯ дар бораи насли Довуд ваъда дода шуда буд (1:3). Ҳамин тавр, ин Инҷил дар бораи он миллат махсусан дар Румиён 9-11 аст. Инҷили Писари Ӯ имонест, ки инҳо ва ҳамаи ғайрияҳудиён «дар тамоми ҷаҳон» (1:8) метавонанд ба Писари Худо дошта бошанд, чунон ки дар Румиён 1-8 дида мешавад. Инҷили Масеҳ «қудрати Худо барои наҷот» аст, зеро дар он адолати Худо тавассути ҳаёти хидмати содиқона ошкор мешавад. Ин адолат (чизҳое, ки дурустанд) дар Румиён 12-16 пайдо мешавад. Дар хидмати ин имон аст, ки мо бояд дар ҷаҳони афтода зиндагӣ кунем, «зеро одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард» (1:17). «Зеро ки Писари Одам низ на барои он омад, ки ба Ӯ хидмат кунанд, балки барои он ки хидмат кунад ва ҷони Худро фидияи бисёриҳо диҳад» (Марқӯс 10:45).
Ин мақола дар бораи он хидматҳои имон аст, ки дар Румиён 12-16 пайдо мешаванд. Боби 12 хидмати оқилонаи мост; боби 13 хидмати сиёсии мост; боби 14 хидмати масъулияти мост; қисми аввали боби 15 хидмати Масеҳ аст, қисми дуюм хидмати Павлус аст; ва боби 16 ҷамъбасти хидмати дигарон аст, ки бо Каломи Худо мувофиқанд.
Румиён 12 – Хидмати оқилонаи мо
Ҷисм танҳо асбоби рӯҳ, хоҳишҳои ақл ва ақл аст; аз ин рӯ, пешниҳод кардани ҷисмҳои мо «қурбонии зинда» хидмати оқилонаи мо ба ақл ва иродаи Ӯст (12:1). Навсозии ақли мо тавассути дониши Каломи Ӯст (Қӯлассиён 3:10), то мо битавонем он чизеро, ки воқеан «иродаи нек, мақбул ва комили Худо» аст, санҷем (12:2) ва аз даъвоҳои динӣ фирефта нашавем.
Ин хидмат як хидмати дастаҷамъӣ аст – «ҷисмҳои шумо» (ҷамъ) ҳамчун «қурбонии зинда» (танҳо) пешниҳод карда мешаванд. Ин қурбонӣ аввалан рӯҳонӣ аст. Чӣ қадар беҳтар аст, ки «ором бошед ва бидонед», ки Ӯ Худост, чунон ки Марям кард, ба ҷои он ки аз бисёр фаъолиятҳо, чунон ки Марто буд, хаста шавем (Забур 46:10; Луқо 10:40). Сипас, вақте ки ақли мо нав мешавад, мо метавонем бигӯем, ки кадом фаъолият барои Ӯ аз они мост. Тавассути худшиносии бодиққат ва фурӯтанӣ мо мефаҳмем, ки Худо барои мо кадом тӯҳфаи рӯҳониро пешбинӣ кардааст (12:3-6). Мо бояд бо он тӯҳфа идома диҳем ва аз ҳудуди худ берун набароем ва кори дигареро ба ӯҳда нагирем, зеро як қисми бадан наметавонад қисми дигари бадан бошад (12:5-8). Ҳамин тавр, мо ҷисмҳои худро барои кор дар он бадани бузург, Калисо, қурбонии зинда медиҳем. Аз бузургтарин муҳаббат, ки «дар дилҳои мо рехта шудааст» (Румиён 5:5) аз ҷониби Рӯҳ, бузургтарин хидмат меояд: покдомани муҳаббат (12:9-10), фаъолияти муҳаббат (12:11-15) ва фурӯтании муҳаббат (12:16-21).
Румиён 13 – Хидмати сиёсии мо
Ҳамчун масеҳиён мо дар назди ҳукумате, ки бар мост, масъулият дорем. Хидмати сиёсии мо дар ин ҷо шарти пешакии даъвати баландтар аст. Қадами аввал итоат ба ҳукумат (13:1-5) ва пардохти андозҳои мост (13:6-7); қадами дуюм дӯст доштани ҳамсояи мост (13:8-13); ва қадами сеюм пӯшидани Масеҳ аст (13:14). Чӣ тавр мо метавонем дар ин ҷаҳон сафирони Масеҳ бошем, агар қонунҳои кишварро риоя накунем, аз андозҳои худ саркашӣ кунем ва дар бораи ҳамаи дигарон бад фикр кунем? Чунон ки 13:2 мегӯяд, муқовимат ба қудратҳои ҳукумат дар асл муқовимат ба Худост. Агар мо муқовимат накунем ва боз аз ҳукумат азоб кашем, бояд онро бо сабр таҳаммул кунем (1 Петрус 2:20).
Оё ангезаи мо дар итоат ба қонунҳо танҳо барои пешгирӣ аз оқибатҳои риоя накардани онҳост, ё барои нигоҳ доштани виҷдони пок дар назди Худост (13:5)? Ба мо гуфта шудааст, ки ҳукуматро фиреб надиҳем, зеро он барои мост (13:6-7). Ба мо ҳамчунин гуфта шудааст, ки «ба ҳеҷ кас қарздор набошед, балки якдигарро дӯст доред» (13:8). Масеҳӣ қарзи муҳаббатро ба ҳама дорад, зеро Масеҳ ҷаҳонро, аз ҷумла моро, дӯст дошт. Мо, ки ба Ӯ тааллуқ дорем, бояд ҳамон ақидаро дошта бошем. Ҳокими ҷавони сарватманд (Луқо 18:18-27) ҳамсояи худро дар ҳақиқат дӯст намедошт; ӯ ғамгин рафт, зеро дар худ қудрати иҷрои онро надошт, аммо мо бо Рӯҳи Ӯ дар худ қудрат дорем.
Муҳимтарин хидмати сиёсие, ки мо дорем, ба Худост, ва он бо риояи Каломи Ӯст; пас мо даъват карда мешавем, ки «бедор шавем», зеро Ӯ наздик аст (13:11-12). Оё шумо бо президенти кишвари худ дар ҳолате, ки ҳоло ҳастед, вомехӯред? Мо даъват карда мешавем, ки «аъмоли торикиро» бо пӯшидани «зиреҳи нур» партоем (13:12). Оё зиреҳи нур фаҳмиши мо аз Каломи Ӯ нест? Бо фаҳмиши он мо Масеҳро мепӯшем ва кӯшиш мекунем, ки дар ин ҷаҳон чунон ки Ӯ амал кард, амал кунем. Ҷаҳон Ӯро бе сабаб нафрат дошт, аммо Ӯ ба таври илоҳӣ бо муҳаббат ҷавоб дод. Мо чӣ гуна амал мекунем, вақте ки бо мо ҳамин тавр муносибат мекунанд?
Румиён 14 – Хидмати масъулияти мо
Румиён 14 хидмати моро ба якдигар баррасӣ мекунад. Мо барои виҷдони якдигар ва инчунин виҷдони худ масъулем. Дар масъалаҳои баҳсбарангез мо даъват карда мешавем, ки ҳукми худро нигоҳ дорем (14:1). Ин ҷои хизматгор аст! Мисолҳое, ки Павлус истифода мебарад, маъмуланд: он чизе ки мо мехӯрем ва он чизе ки мо мекунем (14:2-5). Мо набояд бо гуфтани он чизе ки онҳо бояд кунанд, чӣ гуна рафтор кунанд, ба дигарон бори гарон гузорем – ин коре буд, ки фарисиён мекарданд. Ба ҳамин монанд, агар касе ба мо гӯяд, ки чӣ кор кунем, мо набояд ӯро маҳкум кунем, зеро Худо ин корро намекунад (14:3). Агар ӯ дар назди Худо истода тавонад, оё ӯ дар назди мо истода наметавонад (14:4)? Ҳар коре, ки мо дар ин минтақаҳои хокистарӣ мекунем, ба Худо мекунем ва барои он шукр мегӯем (14:6).
Дар ин озодӣ мо бояд эҳтиёт бошем, ки ба ҳамбовар хафа нашавем (14:13). Агар коре, ки мо мекунем – ҳарчанд комилан мутмаин бошем, ки барои он ба Худо шукр гуфта метавонем – ба дигаре ғам расонад, пас мо дар муҳаббат роҳ намеравем (14:15). Малакути Худо аз ин чизҳо иборат аст: адолат (ба сӯи Худо), сулҳ (ба сӯи инсон) ва шодӣ (ба сӯи худ) дар самари Рӯҳ (14:17). Агар мо донем, ки касе чизеро тасдиқ намекунад, мо набояд онро иҷро кунем. Агар мо ба ҳар ҳол онро иҷро кунем, самари мо аз муҳаббат нест. Он чизе ки мо некӯ мешуморем, вақте ки бе назардошти бародари худ иҷро мешавад, ба бадӣ табдил меёбад (14:21).
Дар ҳамаи ин соҳаҳо мо бояд ба Масеҳ хидмат кунем, зеро ин «ба Худо писанд ва аз ҷониби одамон тасдиқ шудааст» (14:18). Виҷдоне, ки бар Каломи Худо асос ёфтааст, роҳнамост; «имон» ҳеҷ гоҳ аз виҷдон бузургтар нест, аз ин рӯ имони мо ба озодии Худо иҷозатнома барои ба вуҷуд овардани виҷдони маҳкумкунанда дар дигаре нест (14:22-23).
Румиён 15:1-13 – Хидмати Масеҳ
Ин боб аввалан намунаи хидмати Масеҳро баррасӣ мекунад. Ӯ худро шод накард, балки заъфҳои моро бардошт (15:3). Ба ҳамин монанд, мо бояд мушкилот ва камбудиҳои якдигарро бардорем. Ҳатто агар ин маънои ба дӯш гирифтани айб ва бе дифоъ истифода шуданро дошта бошад ҳам, мо бояд кӯшиш кунем, ки дигаронро созем (15:1-2). Ин душвор ва рӯҳафтодакунанда аст, аммо Навиштаҳо ҳамеша тасаллӣ ва умед мебахшанд (15:4). Новобаста аз натиҷа, мо метавонем Худоро ҷалол диҳем (15:6). Агар мо дигаронро қабул кунем ва онҳоро дар чизҳои шубҳанок қабул кунем, ин ҳам Худоро ҷалол медиҳад, ҳамон тавре ки Ӯ моро ба ҷалоли худ қабул кард (15:7).
Ҳамчунин хидмати Масеҳ барои овардани ҳам яҳудӣ ва ҳам ғайрияҳудӣ ба Худо буд (15:8) – ба яҳудиён барои тасдиқи ваъдаҳо ба падарони онҳо, ба ғайрияҳудиён барои тасдиқи раҳмати Худо (15:8-9). «Раҳмат ва ростӣ ба ҳам расиданд; адолат ва сулҳ якдигарро бӯсиданд» (Забур 85:10). Павлус бисёр оятҳои Аҳди Қадимро меорад, то тасдиқ кунад, ки ғайрияҳудиён низ метавонанд Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо барои умеди мо навишта шуда буданд, ки вақте Ӯро мебинем, ба Ӯ монанд хоҳем шуд. Ин чӣ шодӣ ва сулҳест! Ин қудрати Рӯҳ аст, ки имрӯз мо метавонем дар умед фаровон бошем (15:13).
Румиён 15:14-21 – Хидмати Павлус
Павлус аломатҳо ва мӯъҷизаҳои бузургро барои мавъизаи Масеҳ анҷом дод (15:19). Хидмати ӯ танҳо аз они ӯ буд. Ба ӯ он файз дода шуда буд, ки он чизеро, ки барои ғайрияҳудиён зарур буд, нависад, ҳарчанд онҳо пур аз некӣ, пур аз дониш ва қодир буданд, ки якдигарро насиҳат кунанд (15:14). Ӯ ба онҳо бори дигар чизҳоеро, ки менависад, махсусан Инҷили Худоро ба ғайрияҳудиён хотиррасон мекунад (15:15). Ӯ ҳатто ҷуръат намекунад, ки он чизеро, ки Худо бо дигар воситаҳо анҷом медиҳад, зикр кунад (15:18). Ӯ танҳо кӯшиш мекунад, ки Инҷилро мавъиза кунад (15:20). Худо аломатҳо ва мӯъҷизаҳои бузургро барои маълум кардани он Инҷил ба ғайрияҳудиён истифода бурд, ва Павлус худро иҷрои Ишаъё 52:15 меёбад:
Чунон ки навишта шудааст: «Ба онҳое, ки дар бораи Ӯ сухан нарафта буд, хоҳанд дид; ва онҳое, ки нашунидаанд, хоҳанд фаҳмид» (15:21).
Румиён 16 – Хидмати дигарон
Барои он ки аз ҳад зиёд намуна нашавад, ӯ номаи худро ба Румиён бо зикри 35 нафари дигар, ки Худованд барои ба вуҷуд овардани ягонагии Рӯҳ истифода кардааст, ба итмом мерасонад. Онҳое, ки ба ҷои муттаҳид кардан, ҷудоӣ меандозанд, бояд қайд карда шаванд ва аз онҳо дурӣ ҷӯянд (16:17). Онҳо ба Масеҳ хидмат намекунанд, ҳарчанд шояд даъво кунанд, балки ба худ хидмат мекунанд (16:18). Итоат калиди ҳама чиз аст – аз наҷот то хидмат (16:17-19). Ҳикмат низ бояд мавҷуд бошад, то чизҳоеро, ки сазовори итоат ҳастанд, ва он чизҳоеро, ки воқеан бад ҳастанд, бидонад. Шайтон масеҳиятро бо хамири худ фиреб медиҳад (Матто 13:33), ки аз он таълимот иборат аст, ки ба Каломи Худо монанданд, аммо дар асл бар зидди малакут ҳастанд, аз ин рӯ ӯ ба зудӣ дар чоҳ зери пойҳои шумо баста хоҳад шуд (16:20).
Ҷамъбасти ҳама ин аст: Файзи Исои Масеҳ, тавассути мавъизаи Инҷил бо имони итоаткор барои наҷот ва хидмат, ба Худои ягонаи доно тавассути Исои Масеҳ ҷалол медиҳад (16:24-27).
