Румиён 8 – Ғалабаи Худо ва баракатҳои мо
Вақте ки ба Румиён 8 менигарам, худро дар назди уқёнусе эҳсос мекунам, ки беканор ва амиқ аст. Ин боби аҷиби Каломи Худо чунин аст. Дар ёд дорам, ки дар кӯдакӣ бо пойҳоям дар соҳили баҳри Шимолӣ дар об истода будам. Ин як таҷрибаи аҷиб, ҳам ҷолиб ва ҳам даҳшатнок буд. Баъдтар дар ҳаёт, ман дар бораи писарбачае хондам, ки дар канори уқёнус бо як кӯзаи хурд дар дасташ истода, ба падараш мегуфт: «Ман уқёнусро бо кӯзаам холӣ мекунам». Ин таҷрибаҳо то андозае таассуроти маро ҳангоми хондани Румиён 8 тасвир мекунанд. Дар ҳақиқат, ин аҷиб, бузург ва ҳайратангез аст, аммо ин боб фавран хонандаро бо ин изҳороти аҷиб даъват мекунад, ки бо он шинос шавад: «Пас, акнун барои онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест» (ояти 1 KJV).
Чӣ тавр мо ба нуқтаи муҳими дар ин оят нишондодашуда мерасем? Худо барои расонидани ин паёми муҳим як асбоби махсус омодашударо истифода бурд. Аҳди Ҷадид ҳафт порча дар бораи наҷот ва даъвати Шоул аз Тарсус дорад, ки ҳавворӣ Павлус шуд (Аъмол 9:1-30, 22:1-21, 26:1-23; Ғалотиён 1:11–2:10; Филиппиён 3:1-14; 1 Тимотиюс 1:13-15; 2 Тимотиюс 1:11). Ман ҳар як хонандаро ташвиқ мекунам, ки ин порчаҳоро, ки барои фоидаи рӯҳонии мо дода шудаанд, омӯзад.
«Чӣ гӯем?» дар Румиён ҳафт маротиба пурсида мешавад. Ҳар як ҳодиса мавзӯъ, савол ё хулосаи наверо муаррифӣ мекунад, ки барои рушди рӯҳонии мо сабт шудааст:
«Оё Худо беинсоф аст?» (3:5). Иброҳим чӣ ёфт? (4:1). «Оё мо дар гуноҳ идома диҳем?» (6:1). «Оё шариат гуноҳ аст?» (7:7). «Агар Худо барои мо бошад, кӣ метавонад бар зидди мо бошад?» (8:31). «Оё дар Худо беинсофӣ ҳаст?» (9:14). Оё халқҳо адолатро ба воситаи имон ба даст овардаанд? (ояти 30).
Номаи Румиён бой, амиқ ва душвор аст, аммо дар маҷмӯъ аҷиб аст. Мавзӯи асосии он «адолат» ё «чӣ тавр бо Худо ростқавл будан» аст. Одамони гунаҳкор ба чунин адолат ниёз доранд (1:18–3:20). Худо онро таъмин мекунад (3:21-26); имон онро қабул ва таҷриба мекунад (5:1–8:17), дар ҳоле ки Худо онро баракати доимӣ мегардонад (8:18-39). Ҳамчун як миллат, Исроил то ҳол онро рад мекунад (Румиён 9–10), аммо Худо адолати Худро дар ҳаёти имондорон, хоҳ аз байни яҳудиён ва хоҳ аз байни халқҳо гирифташуда, зоҳир мекунад (Румиён 11–16).
Румиён 8 як боби зебоест, ки сарлавҳаҳои гуногун дорад. Яке аз онҳо хеле ҷолиб аст: «Суруди наҷот ва ғалаба». Албатта, Худованд Исо мехоҳад, ки ҳамаи имондорон ғолибони ҳақиқӣ бошанд, бар қудрати Иблис, гуноҳ, марг, ҷисм, шариат ва ғайра ғолиб оянд. Дар ҳақиқат, Румиён 8-ро метавон «Суруди ғолиб» номид – хусусан вақте ки мо ба назар мегирем, ки боби 7 бо як саволи хеле душвор ба охир мерасад: «Кӣ маро аз ин ҷисми марг наҷот медиҳад?» (ояти 24 esv). Аҳамият диҳед, ки чӣ тавр ба ин савол, ки фарёди ноумедӣ аст, бо эълони ғалаба ҷавоб дода мешавад. Ба ҷои шикаст, ояти 25 мегӯяд: «Шукр ба Худо ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мо!» Ин чӣ тавр имконпазир аст?
Румиён 1–8 роҳи Худоро барои наҷот ёфтани гунаҳкорон ва ҷузъи оилаи Худо шуданро барои замон ва абадият, мувофиқи иродаи Ӯ (8:27) нишон медиҳад. Аҷиб аст, ки «муҳаббати Худо ба дилҳои мо ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо дода шудааст, рехта шудааст» (5:5). Ҳеҷ чиз наметавонад моро аз «муҳаббати Масеҳ» ва «Худо» ҷудо кунад (8:35,39).
Ин муҳаббат ба «навгонии ҳаёт» дахл дорад, ки мо ҳангоми имондор шудан мегирем (6:4, нигаред ба 7:6). Биёед кӯшиш кунем, ки чизеро аз ин навгонӣ тавассути хондани нақшаи зерини Румиён 8 дарк кунем. Албатта, нақшаҳои гуногуни боб дода мешаванд.
Мавқеи нав – озодӣ аз доварӣ; натиҷа: ҳеҷ маҳкумият (оятҳои 1-4).
- Ҳаёти нав – озодӣ аз шикаст; натиҷа: ғалаба ва ҳеҷ шикаст (оятҳои 5-13).
- Муносибати нав – озодӣ аз тарс; натиҷа: озодӣ ва наздикӣ ҳамчун писарон (оятҳои 14-17).
- Умеди нав – озодӣ аз ноумедӣ; натиҷа: ҳеҷ ноумедӣ (оятҳои 18-25).
- Кӯмаки нав – озодӣ аз бечорагӣ; натиҷа: ҳеҷ бадбахтӣ (оятҳои 26-27).
- Дониши нав – озодӣ аз душмани мо; натиҷа: эътимод (оятҳои 28-30).
- Кафолати нав – озодӣ аз ташвиш; натиҷа: ҳеҷ ҷудоӣ (оятҳои 31-39).
- Ибораи «дар Исои Масеҳ» дар Аҳди Ҷадид 49 (7х7) маротиба вомехӯрад (JND). Он муносибати аҷиберо ифода мекунад, ки ҳар як имондор метавонад ҳоло ва то абад аз он баҳра барад. «Масеҳ» истилоҳи юнонӣ барои «Масеҳ»-и ибрӣ («Машиах», «Тадҳиншуда») аст ва «Исо» номи аҷибтарин аст, ки вуҷуд дорад (юнонӣ «Иесус», аз ибрӣ «Ешуа»). Ин ном маънои онро дорад, ки Ӯ Яҳве ё Яҳува аст. Аз замони омадани Ӯ ба ин ҷаҳон (Матто 1; Луқо 1-2), Ӯ комилан инсон буд ва ҳаст. Ин як сирри бузург аст (1 Тимотиюс 3:16), ки ҳеҷ гоҳ ба охир намерасад ва он бо сирри бузурги дигар, яъне Навиштаҳои аз Худо илҳомёфта (2 Тимотиюс 3:16) зич алоқаманд аст.
Дар зер матни Румиён 8 аз тарҷумаи Дарби оварда шудааст. Мо сарлавҳаҳоро аз манбаи дигар дохил мекунем, ки бо ҳарфҳои ғафс чоп шудаанд. Онҳо ҷузъи Каломи илҳомёфта нестанд.
Онҳое, ки дар Масеҳ ҳастанд, аз маҳкумият озоданд
1Пас, акнун барои онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест. 2Зеро шариати Рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ маро аз шариати гуноҳ ва марг озод кард. 3Зеро он чиро, ки шариат карда наметавонист, азбаски он ба воситаи ҷисм заиф буд, Худо, Писари Худро дар сурати ҷисми гуноҳ ва барои гуноҳ фиристода, гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард, 4то ки талаботи одилонаи шариат дар мо, ки на аз рӯи ҷисм, балки аз рӯи Рӯҳ рафтор мекунем, иҷро шавад.
Чӣ зарар аз ҷисм меояд
5Зеро онҳое, ки аз рӯи ҷисм ҳастанд, ба чизҳои ҷисм майл доранд; ва онҳое, ки аз рӯи Рӯҳ ҳастанд, ба чизҳои Рӯҳ. 6Зеро фикри ҷисм марг аст; аммо фикри Рӯҳ ҳаёт ва сулҳ. 7Зеро фикри ҷисм душманӣ бар зидди Худост: зеро он ба шариати Худо тобеъ нест; зеро дар ҳақиқат наметавонад бошад: 8ва онҳое, ки дар ҷисм ҳастанд, Худоро хушнуд карда наметавонанд.
9Аммо шумо дар ҷисм нестед, балки дар Рӯҳ ҳастед, агар дар ҳақиқат Рӯҳи Худо дар шумо сокин бошад; аммо агар касе Рӯҳи Масеҳро надошта бошад, ӯ аз Ӯ нест: 10аммо агар Масеҳ дар шумо бошад, ҷисм аз сабаби гуноҳ мурдааст, аммо Рӯҳ аз сабаби адолат ҳаёт аст. 11Аммо агар Рӯҳи Он ки Исоро аз мурдагон эҳё кард, дар шумо сокин бошад, Он ки Масеҳро аз мурдагон эҳё кард, ҷисмҳои мирандаи шуморо низ аз сабаби Рӯҳи Худро, ки дар шумо сокин аст, зинда хоҳад кард.
12Пас, эй бародарон, мо қарздорем, на ба ҷисм, ки аз рӯи ҷисм зиндагӣ кунем;
Ва чӣ фоида аз Рӯҳ
13зеро агар шумо аз рӯи ҷисм зиндагӣ кунед, шумо хоҳед мурд; аммо агар ба воситаи Рӯҳ аъмоли ҷисмро бикушед, шумо зинда хоҳед монд: 14зеро ҳар кӣ аз Рӯҳи Худо роҳнамоӣ шавад, инҳо писарони Худо ҳастанд. 15Зеро шумо рӯҳи ғуломиро боз барои тарс нагирифтаед, балки рӯҳи фарзандхониро гирифтаед, ки ба воситаи он мо фарёд мезанем: Абба, Падар. 16Худи Рӯҳ бо рӯҳи мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем. 17Ва агар фарзандон бошем, ворисон низ ҳастем: ворисони Худо ва ҳамворисони Масеҳ; агар дар ҳақиқат бо Ӯ азоб кашем, то ки бо Ӯ низ ҷалол ёбем.
18Зеро ман ҳисоб мекунам, ки азобҳои ин замони ҳозира ба ҷалоли оянда, ки ба мо ошкор хоҳад шуд, арзанда нестанд.
Наҷоти пурҷалоле, ки ҳама чиз орзу мекунад
19Зеро интизории пурҳаваси махлуқот ошкор шудани писарони Худоро интизор аст: 20зеро махлуқот ба беҳудагӣ тобеъ карда шудааст, на аз рӯи иродаи худ, балки аз сабаби Он ки онро тобеъ кардааст, бо умед 21ки худи махлуқот низ аз ғуломии фасод ба озодии ҷалоли фарзандони Худо озод хоҳад шуд. 22Зеро мо медонем, ки тамоми офариниш то ҳол якҷоя нола мекунад ва дар дард азоб мекашад. 23Ва на танҳо ин, балки худи мо низ, ки меваҳои аввалини Рӯҳро дорем, худи мо низ дар худ нола мекунем, интизори фарзандхонӣ, яъне наҷоти ҷисми худ. 24Зеро мо бо умед наҷот ёфтаем; аммо умеди дидашуда умед нест; зеро он чиро, ки касе мебинад, чаро ӯ низ умед дорад? 25Аммо агар он чиро, ки намебинем, умед дорем, мо бо сабр интизор мешавем.
26Ва ба ҳамин тариқ Рӯҳ низ кӯмаки худро ба заифии мо ҳамроҳ мекунад; зеро мо намедонем, ки чӣ тавр бояд дуо кунем, аммо худи Рӯҳ бо нолаҳое, ки баён карда намешаванд, шафоат мекунад. 27Аммо Он ки дилҳоро месанҷад, фикри Рӯҳро медонад, зеро Ӯ барои муқаддасон мувофиқи Худо шафоат мекунад.
28Аммо мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ба онҳое, ки мувофиқи мақсад даъват шудаанд, якҷоя кор мекунад.
Аз Худо пешакӣ муқаррар шуда буд
29Зеро онҳоеро, ки Ӯ пешакӣ донистааст, Ӯ низ пешакӣ муқаррар кардааст, ки ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунанд, то ки Ӯ дар байни бародарони бисёр нахустзода бошад. 30Аммо онҳоеро, ки Ӯ пешакӣ муқаррар кардааст, инҳоро низ Ӯ даъват кардааст; ва онҳоеро, ки Ӯ даъват кардааст, инҳоро низ Ӯ сафед кардааст; аммо онҳоеро, ки Ӯ сафед кардааст, инҳоро низ Ӯ ҷалол додааст.
31Пас, ба ин чизҳо чӣ гӯем? Агар Худо барои мо бошад, кӣ бар зидди мост? 32Он ки, бале, Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ тавр Ӯ бо Ӯ ҳама чизро ба мо ато нахоҳад кард? 33Кӣ бар зидди баргузидагони Худо айбдорӣ хоҳад кард? Худост, ки сафед мекунад: 34кӣ аст, ки маҳкум мекунад? Масеҳ аст, ки мурд, балки эҳё низ шуд; ки дар дасти рости Худо низ ҳаст; ки барои мо низ шафоат мекунад. 35Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо хоҳад кард? мусибат ё тангдастӣ, ё таъқибот, ё гуруснагӣ, ё бараҳнагӣ, ё хатар, ё шамшер? 36Мувофиқи он чи навишта шудааст: «Ба хотири Ту мо тамоми рӯз кушта мешавем; мо ҳамчун гӯсфандони забҳшуда ҳисоб карда шудаем».
37Аммо дар ҳамаи ин чизҳо мо ба воситаи Он ки моро дӯст дошт, бештар аз ғолибон ҳастем.
Ҳеҷ чиз наметавонад моро аз муҳаббати Ӯ ҷудо кунад
38Зеро ман мутмаинам, ки на марг, на ҳаёт, на фариштагон, на ҳукуматҳо, на чизҳои ҳозира, на чизҳои оянда, на қудратҳо, 39на баландӣ, на умқ, на ҳеҷ махлуқи дигар, наметавонанд моро аз муҳаббати Худо, ки дар Исои Масеҳ Худованди мост, ҷудо кунанд.
Ҳамчун хулоса ба ин мавзӯъ
Мавқеи аҷибе, ки мо дар Исои Масеҳ дорем, мувофиқи Румиён 8 ва дигар Навиштаҳо, инчунин баракатҳои бо он алоқаманд, ҳеҷ гоҳ ба охир намерасанд. Ин ҳам дар бораи имтиёзҳои мо ҳамчун писарони фарзандхондаи Худо дуруст аст. Хушбахтии мо аз ҷониби Рӯҳи Худо, ки дар мо сокин аст ва то абад дар мо хоҳад монд (Юҳанно 14:16-17) кафолат дода шудааст.
Биёед дар ин бора фикр кунем: баракатҳои абадӣ, ки мо то абад аз онҳо баҳра хоҳем бурд, аллакай ба мо тааллуқ доранд, то ҳоло ва то абад аз онҳо баҳра барем. Худоро ҳамд гӯед!
