Давиши масеҳӣ ба сӯи нишона
Ҳаёти масеҳӣ дар ҷаҳон дар Калом ва махсусан аз ҷониби ҳавворӣ Павлус, мисли давиш ба сӯи нишонае, ки мо кӯшиш мекунем ба он бирасем, тасвир шудааст:
«Мо ба сӯи нишона мешитобем», «Биёед, бо сабр ба мусобиқае, ки дар пеши мост, давем» (Ибриён 12:1). «Ман ба сӯи нишона барои мукофоти даъвати олии Худо дар Исои Масеҳ мешитобам». «Аммо ин як чизро мекунам: чизҳои паси сарро фаромӯш карда, ба сӯи чизҳои пеш меравам, ман мешитобам…»
Яке аз хислатҳои масеҳӣ ин аст, ки ӯ дар пеши худ Нишона, умед, яқин дорад: истироҳат, ҷалол, сулҳ ва муҳаббат. Ӯ медонад, ки Масеҳ ӯро интизор аст, то ӯро дар Хонаи Падар қабул кунад, ки ҷои ӯ омода аст. Ӯ бо ин фикри гаронбаҳо, ки худи Исо меояд, ба сӯи нишона мешитобад (1 Қӯринтиён 14:52). Дар як лаҳза, дар як мижа задан, дар карнаи охирин… Ӯ метавонад биёяд ва ӯро бигирад, то бе заҳмат бо маҳбуби худ, карнаи аҷибро ба даст орад… Ӯ метавонад биёяд ва ӯро бигирад, то бе заҳмат бо маҳбуби худ, нишонаи аҷиберо, ки файзи Ӯ дар пеши мо медурахшад, ба даст орад.
Муқоиса бо давиши беимон
Чӣ қадар тафовут байни чунин давиш ва давиши беимон, ки кӯр-кӯрона дар пеши Абис, марг, доварӣ қадам мезанад, ба ҷои давидан; кӯшиш мекунад, ки худро ба ҳар чизе, ки пайдо мекунад, пайваст кунад, то давиши худро дароз кунад, охирро ба таъхир андозад. Чӣ ҳолати ғамангез барои касе, ки бе Худо, бе умед дар ҷаҳон аст, то ба чизҳои дунявӣ, ки дар он ҷо холӣ аст, ки ҳама чиз мегузарад, орзу кунад. Ё дар он ҷо ҳеҷ чиз дилро қонеъ карда наметавонад, ё ҳатто шодиҳои кӯтоҳе, ки мо пайдо карда метавонем, охир доранд, ғам…
«Ҳатто дар ханда дил ғамгин аст ва охири шодӣ вазнинӣ аст» (Масалҳо 12:13).
Талаботҳои давиши имондор
Давиши имондор баъзан дароз ва аксар вақт душвор ба назар мерасад, аз ин рӯ гуфта мешавад, ки бо сабр ба мусобиқае, ки дар пеши мост, давем, сабр ва умед, ки ба мо кӯмак мекунад, ки ҳангоми наздик шудан ба нишона бо ҷасорати бештар тезтар давем. Барои ин роҳ давидан, беист дар пеши худ нишонаеро, ки мо кӯшиш мекунем бо хоҳиши ба даст овардани он ба даст орем, доштан лозим аст.
Мо бояд рост ба нишона давем, бе он ки дар роҳи имон гумроҳ шавем.
«Чашмони ту рост нигоҳ кунанд ва пилконҳои ту рост ба пеши ту нигоҳ кунанд» (Масалҳо 14:25). «Роҳи пойҳои худро мулоҳиза кун ва тамоми роҳи ту мустаҳкам шавад, ба рост ё ба чап нагард, пои худро аз бадӣ дур кун» (Такрори Шариат 5:32).
Мисли ҳавворӣ Павлус бо зиреҳи адолат дар дасти рост ва дар дасти чап давед. Мо бояд бо душман мубориза барем: ӯ ҳамеша фаъолона кӯшиш мекунад, ки моро боздорад, «Ӯро дар имон устувор муқобилат кунед» (1 Петрус 5:9).
Ба мусобиқае, ки дар пеши мост, интизор шавед,
«чизҳои паси сарро фаромӯш карда, ба сӯи чизҳои пеш меравам,»
мегӯяд ҳавворӣ.
«Ман ба сӯи нишона барои мукофоти даъвати олии Худо дар Исои Масеҳ мешитобам.»
Ӯ ҳамеша чашмони худро ба Исо нигаронида буд ва моро насиҳат мекунад, ки нигоҳи худро аз Ӯ дур накунем.
Мо бояд онҳоро на ба рост гардонем, то дар худ ягон рӯҳбаландӣ ё қувват барои идомаи мусобиқа пайдо кунем; на ба чап, то истироҳат кунем, хаста шуда, «то ки хаста нашавем ва дар фикри худ беҳуш нашавем» (Ибриён 12:3).
Бартараф кардани монеаҳо ва тамаркуз
Ҳеҷ монеае наметавонад моро дар мусобиқаи мо боздорад, ҳеҷ чиз моро ба ларза намеорад ва ҳеҷ чиз моро ба ташвиш намеорад, агар мо ҳадафро аз даст надиҳем. Худи Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо, ҳаёти мо, умеди мо, касе, ки моро дӯст медорад ва касе, ки моро то абад бо худ хоҳад дошт. Худованд, ки мо метавонем Ӯро тавассути имон мушоҳида кунем,
«аммо ҳамаи мо бо чашмони кушода…» (2 Қӯринтиён 3:18).
Мо ба сӯи Ӯ медаванд: боздошта нашавед ва дур нашавед.
Ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунед, ки Худованд ба шогирдонаш чӣ гуфт: «Шумо дар ҷаҳон ҳастед, аммо аз ҷаҳон нестед.»
Ин ба мо нишон медиҳад, ки мо бояд аз ин ҷаҳон мисли бегонагон давида гузарем; ки дилҳои мо дар он ҷо намеистанд.
Огоҳӣ аз дур шудан
Ба Ғалотиён, ки аз роҳи имон дур шуда буданд, ҳавворӣ мегӯяд,
«Шумо хуб давида будед, кӣ шуморо боздошт?» (Ғалотиён 5:7).
Онҳо Инҷили файзро аз Масеҳ тарк карда буданд; онҳо ба Инҷили дигар рафтанро бас карда буданд (Ғалотиён 1:6) ба ҷои идомаи мусобиқа,
«ба Исо, муаллиф ва комилкунандаи имони мо, нигоҳ карда.
Давидан барои мукофот
Ҳавворӣ Павлус мусобиқаро мисли варзишгаре тасвир мекунад, ки дар майдон медавад. Ӯ кӯшиш мекунад, ки ҳама чизро барои ба даст овардани мукофот кунад. Мо бояд танҳо давем, то онро ба даст орем, то тоҷи фанонопазир, мукофоти даъвати осмониро ба даст орем. Мо бояд ҳама чизеро, ки метавонад роҳи моро боздорад, як сӯ гузорем, дилҳои худро холӣ кунем, бидонем, ки ҳадафи мо чист; на мисли
«мисли касе, ки ҳаворо мезанад» (2 Қӯринтиён 9:26). «Оё намедонед, ки онҳое, ки дар мусобиқа медаванд, ҳама медаванд; аммо як нафар мукофотро мегирад, пас давед, то ба даст оред» (1 Қӯринтиён 9:24).
Дар охири ҳаёти худ ҳавворӣ метавонад бо виҷдони пок бигӯяд,
«зеро ман омодаам, ки қурбонӣ шавам, ва вақти рафтани ман наздик аст. Ман муборизаи хубе кардам, роҳи худро тамом кардам, имонро нигоҳ доштам; аз ин пас барои ман тоҷи адолат гузошта шудааст, ки Худованд, довари одилона, дар он рӯз ба ман хоҳад дод, ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое низ, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст медоранд» (2 Тимотиюс 6:8).
Эй муқаддасон, оё мо набояд аз худ бипурсем, ки оё мо дар ҳақиқат медаванд? Оё мо намеистем, агар нигоҳи худро ба рост ё ба чап гардонем ё ба ҳар ҳол чашмони худро ба Исо нигоҳ дошта натавонем?
Аз фаронсавӣ тарҷума шудааст аз ҷониби
Жан Мойнат -- Швейтсария
