Мо бо нарх харида шудаем, мо аз они худ нестем. Дар натиҷаи ин — ин наҷоти комил — ин кори анҷомёфта, ман дигар тамоман аз они худ нестам. Ҳар коре, ки мекунам, бояд «ҳама чизро ба номи Худованд Исо кунам». Ман дар ҷои тамоман нав ҳастам, ки ба он бо муҳаббати комил дар адолати илоҳӣ оварда шудаам. Ман дар ҳузури Худои Худаш, дар нури пурра ва илтифоти Худо ҳастам. Мо ҳоло қудрат дорем, қудрати Рӯҳи Муқаддас; ва масеҳӣ дар ин ҷаҳон гузошта шудааст, то нишон диҳад, ки Масеҳ чӣ буд: «Касе ки мегӯяд, ки дар Ӯ мемонад, худаш низ бояд чунон ки Ӯ роҳ мерафт, роҳ равад», «Ҳамеша дар бадан марги Исоро бардошта, то ки ҳаёти Исо низ дар бадани мо зоҳир шавад».
Роҳи масеҳӣ
Ҳазорон чизҳое ҳастанд, ки мо аз рӯи одат мекунем, ва мегӯем, ки бояд онҳоро кунем.
Барои ман «бояд» нест, балки иродаи Масеҳ. Ман бояд бифаҳмам, ки иродаи Ӯ чист; зеро мо номаҳои Масеҳ сохта шудаем, ва роҳе, ки мо бояд дар он роҳ равем, ин зоҳир кардани ҳаёти Исо дар бадани мост. Ҳар коре, ки мекунам, бояд ифодаи садоқати дили ман ба Масеҳ ва зоҳир кардани Ӯ ба дигарон бошад. Меъёри роҳравӣ ин аст, ки чӣ «сазовори Худованд» аст, на сазовори инсон. Баъзан хеле душвор аст, ки ором, сабр, мулоим бошам, вақте ки инсон ба ман хато мекунад ва маро таҳқир мекунад. Аммо оё ту душмани Худо набудӣ, ва оё Худо туро вақте ки душмани Ӯ будӣ, набахшид? Хуб, ту душмани худро мебахшӣ. Ман душвориҳоро комилан мефаҳмам, аммо мо имтиёзи мубораки роҳ рафтанро «чунон ки Ӯ роҳ рафт» дорем. Агар ту мехоҳӣ ин корро кунӣ, бирав ва Масеҳро омӯз, бифаҳм, ки роҳи Ӯ дар ин ҷо чӣ буд, пас аз он ки ҷои худро дар Ӯ дар осмон омӯхтӣ.
Тағйирот тавассути омӯзиши Масеҳ
Ин тасаллии бузург аст, ки ҳангоми нигоҳ кардан ба Масеҳ, ман танҳо чизеро мебинам, ки бояд бошам, аммо чизеро, ки бояд бошам, ба даст меорам — «файз ба файз».
Ҳамаи мо, бо рӯи кушода, ҷалоли Худовандро дида, ба ҳамон сурат тағйир меёбем, аз ҷалол ба ҷалол. (2 Қӯринтиён 3:18)
Дар он ҷо рушди воқеӣ ҳаст, на дар мувофиқат ва қабул, балки дар монандӣ ба Масеҳ, ва он бояд ҳар лаҳза рушд бошад. Мо дар ин ҷои Масеҳ пас дар назди Худо ҳастем, ва он чизе, ки ман мехоҳам ба шумо таъкид кунам, ин аст, ки Масеҳро омӯзед, то ки мо дар ин ҷо ба Ӯ монанд бошем. Ҳеҷ чизе нест, ки ҷонро бо баракат ва рӯҳбаландӣ ин қадар пур кунад, ё ин қадар муқаддас кунад; ҳеҷ чизе нест, ки ҳисси зиндаи муҳаббати илоҳиро ин қадар диҳад; ки ба мо ҷасорат диҳад. Худованд ба мо ин ҷасоратро диҳад, ва моро қодир созад, ки Ӯро омӯзем.
Касе ки маро мехӯрад, ӯ низ ба воситаи ман зиндагӣ хоҳад кард. (Юҳанно 6:57)
