Ҳеҷ кас инкор намекунад, ки машқ фоидаовар аст, хоҳ барои рӯҳ ва хоҳ барои ҷисм. Аммо дар он арзиши нисбӣ мавҷуд аст, ки мо бояд онро ба назар гирем.
Зеро машқи ҷисмонӣ фоида дорад каме: аммо худотарсӣ фоидаовар аст барои ҳама чиз, ки ваъдаи ҳаёти ҳозира ва ояндаро дорад.
Аз ин рӯ, насиҳати Павлус ба Тимотиюс: «Худро бештар ба худотарсӣ машқ деҳ» (1 Тимотиюс 4:7-8).Юнониён ба машқи ҷисмонӣ аз ҳад зиёд майл доштанд. Барои онҳо ин бештар як ҳавас буд, на варзиш. Ҳар як шаҳри Юнон, ки андозаи муайяне дошт, гимназияи худро дошт. Ҳамин тавр, ба варзишгарон имкониятҳои фаровон дода мешуд, то ҷисми худро инкишоф диҳанд. Сипас бозиҳои оммавӣ, ки давра ба давра баргузор мешуданд, ба онҳо имконият медоданд, ки чолокӣ, қувват ва устувории худро нишон диҳанд. Давидан, гуштингирӣ ва муштзанӣ (бокс) баъзе аз санҷишҳои зиёди қувваи ҷисмонӣ буданд. Ба инҳо, дертар, амалияи ғайриинсонии мубориза бо ҳайвоноти ваҳшӣ илова карда шуд, ки гарчанде ки пайдоиши хориҷӣ дошт (онро румиён ҷорӣ карда буданд), бо таваҷҷӯҳ ва ҳаваси миллӣ истиқбол карда шуд.
Дар гимназия номзадҳо худро ба як курси омӯзиши сахт, ки на камтар аз даҳ моҳ давом мекард, супурданд. Инзиботи қатъии парҳезӣ ҷорӣ карда шуд ва машқҳо ва санҷишҳои сахт иҷро карда шуданд, то баданро мустаҳкам кунанд ва онро ба ҳадди аксар чандирӣ, энергия ва муқовимат расонанд. Дар бозиҳо қоидаҳои қатъӣ риоя карда мешуданд, то аз бозии нопок пешгирӣ карда шавад ва баробарии мусобиқа таъмин карда шавад. Ҷоизаи дилхоҳ тоҷи аз баргҳои санавбар ё зайтуни ваҳшӣ сохташуда буд!
Дар байни онҳое, ки дар бозиҳо ба таври расмӣ ширкат доштанд, хабардиҳанда ва довар буданд. Аввалӣ номзадҳоро ба варзишгоҳ даъват мекард ва онҳоро аз рӯи тартиби рақобатии худ ҷойгир мекард; дуюмӣ ба ғолибон, одатан дар рӯзи охирини бозиҳо, ҷоизаҳоро медод. Ин чорабинӣ бо шукӯҳу шаҳомат ва ҷашн таҷлил мешуд; ва ғолибон бутҳои мардуми девона буданд. Чунин буданд ҷамъомадҳои машҳур дар Олимпия, Делфи, Немея ва Коринф.
Тасвири ҷанги рӯҳонӣ
Ишораи мо ба ин ҷашнҳо барои он аст, ки ба хонанда тасвиреро пешниҳод кунем, ки Павлуси расул аз он ба таври мувофиқ истифода мебарад, то ба масеҳиён дарсҳои муфид дар ҷанги рӯҳонӣ омӯзонад.
Ҳамчун масеҳиён машқи мо ба худотарсӣ аст; мусобиқаи мо осмонӣ аст; гуштингирии мо бо шарорати рӯҳонӣ аст; варзишгоҳи мо роҳи имон аст; ҳадафи мо Масеҳ дар ҷалол аст; ва ҷоизаи мо тоҷи фанонопазир аст.Бо дарназардошти ин далелҳо, биёед бубинем, ки Навиштаҳо ба мо дар бораи арзиши машқ ва мукофот чӣ меомӯзанд.
Дарсҳо аз 1 Қӯринтиён 9
Се чиз дар 1 Қӯринтиён 9:24-25 ба мо пешниҳод шудааст.
- Мо дар мусобиқа ҳастем ва бояд давем, бо чунин машқи инфиродӣ ва ҷиддият, то ҷоизаро ба даст орем. Ҳама медаванд; як нафар ҷоизаро мегирад. Он чизе ки дигарон мекунанд ё намекунанд, мавзӯи андеша ё шарҳ нест; ҳама дар мусобиқа ҳастанд; як нафар ҷоизаро мегирад. «Ҳамин тавр давед, то ба даст оред».
- Худдорӣ муҳим аст. Худпарастӣ, бо табиати гуногуни худ, аз байн бурда мешавад. Бадан, мисли мошини баландсифат, бояд беҳтаринро диҳад ва зери назорати комил бошад.
- Мукофот аз баландтарин андешаи ҷалоли заминӣ хеле болотар аст. Яке «фанопазир» аст; дигарӣ «фанонопазир». Яке муваққатӣ аст; дигарӣ абадӣ.
Машқи шахсии Павлус барои намуна
Дар оятҳои охири боби зикршуда Павлус машқи шахсии худро барои намунаи мо медиҳад.
- Ӯ бе ҳеҷ шакку шубҳа давид. Ғалаба барои ӯ як хулосаи пешакӣ буд. Ӯ дасти худро дароз кард, то он чиро, ки ӯ аллакай "аз Масеҳ Исо дастгир шуда буд " (Филиппиён 3:12) ба даст орад. Ҳамин тавр, ин ҳамеша бо имон аст.
- Ӯ мубориза мебурд; аммо на мисли касе, ки ҳаворо мезанад — як муборизи бемаҳорат метавонад инро ба рақиби фиребандаи худ кунад. Бо чанголи сахт ва мустаҳкам (дар ин ҷо ӯ истилоҳи муштзанӣ истифода мебарад), ӯ баданро зери назорат нигоҳ дошт ва онро ба итоат овард. Бадан дар ин ҷо ҳамчун маъбад, ки дар он Рӯҳ зиндагӣ мекунад, дида намешавад, балки ҳамчун ҷойгоҳи он хоҳишҳо, ки агар қонеъ гарданд, ба ғуломӣ мебаранд. Муқобили фикрҳои осмонӣ дар онҳое дида мешавад, ки дар бораи онҳо гуфта мешавад, ки «худои онҳо шиками онҳост», «ки чизҳои заминиро дар назар доранд» (Филиппиён 3:18-19). Ва намунаи хуби ғайримуборизон дар ин ҷанг онҳое мебошанд, ки «бандагони фасод» номида мешаванд (2 Петрус 2:19).
- Ӯ ба дигарон эълон накард ва худаш ба мусобиқа дохил нашуд. Ишора ба эълонкунанда дар бозиҳост, ки номзадҳоро ба варзишгоҳ даъват мекард, аммо дар мусобиқа иштирок намекард. Ва хулоса ин аст, ки баъзеҳо ба дигарон мавъиза мекунанд, дар ҳоле ки худашон масеҳӣ нестанд. Чунин одамон, албатта, партофташуда — радшуда ва маҳкумшуда хоҳанд буд.
Павлус, баръакс, аввал масеҳӣбуд ; сипас воиз. Барои ҳамин ӯ воизи хуб буд.
Мусобиқаи даъвати олӣ (Филиппиён 3)
Ба Филиппиён 3 омада, мо мусобиқаи «даъвати олии Худо дар Масеҳ Исо»-ро дорем. Хусусияти он энергия аст. Аз ҳама чизе, ки ҷисм дар он ҷалол ё эътимод мекард, холӣ шуда, Павлус ба майдон ҳамчун даванда дохил мешавад. «Чизҳои паси саршударо фаромӯш карда», ӯ ба пеш меравад (ишора ба бадани даванда, ки ба пеш хам шудааст) ва ба сӯи Нишон мешитобад. Ҳама чиз дар ин мусобиқа аз энергияи рӯҳонӣ шаҳодат медиҳад. Ҳама чизеро, ки инсон дар ҷисм метавонист фахр кунад, ӯ талафот меҳисобад, пору мешуморад, паси сар мегузорад ва фаромӯш мекунад! Намунаи зебои энергияи рӯҳонӣ! Оё мо метавонем беҳтареро пайдо кунем?
Мусобиқаи масофаи кӯтоҳ: Энергия
Мусобиқаи масофаи кӯтоҳ бузургтарин озмоиши суръати баланд буд. Дар он энергия омили ҳалкунанда буд. Як дарозии варзишгоҳ, тақрибан як ҳаштяки мили румӣ давида мешуд. Оғози бад, нигоҳ ба қафо, камтарин хиҷолат ё вазн, тақдири давандаро ҳал мекард. Аммо ӯ чӣ қадар эҳтиёткор буд, ки холӣ ва мутамарказбошад! Оё ин барои мо садое надорад?
Мусобиқаи масофаи дароз: Сабр
Аммо ҳеҷ озмоише мисли мусобиқаи масофаи дароз ин қадар сахт набуд. Якчанд дарозии варзишгоҳ давида мешуд. Гуфтан лозим нест, ки ин озмоиши кӯшиши доимӣ барои бисёре аз рақибон аз ҳад зиёд буд. Дар бораи як нафар, Ладас ном, ки дар Бозиҳои олимпӣ дар озмоиши масофаи дароз ғолиб омада буд, сабт шудааст, ки ӯ чунон хаста шуда буд, ки фавран пас аз тоҷгузорӣ вафот кард. Ва оё мо намегӯем, ки сабр бузургтарин озмоиш дар ҷанги рӯҳонӣ аст? Бисёриҳо ҳастанд, ки хуб оғоз мекунанд, муддате хуб медаванд, сипас бад ба охир мерасанд. Як нигоҳ ба Навиштаҳо барои исботи он кифоя аст, ба ғайр аз таҷрибаи худи мо ва дигарон. Афсонаи харгӯш ва сангпушт барои мо дарси ахлоқӣ дорад. Агар аввалӣ суръатдошта бошад, дуюмӣ сабрдорад: мо барои мусобиқаи осмонӣ ба ҳардуи ин сифатҳо ниёз дорем.
Сабр ва нигоҳ кардан ба Исо (Ибриён 12)
Ба Ибриён 12 рӯ оварда, чӣ қадар мувофиқ аст насиҳат, «Биёед бо сабр [истодагарӣ] мусобиқаеро, ки дар пеши мост, давем, ба Исо, муаллиф ва комилкунандаи имони мо, нигоҳ кунем».
Сирри қудрати сабр дар «нигоҳ кардан ба Исо» аст. Бо имон мо Ӯро мебинем; бо имон мо ба Ӯ барои қувват дар роҳ нигоҳ мекунем. Бо имон Мусо «сабр кард, чунон ки Ӯро, ки ноаён аст, медид». Вазнҳо барои монеъ шудан зиёданд; гуноҳи беимонӣ, «ки моро ба осонӣ иҳота мекунад», ҳамеша наздик аст; аммо агар мо «ба Исо» нигоҳ кунем, мо бо сабр мусобиқаеро, ки дар пеши мост, хоҳем давид.
Манбаи беназири масеҳӣ
Тафовут байни даванда дар варзишгоҳ ва масеҳӣ дар ин аст: аввалӣ бояд аз манбаи худаш истифода барад; дуюмӣ ҳама чизро дар Масеҳ дорад.."Онҳое, ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав мекунанд; онҳо мисли уқоб бо болҳо баланд мешаванд; онҳо медавонанд ва хаста намешаванд; ва онҳо роҳ мераванд ва беҳуш намешаванд.""
Ваъдаи мукофот
Аммо машқ қатъ мегардад ва мукофот дода мешавад. Дурнамои хушбахтона!
Павлус метавонист бигӯяд: «Ман акнун барои қурбонӣ шудан тайёрам; ва вақти рафтани ман наздик аст. Ман муборизаи нек кардам, давраи худро ба охир расонидам, имонро нигоҳ доштам: аз ин пас тоҷи адолат барои ман гузошта шудааст, ки Худованд, Довари одилона, онро дар он рӯз ба ман хоҳад дод: ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое низ, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст медоранд» (2 Тимотиюс 4:6-8).
