«Аммо Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд… ва бо зарбаҳои Ӯ мо шифо ёфтем» (Ишаъё 53:5). Гурӯҳе аз муҳоҷирон бо аробаҳои пӯшида ба самти ғарб сафар мекарданд. Рӯзе онҳо аз дидани хати дарози дуд ва оташ, ки милҳо дар саросари дашт тӯл мекашид, ба даҳшат афтоданд. Алафи хушк оташ гирифта буд ва оташ ба сӯи онҳо босуръат пеш мерафт. Даре, ки онҳо як рӯз пеш убур карда буданд, кӯмак намекард, зеро онҳо наметавонистанд сари вақт ба он баргарданд. Аммо як мард медонист, ки чӣ кор кунад. Ӯ фармон дод, ки алафро аз паси онҳо оташ зананд. Сипас, вақте ки замин хунук шуд, тамоми гурӯҳ ба он баргаштанд. Мардум бо ташвиш тамошо мекарданд, ки оташ ба сӯи онҳо меояд. Духтараки хурдсол аз тарс фарёд зад:
«Оё шумо мутмаин ҳастед, ки мо намесӯзем?» Роҳбар ҷавоб дод:
«Фарзанди ман, мо комилан бехатарем, ҳеҷ чиз ба мо дар ин ҷо зарар расонида наметавонад, зеро мо дар минтақаи сӯхта истодаем, ки оташ аллакай кори худро анҷом додааст». Оташи ғазаби муқаддаси Худо бар зидди гуноҳ бар Исои Масеҳ дар рӯзе, ки Ӯ дар салиб мурд, фуруд омад. Суханони худи Ӯ, «Иҷро шуд», ва эҳёи Ӯ аз қабр ба мо далели бебаҳо медиҳад, ки Ӯ нархи гуноҳи моро пурра пардохт кардааст.
Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт (Румиён 10:9).
Дӯсти азиз, бо имон овардан ба Худованд Исои Масеҳ ба шумо лозим нест, ки аз марг ва доварии пас аз он битарсед. Аз рӯи мавқеъ шумо ҳоло бехатар «дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ Исо» нишастаед (Эфсӯсиён 2:6), зеро бо имон шумо дар «ҷои сӯхташудаи» Ҷолҷода паноҳ бурдаед. Оташи ғазаби Худо дар он ҷо ба шумо даст расонида наметавонад, зеро Ӯ барои гуноҳҳои шумо ду маротиба пардохт талаб намекунад. Бигзор ин тасаллои шумо бошад; шумо дар бехатарӣ «дар ҷое, ки оташ буд» истодаед.
