Одамон табиатан диндор ҳастанд; онҳо медонанд, ки чизи «дуруст ва нодуруст» вуҷуд дорад. Аммо, одамони наҷотнаёфта қариб ҳамеша худро «хеле хуб» меҳисобанд. Дар ҳақиқат, қариб ҳамаи маҳбусон иддао доранд, ки бегуноҳанд! Ман инро аз таҷрибаи шахсӣ медонам; ман солҳо дар хидмати зиндон кор кардаам. Бар хилофи он чизе, ки одамон гумон мекунанд, вақте ки Худо инсонро ба роҳҳои худ гузошт, «ҳамаи одамони рӯи замин ... роҳҳои худро фосид карданд» (Ҳастӣ 6:12 NIV).
Дар муқобили корҳои нодурусти худ, одамон аксар вақт фикр мекунанд, ки агар медонистанд, ки ин нодуруст аст, онро намекарданд. Онҳо мегӯянд: «Агар ман мефаҳмидам, ки чӣ кор бояд мекардам, онро мекардам». Ин, дар асл, ҳамон чизест, ки исроилиён ҳангоми додани Қонун гуфтанд: «Ҳар он чи Худованд гуфтааст, мо хоҳем кард» (Хуруҷ 24:3). Талаботи он ҳама хеле оқилона менамуданд, аммо онҳо наметавонистанд онро иҷро кунанд! Ҳамин тавр, ин як далели мушоҳидашуда аст, ки «ҳеҷ кас бо Қонун дар назди Худо сафед карда намешавад» (Ғалотиён 3:10-11).
Аммо дар бораи муқаддасони Аҳди Қадим чӣ гуфтан мумкин аст? Қайд кардан муҳим аст, ки онҳо бо риояи Қонун сафед карда нашудаанд, зеро «бо риояи Қонун ҳеҷ кас сафед карда намешавад» (Ғалотиён 2:16). Онҳо «бо файз ... ба воситаи имон» наҷот ёфтанд (Эфсӯсиён 2:8; Ибриён 11:2-39). Ба ҳамин монанд, имрӯз ҳеҷ кас бо риояи қонун наҷот намеёбад.
НАҶОТ: Бо қонуният?
Ғалотиён ва бисёриҳо аз он вақт инҷониб фикр мекарданд, ки онҳо метавонанд бо риояи Қонун наҷот ёбанд: «Оё шумо ҳоло кӯшиш мекунед, ки ба ҳадафи худ бо кӯшиши инсонӣ бирасед?» (Ғалотиён 3:2-3). Аммо Нома ба Ғалотиён ин ақидаро рад мекунад, ки одамон метавонанд бо «риояи Даҳ Аҳком» наҷот ёбанд, чунон ки бисёриҳо мегӯянд. Он инчунин ҳама гуна ақидаеро рад мекунад, ки мо барои нигоҳ доштани наҷоти худ бояд онҳоро риоя кунем, баръакс моро ҳушдор медиҳад, ки «устувор истем, пас, нагузоред, ки бори дигар бо юғи ғуломӣ бордор шавед» (Ғалотиён 5:1). Қонуният равиши нодуруст аст.
«Юғи ғуломӣ» инчунин метавонад бо таълимоте ҷорӣ карда шавад, ки наҷот ёфтан «даст кашидан» аз чизҳоро талаб мекунад. Азбаски наҷот раҳоӣ аз ғуломии гуноҳ аст, шахсе, ки мехоҳад наҷот ёбад, мехоҳад аз гуноҳ раҳо шавад, мехоҳад гуноҳ карданро бас кунад! Аз ин рӯ, вақте ки касе мехоҳад гуноҳ карданро бас кунад, қатъ кардани гуноҳ дигар ҳамчун даст кашидан аз чизе ҳис намешавад!
Дар бораи «даст кашидан аз чизҳо» сухан гуфтан, аробаро пеш аз асп гузоштан аст. Пас аз наҷот, вақте ки мо ба камолоти рӯҳонӣ мерасем, мо метавонем он «чизҳоеро, ки аъло ва барои ҳама муфид аст» фарқ кунем. Касоне, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ баркамол ҳастанд, «эҳтиёткор хоҳанд буд, ки худро ба корҳои нек бахшанд» (Титус 3:8). Онҳо фикр намекунанд, ки аз чизе даст мекашанд. Касе, ки фикр мекунад, ки ӯ бо «даст кашидан» аз чизҳо наҷот ёфтааст, хеле зуд як қонунпарасти худсафедкунанда хоҳад шуд.1
НАҶОТ: Бо имон!
Равиши китобӣ ба наҷот бо файз ба воситаи имон аст. «Ӯ моро на аз сабаби корҳои одилонае, ки мо карда будем, балки аз сабаби раҳмати Худ наҷот дод ... то ки бо файзи Ӯ сафед шуда, ворисон ... ҳаёти ҷовидонӣ гардем» (Титус 3:5-7).
Пас корҳои нек аз куҷо пайдо мешаванд? Ба мо гуфта шудааст: «Шумо ба воситаи имон наҷот ёфтаед ... на бо корҳо, то ки ҳеҷ кас фахр накунад. Зеро мо офаридаи Худо ҳастем, ки дар Исои Масеҳ барои корҳои нек офарида шудаем» (Эфсӯсиён 2:8-10). Ҳавворӣ бо Ғалотиёни қонунпараст мулоҳиза ронда мегӯяд: «Писари Худо ... маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод ... Агар адолат бо Қонун ба даст оварда мешуд, Масеҳ беҳуда мурд» (Ғалотиён 2:20-21). Равшан аст, ки наҷот ба воситаи имон аст.
ЗИСТАНИ ХУДОТАРСОНА: Бо қонуният?
Дар назари аввал, қонуният роҳи аълои зиндагии худотарсона ба назар мерасад; шояд аз ин рӯ он яҳудиён, масеҳиёни Ғалотиён ва масеҳиёни Қӯлассиёнро ҷалб кардааст. Қӯлассиён ба «қоидаҳо: 'Даст нарасонед! Таъм накунед! Ламс накунед!' ... бар асоси фармонҳо ва таълимоти инсонӣ» итоат карда буданд. Чунин қоидаҳо дар ҳақиқат намуди ҳикмат доранд ... аммо онҳо дар боздоштани иштиёқи шаҳвонӣ ҳеҷ арзише надоранд» (Қӯлассиён 2:20-23).
Масеҳиён метавонанд кӯшиш кунанд, ки тарзи ҳаёти қонунпарастиро ба дигарон таҳмил кунанд; ҳавворӣ Петрус ин корро кард (Ғалотиён 2:14), ва бисёре аз масеҳиёни мӯҳтарам низ имрӯз кӯшиш мекунанд! Онҳо чӣ гуна амал мекунанд? Барои он ки моро ба тарзи фикри худ мутобиқ кунанд, онҳо моро барои корҳое, ки гуноҳ нестанд, гунаҳкор ҳис мекунанд! Масалан, як бор ман шунидам, ки як масеҳии ҷавон мепурсад: «Ба футбол рафтан чӣ бадӣ дорад?» Як масеҳии қонунпараст зуд ҷавоб дод: «Агар шумо ин саволро диҳед, шумо аллакай ҷавобро дар дили худ медонед». Чунин таҳрифот ба таври ҳайратангез муваффақ аст! Намунаи мо бояд Худованд Исо бошад, ки азбаски Ӯ бо онҳо хӯрок мехӯрд, фарисиён Ӯро «дӯсти боҷгирон ва гуноҳкорон» муттаҳам карданд – ба ибораи дигар, шаҳодати бад! (Матто 11:19).
Чунин одамон ба назар чунин мерасанд, ки ба лаззат бурдани мо мухолифанд, зоҳиран бехабар аз он ки дар осмон Худо «моро ... бо лаззатҳои абадӣ пур хоҳад кард» (Забур 16:11). Павлус ба мо ҷавоби муассири китобӣ ба чунин қонуният медиҳад! Ӯ мегӯяд: «Ҳама чиз барои ман ҷоиз аст», аммо баъд нишон медиҳад, ки ӯ гуноҳро дар бар намегирад, бо гуфтани: «Худоро бо бадани худ эҳтиром кунед» (1 Қӯринтиён 6:12, 20).
Роҳи дигари қонунпарастон барои таҳмил кардани ақидаҳои худ ба дигарон ин нодуруст татбиқ кардани таълимоти китобӣ бар зидди «дунявият» аст. Чунон ки як муфассири хеле мӯҳтарами Китоби Муқаддас шарҳ дод: «Мо набояд гумон кунем, ки дӯст доштани дунё танҳо як завқ ба намоиш ва лаззат, мусиқӣ ё рақс, шикор, тирандозӣ, пойгаи асп ва ғайра аст.» 2 Ин як хаёл аст, ки бо тамғагузории ин чизҳо ҳамчун дунявӣ мо худотарс мешавем!
Қонунпарастон аксар вақт аз он бехабаранд, ки қонунпарастӣ чӣ қадар харобиовар аст. Он одамонро аз масеҳияти ҳақиқӣ дур мекунад. Ғалотиёнро бояд ҳушдор медоданд: «Эҳтиёт бошед, вагарна шумо аз ҷониби якдигар нобуд хоҳед шуд» (Ғалотиён 5:15). Таъсири дигари харобиовари қонунпарастӣ ин аст, ки он худсафедкуниро ба вуҷуд меорад. Чӣ гуна як шахси худсафедкунанда метавонад шахси дигарро «бо рӯҳи фурӯтанӣ» «барқарор кунад» (Ғалотиён 6:1 JND), чунон ки ба Ғалотиён таълим дода шуда буд?
ЗИСТАНИ ХУДОТАРСОНА: Бо файз!
Ҳамчун як қисми зиндагии ҳақиқии худотарсона, ба Ғалотиёни қонунпараст гуфта шуд, ки «ба ҳама одамон, махсусан ба онҳое, ки ба оилаи имондорон тааллуқ доранд, некӣ кунанд» (Ғалотиён 6:10 NIV). Ба мо гуфта шудааст, ки агар мо ба дигарон ғамхорӣ кунем, «Худо қодир аст, ки ҳама файзро ба шумо фаровон гардонад, то ки ... шумо дар ҳар кори нек фаровонӣ кунед ... (ва дилҳои одамон) ба шумо аз сабаби файзи фаровоне, ки Худо ба шумо додааст, майл хоҳанд кард» (2 Қӯринтиён 9:8,14). Файз, на қонунпарастӣ, шаҳодати ҳақиқии масеҳӣ аст!
Бо файз зиндагӣ карда, мо «эҳтиёткор» хоҳем буд, ки дар ҳоле ки «қонунан» озод ҳастем, «истифодаи озодӣ барои заифон монеа нашавад» (1 Қӯринтиён 8:9). Инчунин, мо аз васвасаи истифодаи таълимоти муҳими китобӣ дар бораи «монеа шудан» («хафа кардан» KJV) барои таҳмил кардани виҷдони худ ба дигарон худдорӣ хоҳем кард.3 Пас, агар хоҳиши мо худотарсии ҳақиқӣ бошад ва мо ба ҳар ҳол «ба ягон хатогӣ гирифтор шавем», мо кӯмаки онҳоеро, ки «рӯҳонӣ» ҳастанд ва кӯшиш мекунанд, ки моро «барқарор кунанд», истиқбол хоҳем кард. Ба ҳамин монанд, агар хоҳиши мо мусоидат ба худотарсии ҳақиқӣ дар дигарон бошад, мо кӯшиш хоҳем кард, ки онҳоро бо файз барқарор кунем, дар равиши худ нишон диҳем, ки мо аз заифии худ огоҳ ҳастем (Ғалотиён 6:1). Агар мо заифии худро дарк кунем, метавонем беҳтар бо файз амал кунем, на ин ки худсафедкуниро нишон диҳем!
ХУЛОСА
Равиши мо ба худотарсӣ бояд равише бошад, ки ба «корҳо» назар ба «накарданҳо» таваҷҷӯҳ зоҳир кунад, зеро «мо кӯшиш намекунем, ки одамонро писанд орем, балки Худоро» (1 Таслӯникиён 2:4), ва «накарданҳо» аксар вақт чизҳое ҳастанд, ки танҳо барои писанд омадан ба одамон «накарда мешаванд». Чунон ки дидем, ду равиш вуҷуд дорад – қонуният ва файз. Ин равишҳо ё хидматҳо ба таври зерин муқоиса карда шудаанд: «Хидмати файз ... ба камолоти рӯҳонӣ оварда мерасонад. Он бо Масеҳ ... ва Калисо машғул аст. Ғамхории мо ҷалоли Ӯ ва некӯаҳволии халқи Ӯ мегардад. Хидмати қонун (ё қонуният) моро дар ҳолати кӯдакии рӯҳонӣ нигоҳ медорад ... Ғамхории асосии мо мутобиқати зоҳирӣ мегардад, ки барои ҷисм хеле қаноатбахш аст ... аммо ҳар дараҷаи мутобиқат ба ҳар гуна кодекс аз меъёри Худо барои муқаддасӣ хеле кам аст, зеро дил ҳеҷ гоҳ ба даст намеояд.» 4
Ҳамин тариқ, мо мебинем, ки наҷот ва имконияти ҳамроҳии ҳаёти худотарсона аз ҷониби хидмати файз ба вуҷуд меояд, на хидмати қонуният.
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ
- Баъзе имондорон гуфтаанд: «Муддати тӯлонӣ буд, ки ман худро сазовори шикастани нон ҳис намекардам». Мутаассифона, он чизе, ки аксар вақт масеҳиро «сазовор» ҳис мекунад, мутобиқат ба гурӯҳ бо «даст кашидан» аз чизҳое мебошад, ки худ аз худ гуноҳ нестанд.
- Уилям Келли, Шарҳи номаҳои Юҳаннои ҳавворӣ, саҳ. 137, 1905, нашри дубора 1970, Believers Bookshelf, Sunbury, PA, USA 17801.
- Дар Китоби Муқаддас, калимаи скандалон маънои «пешпо хӯрдан»-ро дорад. Он маънои «хафа кардан» (KJV)-ро ба маънои ҳозираи «хафа кардан» надорад. Барои як масеҳии баркамол ба як имондори ҷавон гуфтан, ки «ин маро хафа мекунад» бо мақсади таҳмил кардани виҷдони худ, сӯиистифода аз Навиштаҳост.
- Байрон Э. Кросби, «Ин файз, ки дар он мо истодаем»; Суханони Ҳақиқат, ҷ. 49, № 1, январ-феврал 2006, саҳ. 13.
Аз Алан Ҳ. Кросби
