Чанде пеш марде дар ҷомеа, ки дар мавъизаи Каломи Худо фаъол аст, ба «Файз ва Ҳақиқат» омад. Ҳангоми шунидани сӯҳбати ӯ бо коргари дигар ман шунидам, ки ин мард мегӯяд, ки танҳо имон овардан (Аъмол 16:31) барои наҷот ҳама чизе, ки лозим буд, набуд. Ӯ ҳис мекард, ки корҳои дигаре низ ҳастанд, ки бояд анҷом дода шаванд. Чунин ақидаҳо хеле маъмуланд ва аксар вақт дар калисоҳо таълим дода мешаванд. Аммо фикри зарурати анҷом додани коре ғайр аз танҳо имон овардан мувофиқи Навиштаҳо нест. Библия хеле возеҳ аст, ки наҷот танҳо ба василаи файз тавассути имон аст (Эфсӯсиён 2:8). Нависандагони мақолаҳои асосӣ дар ин маҷалла аз оятҳои гуногун истифода мебаранд, то ин ҳақиқатро нишон диҳанд ва он чизеро, ки дар баъзе порчаҳое, ки ба назар дигар хел нишон медиҳанд – ки мо бояд кор кунем ё коре анҷом диҳем, то наҷот ёбем – баррасӣ кунанд. Мо умедворем, ки мақолаҳо барои шумо баракат хоҳанд буд.
Инчунин, Худо ҳеҷ гоҳ нахостааст, ки имондорон дар бораи наҷот ёфтани худ шубҳа кунанд. Ӯ борҳо ва борҳо истилоҳҳоеро истифода мебарад, ки дар бораи доимӣ будан сухан меронанд: «абадӣ», «ҷовидонӣ», «мӯҳршуда», «пажмурда намешавад» ва бисёр дигар. Ба воситаи Худованд Исои Масеҳ, ба онҳое, ки ба Худо эътимод доранд, ваъдаҳои бузург ва гаронбаҳо аз файзи фаровони Ӯ дода шудаанд. Мо бо «ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ» баракат ёфтаем (Эфсӯсиён 1:3 NASB). Ҳама имондорони ҳақиқӣ аз «қонуни гуноҳ ва марг озод шудаанд» (Румиён 8:2). Бо чунин кори бузурге, ки анҷом дода шудааст, тасаввур кардан душвор аст, ки чаро ҳар яки мо фикр мекунем, ки мо метавонем ба наҷоте, ки Ӯ пешниҳод мекунад, чизи арзишманде илова кунем.
Мо бояд илова кунем, ки танҳо дар бораи Худо гуфта мешавад, ки Ӯ «одил ва сафедкунандаи касест, ки ба Исо имон дорад» (Румиён 3:26). Чунон ки дар ҳама корҳои Ӯ, Худо бояд тамоми ҷалолро қабул кунад. Ӯ дар Ишаъё 48:11 мегӯяд: «Ҷалоли Худро ба дигаре намедиҳам». Даъво кардан, ки мо барои наҷоти худ коре кардем, ин аз Ӯ ҷалолро барои худ гирифтан аст. Умедворам, ки ҳеҷ имондоре кӯшиш намекунад, ки ин корро кунад.
Он чизе ки Худо додааст, воқеан «ато» аст – истилоҳе, ки Рӯҳулқудс борҳо ва борҳо истифода мебарад. Бигзор мо он чизеро, ки Ӯ додааст, қадр кунем ва мувофиқи он зиндагӣ кунем – дар итоат, Ӯро эҳтиром кунем ва тамоми ҷалолро ба Ӯ диҳем, ҳоло ва то абад.
