Ҳисоботи капеллани онҳо
«Ман наомадаам, ки одилонро даъват кунам, балки гуноҳкоронро ба тавба». Матто 9:13
Дар охири соли 1945, як пастори амрикоӣ, Ҳ. Ф. Гереке, ба ҳайси капеллан ба ҷинояткорони ҷангии баландпояи фашистӣ дар ҷараёни мурофиаи онҳо дар Нюрнберг таъин шуд. Ҳисоботи ӯ дар зер, ки соли 1949 аз олмонӣ тарҷума шудааст, исбот мекунад, ки файзи Худо аз ҳама фикрҳои мо зиёдтар аст.
Пеш аз боздид аз ин пешвоёни фашистӣ дар ҳуҷраҳои онҳо, ман аз худ пурсидам: «Оё ман бояд ба ин мардоне, ки чунин азобҳои бешуморро ба ҷаҳон овардаанд ва сабаби қурбонии миллионҳо ҷонҳо буданд, салом диҳам?» Ду писари худам қурбонии амалҳои бади онҳо буданд. Чӣ тавр ман бояд дар назди чунин мардон рафтор кунам, то онҳо омода бошанд, ки Каломи Худоро қабул кунанд?
20 ноябри соли 1945, каме пеш аз оғози мурофиа, ман шабро дар дуо гузарондам ва аз Худо хоҳиш кардам, ки ба ман паёме барои онҳо диҳад. Аз он лаҳза, Худо ба ман файз дод, ки ба намунаи Исо пайравӣ карда, гуноҳро нафрат кунам, аммо гуноҳкорро дӯст дорам. Ин мардон бояд дар бораи Наҷотдиҳандае бишнаванд, ки барои онҳо низ дар салиб азоб кашид ва мурд.
Як ҳуҷраи дукаратаи зиндон ба калисо табдил дода шуд, ки дар он мо метавонистем ибодатҳои худро баргузор кунем. Як собиқ подполковники Хадамоти махфӣ органисти мо буд. Дар охири хидмати ман, ин органист ба Масеҳ бовар кард. Инҷили оддии салиб дили ӯро тағйир дода буд. Кейтел, Фон Риббентроп, Радер, Донитс, Фон Нейрат, Шпеер, Шахт, Фрик, Функ, Фритше, Фон Ширах, Саукел ва Гёринг ҷамъомади маро ташкил медоданд. Мо гимнҳо месурудем, Навиштаҳоро мехондем, сухани кӯтоҳе мегуфтем ва бо дуо ба охир мерасондем.
Саукел аввалин шуда дили худро ба Инҷил кушод. Ӯ падари даҳ фарзанд ва зани масеҳӣ дошт. Пас аз чанд боздид, мо дар назди кати ӯ зону зада, ӯ дуои андозгирро хонд: «Худоё, ба ман, гуноҳкор, раҳм кун». Сипас Фритше, Фон Ширах ва Шпеер иҷозат пурсиданд, ки ба оинномаи муқаддас иштирок кунанд. Вақте ки ман ин се мардро дидам, ки нон ва шаробро қабул мекунанд, маро эҳсосот фаро гирифт, зеро Худо тавассути Калом ва Рӯҳи Худ дар дилҳои онҳо қудратманд кор карда буд, ва ҳамчун гуноҳкорони тавбакарда онҳо бахшишро тавассути Масеҳ қабул карда буданд.
Радер, сардори Нерӯи баҳрии Олмон, Китоби Муқаддаси худро бо ғайрат мехонд. Ӯ аксар вақт бо порчаҳои душвор ба ман муроҷиат мекард. Кейтел, сардори ситоди Артиши Олмон аз ман хоҳиш кард, ки миннатдории ӯро ба онҳое, ки барои некӯаҳволии рӯҳонии онҳо, ки ҷинояткор буданд, ғамхорӣ карда буданд, расонам. Бо ашк гуфт: «Онҳо ба ман бештар аз он ки тасаввур мекарданд, кӯмак карданд. Бигзор Масеҳ маро нигоҳ дорад».
Шаби пеш аз қатл, ман бо Гёринг сӯҳбати тӯлонӣ доштам. Ман ба ӯ зарурати омода кардани худро барои мулоқот бо Худо пешниҳод кардам. Ӯ баъзе ҳақиқатҳои Китоби Муқаддасро масхара кард ва аз қабул кардани он, ки Масеҳ барои гуноҳкорон мурд, сарпечӣ кард. Ин инкори огоҳонаи қудрати хун буд. «Марг марг аст» суханони охирини ӯ буданд. Як соат пас ӯ худро кушт – чӣ анҷоми даҳшатнок!
Кейтел ба абадият бо эътимод ба файзи бахшандаи Худо рафт. Сипас Саукел бо саломи охирин ба зану фарзандонаш ва дуои охирин ба марг рафт. Фрик пеш аз маргаш ба ман итминон дод, ки ба хуни поккунанда бовар дорад.
Тавбаи самимӣ, ки Худо дар ҳаёти онҳое, ки аз рӯи баҳодиҳии инсонӣ, бо бадтарин бадномӣ олуда буданд, кор кард, метавонад ба онҳое, ки ҳаёти худро тавассути гуноҳ фасод кардаанд, як шуълаи умед бахшад.
Оё шумо мехоҳед, ки барои мулоқот бо Худо дар абадият омода шавед? Бодиққат хонед, ки Худо чӣ мегӯяд:
«Ман наомадаам, ки одилонро даъват кунам, балки гуноҳкоронро ба тавба» (Матто 9:13).
«Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Пас гуноҳҳои худро эътироф кунед ва аз Ӯ хоҳиш кунед, ки шуморо бубахшад. Агар шумо дар бораи файзи наҷотбахши Худо маълумоти бештар хоҳед, ба мо нависед ва пурсед!
