САВОЛ:
Оё шахсе, ки аз «мунтахабон» нест, метавонад тавассути мавъизаи Инҷил наҷот ёбад?
ҶАВОБ:
Юҳанно 3:16, он ояти маҳбуб ва маъруф баъзан «Инҷил дар як калима» номида мешавад, ба мо мегӯяд: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (NKJV). Лутфан, хуб қайд кунед, ки дар ин ҷо дар бораи «мунтахабон» ҳеҷ чиз гуфта нашудааст. Даъвати Худо ба «ҳар кӣ» аст. Дар оятҳои қаблӣ низ мо дар бораи Писари Одам мехонем, ки чӣ тавре ки Мусо морро дар биёбон баланд бардошт, баланд бардошта шуд, «то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (оятҳои 14-15).
Вақте ки мо Каломи Худоро бодиққат меҷӯем, мо бисёр даъватҳоеро ба монанди инҳо пайдо мекунем, ки ба «ҳар кӣ» муроҷиат мекунанд. Румиён 10:13 ба мо итминон медиҳад: «Зеро ҳар кӣ номи Худовандро даъват кунад, наҷот хоҳад ёфт». Ва дар Ваҳй 22:17, панҷ оят аз охири Китоби Муқаддас, мо ин даъватро бори охир меёбем: «Ва бигзор ташна ояд. Ҳар кӣ хоҳад, оби ҳаётро ройгон бигирад».
Ҳеҷ гоҳ Худо ба мунтахабон муроҷиат намекунад, ки наҷот ёбанд ё пешниҳоди наҷоти ройгони Худро ба онҳое, ки мунтахабанд, маҳдуд намекунад. Агар Ӯ ин корро мекард, кӣ ба пешниҳоди Ӯ ҷавоб медод? Кӣ аз мо медонист, ки оё ӯ аз мунтахабон аст ё не – оё ӯ дар даъвати файзбахши Худо воқеан дохил шудааст ё не? Худоро шукр, ки мо барои қабул кардани пешниҳоди Ӯ инро муайян кардан лозим нестем. Аз ин рӯ, ба як маъно саволи мо комилан беасос аст.
Интихоб дар асл як сирри оилавӣ барои аъзоёни оилаи Худост. Касе, ки даъвати Худоро қабул кардааст ва наҷоти аҷиби ройгони Ӯро гирифтааст, мефаҳмад, ки ин қабул ва гирифтан кори бе кӯмаки худаш набудааст.
Дар бораи наҷоти ман ҳеҷ чизе нест, ки ман метавонам фахр кунам ё барои он қарз гирам; ҳама аз файз аст, файзи ройгон. Зеро шумо бо файз тавассути имон наҷот ёфтаед, ва ин аз худи шумо нест, ин атои Худост, на аз аъмол, то касе фахр накунад (Эфсӯсиён 2:8-9). То он даме, ки шахс масеҳӣ нашавад, ӯ намефаҳмад, ки Худо ӯро барои ин пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб карда буд. Худованд Исо ба шогирдони худ (пас аз он ки Яҳудо, ки танҳо як даъвогар буд ва на шогирди ҳақиқӣ, аз гурӯҳ дур шуда буд) ба таври возеҳ гуфт: «Шумо Маро интихоб накардед, балки Ман шуморо интихоб кардам ... Ман шуморо аз ҷаҳон интихоб кардам» (Юҳанно 15:15,19). Ба мо инчунин гуфта шудааст, ки мо «мунтахаб мувофиқи пешдониши Худои Падар» ҳастем (1 Петрус 1:2).
Ҳокимияти Худо дар интихоб, дар интихоби мо, ва масъулияти инсон барои ҷавоб додан ба даъвати Худо тавассути эълони Инҷил ҳақиқатҳои мувозӣ мебошанд. Ҳардуи онҳо баробар ҳақиқӣ ҳастанд ва бо ҳамдигар мухолифат намекунанд; мисли ду релси роҳи оҳан онҳо ҳеҷ гоҳ набояд омехта шаванд. Мо танҳо метавонем бидонем, ки касе аз мунтахабони Худост, вақте ки мо ӯро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд Исои Масеҳ қабул кардааст, вақте ки мо медонем, ки ин шахс пешниҳоди аҷиби Худоро дар бораи наҷоти комилан бесазовор, комилан ройгон қабул кардааст.
