Нафси шаҳвонии Шимшӯн боиси суқути ӯ гардид

Шаҳват муҳаббат нест. [сурудхонӣ] [мусиқӣ] >> Таъмин ва ҳифзшуда [сурудхонӣ] [мусиқӣ] ҳаққи ӯст. Занро бояд [сурудхонӣ] ду мард дӯст доранд, [мусиқӣ] падараш ва шавҳараш. Ҳамин тавр ӯ [сурудхонӣ] ғолиб меояд. Ӯ [мусиқӣ] ба романтика ва муҳаббат ниёз дорад. Ва на яке бе [мусиқӣ] дигаре, [сурудхонӣ] балки ҳарду якҷоя дар никоҳ. Ва ин [сурудхонӣ] ҳаёти хушбахтонаи [мусиқӣ] абадист. Аммо аксар вақт [сурудхонӣ ва мусиқӣ] мардон тавре рафтор намекунанд, ки бояд. Онҳо [сурудхонӣ ва мусиқӣ] занонро мисли як навъ мол муносибат мекунанд. Ва вақте ки [сурудхонӣ] зан [мусиқӣ] ба он чизе, ки мепӯшад, эҳтиёт намекунад, [сурудхонӣ] ин паёмест, ки ӯро истиқбол мекунанд. Ҳайвонот [сурудхонӣ] реҷаи аҷибе [мусиқӣ] доранд ва ин барои наслгирист. Аммо мардон [сурудхонӣ] ва занон аксар вақт варзиш мекунанд, аммо [сурудхонӣ] маймунҳо [мусиқӣ] ва мардон навъҳои гуногунанд. [сурудхонӣ] >> Худо [сурудхонӣ] муҳаббат аст ва Ӯ муҳаббати Худро ба шумо додааст. Худо [мусиқӣ] Писари Худро дод, то [сурудхонӣ] муҳаббати Худро дар шумо ба вуҷуд орад. Аммо шаҳват муҳаббат нест. Шумо бояд [сурудхонӣ] чашмони худро кушоед, то бубинед. [мусиқӣ] Дили худро барои лаззате, ки [мусиқӣ] бадбахтӣ меорад, надиҳед. Шимшӯн [сурудхонӣ] намунаи [мусиқӣ] мардест, ки [сурудхонӣ] ба занон бо нақшаи муайян нигоҳ мекард. Ӯ [мусиқӣ] гуфт, ки ӯро [сурудхонӣ] беҳтарин дӯст медорад. Аммо муҳаббати Шимшӯн гум шуд. На бештар, на камтар. Ягона касе, ки ӯ [сурудхонӣ ва мусиқӣ] бояд издивоҷ мекард, ӯро хашмгин кард. Чунин беэҳтиромӣ ҳеҷ гоҳ набояд [сурудхонӣ] бошад, зеро беэҳтиромӣ бистари шаҳватро тарк мекунад ва [сурудхонӣ] муҳаббати ҳақиқӣ дар хок дафн мешавад. [мусиқӣ] Худо [сурудхонӣ] муҳаббат аст ва Ӯ [мусиқӣ] муҳаббати Худро ба шумо додааст. Худо [сурудхонӣ] Писари Худро дод, то [мусиқӣ] муҳаббати Худро дар шумо ба вуҷуд орад. Аммо шаҳват муҳаббат нест. Шумо бояд чашмони худро кушоед, то бубинед. [мусиқӣ] Дили худро [сурудхонӣ] барои лаззате, ки бадбахтӣ меорад, надиҳед. [мусиқӣ] >> Худо [сурудхонӣ] муҳаббат аст ва Ӯ муҳаббати Худро ба шумо додааст. Худо [сурудхонӣ] Писари Худро дод, то дар шумо ба вуҷуд орад, аммо шаҳват [мусиқӣ] муҳаббат нест. Шумо бояд чашмони худро кушоед, то бубинед. Дили худро [сурудхонӣ] барои лаззате, ки [мусиқӣ] бадбахтӣ меорад, надиҳед. [сурудхонӣ] Омин. Шаби хуш. Худо шуморо баракат диҳад. Биёед ба Худованд дар дуо назар кунем. Худои мо ва Падари мо, мо имшаб барои Писари Ту, Худованд Исо, наҷоте, ки Ӯ барои мо тавассути азобҳои худ дар салиб ба даст овард, ба Ту шукр мегӯем. Ҳаллилуё. Чӣ наҷотдиҳандае. Ва Худованд, Ту моро бо нархе харидӣ, то ки мо Туро бо ҳаёти худ тавассути ҳаёти покӣ эҳтиром кунем. Ва мо имшаб дуо мекунем, вақте ки ба Шимшӯн назар мекунем, ки Ту ба мо чизеро нишон диҳӣ, ки ба ҳаёти мо дахл дорад. Мо инро ба исми Исо мепурсем. Омин. Хуб, тавре ки зикр шуд, мо боз ба Шимшӯн назар мекунем. Акнун, шумо дар ёд доред, ки Шимшӯн дар китоби Доварон аст. Ӯ довар буд ва Худо ӯро даъват карда буд, ки дар ҳаёти ӯ даъват гузоштааст, то ӯ наҷотдиҳандаи Исроил аз фалиштиён бошад. Аммо, мо мебинем, ки дар охири ҳаёти худ ӯ худаш ба наҷотдиҳанда ниёз дошт. Ва ин аз он сабаб буд, ки ӯ, тавре ки бисёриҳо ӯро тасвир кардаанд, ҳамчун плейбойи Библия буд. Ӯ аз таваллуд нозир буд. Ӯ бояд аз Худо ҷудо мешуд. Хуб, ҳар як масеҳӣ бояд дар покӣ аз Худо ҷудо карда шавад. Ва дар асл, мӯи дарози Шимшӯн, мӯй ҳеҷ гоҳ бурида намешуд, рамзи покии ӯ дар назди Худо буд. рамзи гирифтани ҷои заифӣ, гӯё ки ҷои пинҳонӣ, ҳамчун зан барои гирифтани он ҷойе, ки роҳбарӣ нест, балки дар итоат ба Худост. Манзурам ин аст, ки ин тасвири мӯи дарози ӯ итоат аст. Ва ба ҷои итоат ба Худо, Шимшӯн худро танҳо ба хоҳишҳои худ, хоҳишҳои шаҳвонии худ итоат кард. Ва ин яке аз фоҷиаҳои ҳаёти ӯст, ки танҳо дар ҷустуҷӯи вақтҳои хуш ва ҳамеша ба занон нигоҳ кардан. Ҳамин тавр, вақте ки ӯ калон шуд, ӯ вақти зиёдро бо фалиштиён гузаронд. ва фалиштиён ҷаҳонро тасвир мекунанд. Ва агар шумо бо ҷаҳон зиндагӣ кунед, шумо ба мисли ҷаҳон хоҳед шуд ва дили шумо ба хоҳишҳои шаҳвонии ҷаҳон кушода хоҳад шуд. Ва ин маҳз ҳамон чизест, ки бо Шимшӯн рӯй дод. Хуб, мо бо ӯ дар боби 14 шинос мешавем. Ӯ ба назди фалиштиён фуромада буд ва гуфта мешавад, ки ӯ занеро аз духтарони фалиштиён дид. Ӯ аз волидонаш хоҳиш кард ё ба волидонаш гуфт, ки ӯро барои ман бигиранд, зеро ӯ ба ман писанд аст. Ӯ инро дар ояти се гуфт. Ва баъдтар, ӯ ин занро, ки гӯё дӯст медошт ва мехост издивоҷ кунад, дар боби 14, дар ояти 18 чӣ гуна тасвир мекунад? Ӯ ӯро ҳамчун гови худ тасвир мекунад. Ман танҳо мехоҳам инро бигӯям, ки ин ба он зан беэҳтиромӣ аст. Ва аммо ин як қисми тарзи ҳаёти шаҳвонии беахлоқӣ аст. вақте ки мард ё зан, вақте ки мард ба зан нигоҳ мекунад ва ӯро танҳо ҳамчун мол мебинад. Манзурам, тасаввур кунед, ки ӯ ин занро, ки мехоҳад издивоҷ кунад, гови худ номид. Ин чӣ маъно дорад? Ва вақте ки мард занро беэҳтиромӣ мекунад, ин бо беахлоқӣ якҷоя мешавад, зеро ин танҳо истифодаи зан аст. Ин аслан муҳаббат нест. Ин танҳо қонеъ кардани шаҳват аст. Ва ҳамин тавр, вақте ки мо ба боби 16 мегузарем, акнун мо ба охири ҳаёти ӯ наздик мешавем. Дар охири ҳаёт, ӯ Исроилро 20 сол доварӣ кард. Ӯ бояд Исроилро аз фалиштиён наҷот диҳад. Ӯ дар ин 20 сол чӣ кор мекунад ё ҳаёти ӯ чӣ гуна инкишоф меёбад? Зеро чӣ гунае ки шумо ҳаёти худро ба охир мерасонед, он баъзе тасаввуротро дар бораи он чизе, ки дар ҳаёти шумо дар тӯли ҳаёти шумо инкишоф ёфтааст, медиҳад. Ва ҳамин тавр, дар тӯли 20 сол, чизе дар ҳаёти ӯ рӯй додааст. Ва бубинед, ки мо дар боби 16 чӣ меёбем. Он гоҳ Шимшӯн ба Ғазза рафт ва дар он ҷо фоҳишаеро дид ва ба назди ӯ даромад. Пас, ин марди Худост ва ӯ ҳаёти беахлоқӣ дорад. Ӯ ба куҷо рафт? Боз ҳам, ӯ дар пойтахти кишвари фалиштиён, Ғазза аст. ва ӯ фоҳишаеро мебинад, ки фалиштӣ аст. Инро мо наметавонем аз ҳад зиёд таъкид кунем. Агар шумо дар ҷаҳон зиндагӣ кунед, агар шумо зиндагӣ кунед ва ба ҷаҳон, ба оташҳои ин ҷаҳон хеле наздик бошед, шумо дар ёд доред, ки Петрус, ӯ кӯшиш кард, ки худро дар он шаб бо оташҳо гарм кунад. Ӯ Худовандро дар атрофи оташҳои онҳое, ки омада буданд ва Худовандро гирифта буданд, инкор кард, зеро шаб сард буд. Хуб, ӯ ин тасвири муошират аст. Ӯ худро дар атрофи ҳамон оташе, ки онҳо буданд, гарм мекард. Ва чӣ мешавад? Ӯ дар ниҳоят Худовандро инкор мекунад. Ин танҳо тасвири хеле наздик будан ба ҷаҳон, ҷустуҷӯи тасаллӣ, мисли он ки ҷаҳон оташи худро дорад ва тасаллии худро меҷӯяд. Ва ҳамин тавр, ин зан аст. Ин як зани азиз аст. Ӯ гумроҳ аст. Ӯ наҷот наёфтааст, аммо ӯ як махлуқи Худост. Ва Худо барои ӯ нақша надошт, ки ин тавр зиндагӣ кунад. Мо достони ӯро намедонем, ки чӣ гуна ӯ фоҳиша шуд, аммо як чиз аниқ аст, ки Шимшӯн ин занро беэҳтиромӣ кард, ҳамон тавре ки ӯ занеро, ки мехост издивоҷ кунад, беэҳтиромӣ кард, вақте ки ӯро гови худ меномид. Ва ин муносибати ӯст. Ӯ занонро истифода мебарад. Ин ҳамеша рӯй медиҳад. Ва занон бояд ба ин бедор шаванд. Агар шумо хоҳар, зан бошед, ҳатто агар шумо наҷот наёфта бошед ҳам, шумо намехоҳед, ки ба ин тариқ истифода шавед. Шумо намехоҳед, ки ҷисми шумо танҳо як таблиғ бошад, чизе, ки мисли дом барои моҳӣ аст ва мард моҳӣ аст ва шумо кӯшиш мекунед, ки ӯро ба дом афтонед. Не, Худо мехоҳад, ки шумо ҷисми худро эҳтиром кунед ва Ӯро бо зиндагии пок эҳтиром кунед. Ва тавре ки аксар вақт гуфта шудааст, пеш аз издивоҷ покдоманӣ ва пас аз издивоҷ садоқат аст. Манзурам, ин роҳи Худост. Ин роҳи Худост. Ва ҳамин тавр, агар шумо даст кашида бошед, ва мо инро қаблан гуфта будем, агар шумо аллакай он тӯҳфаеро, ки Худо ба шумо дар покии шумо ва бокирагии шумо додааст, вайрон карда бошед, гӯш кунед, танҳо ҳар роҳеро, ки ҳоло дар он ҳастед, бас кунед. Аз он тавба кунед. Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед ва бигзор Ӯ бо ҳаёти шумо аз нав оғоз кунад ва шумо метавонед бокирагии худро ҳамчун махлуқи нав дар Масеҳ қабул кунед ва ба тариқе пеш равед, ки Худо мехоҳад, ки шумо пеш равед. Ва ҳамин тавр, ин Шимшӯн аст, мутаассифона. Ӯ шабро бо ин духтар мегузаронад ва баъд Ғаззаиён, фалиштиён дар беруни шаҳр интизоранд ва онҳо кӯшиш мекунанд, ки ӯро субҳ бигиранд. Бубинед, ки Шимшӯн чӣ кор мекунад. Ояти се. Ва Шимшӯн то нисфи шаб хобид ва дар нисфи шаб бархост. Дарҳои дарвозаи шаҳр ва ду сутунро гирифт ва бо онҳо бо тамоми панҷараҳо рафт ва онҳоро бар дӯши худ гузошт, онҳоро ба қуллаи теппае, ки дар пеши Ҳедрон Ҳеброн аст, бурд. Ин беш аз 35 мил аст. Акнун, мо инро ҳафтаи гузашта зикр кардем, аммо такрор кардан лозим аст. Ӯ дарвозаҳои шаҳрро гирифт. Пас, дарвозаҳо ҳоло кушодаанд. Ва Шимшӯн дар ниҳоят ба он дарвозаҳои кушода танҳо ҳамчун асир бармегардад. Ва мо инро баъдтар дар чанд оят меёбем. Пас, ин хеле ғамгин аст. Вақте ки шумо дарро ба ҷаҳон мекушоед, шумо он дарро кушода мегузоред ва он ба фалокат дар ҳаёти шумо ва дар ҳаёти оилаи шумо оварда мерасонад. Ва ҳамин тавр, ин Шимшӯн аст. Ӯ чӣ кор мекунад? Ояти чаҳор, ба чизи навбатӣ нигоҳ кунед. Ин ба охири ҳаёти ӯ наздик аст. 20 сол довар будан дар Исроил. Ӯ бояд наҷотдиҳанда бошад. Бубинед, ки ӯ чӣ кор мекунад. Ва баъд аз ин чунин шуд, ки ӯ занеро дар водии Сорак дӯст дошт, ки номаш Далила буд. Шумо маро масхара мекунед? Ин ҷоест, ки ӯ оғоз кард. Ӯ ба назди фалиштиён фуромад, занеро дид, ва ин зан ба ӯ писанд омад, ва ӯ ба волидонаш гуфт, ки ӯро барои ман бигиранд, зеро ӯ ба ман писанд аст. Ин принсипи ҳаёти ӯст, лаззати худи ӯ. Ӯ як шаб бо фоҳиша ё як шаб бо фоҳиша аст ва шаби дигар ӯ ошиқ мешавад, пас ӯ мегӯяд, ки бо зани дигари фалиштӣ. Ист. Чаро ӯ тамоми вақти худро бо фалиштиён мегузаронад, на бо мардуми Худо? Мардуми Худо, ки ӯ бояд наҷот диҳад. Хуб, Шимшӯн аст, ки бояд ба ин ҳисоб диҳад. Аммо мо бояд барои ҳаёти худ ҳисоб диҳем, агар мо вақтро бо ҷаҳон гузаронем. Пас, ӯ ин занро дӯст медорад. Пас гуфта мешавад, ки ӯ дар водии Сорак зиндагӣ мекунад. Албатта, ин водӣ аст. Ҳамеша поён аст, вақте ки шумо аз Худованд дур мешавед. Пас, ҳокимони фалиштиён, ин ояти панҷуми боби 16 аст. Ҳокимони фалиштиён ба назди ӯ омаданд ва ба ӯ гуфтанд: «Ӯро фиреб диҳед ва бубинед, ки қуввати ӯ дар куҷост ва бо кадом восита мо метавонем бар ӯ ғолиб оем, то ӯро банданд ва азоб диҳем. ва мо ба ту ҳар кадоме 1100 сиккаи нуқра медиҳем.» Пас, Далила бо фалиштиён созиш мекунад ва Шимшӯн барои ӯ акнун чизи дигаре нест. Вақте ки ӯ ба ӯ нигоҳ мекунад, ӯ чизе ҷуз сиккаҳои нуқра намебинад. Ва ҳамин тавр, ӯ барои ӯ дом мегузорад. Акнун дар ояти шаш гӯш кунед. Ва Далила ба Шимшӯн гуфт: «Ба ман бигӯ, илтимос, ки қуввати бузурги ту дар куҷост ва бо чӣ метавонӣ баста шавӣ ё тобеъ шавӣ.» Пас, ӯ мепурсад: «Қуввати ту дар куҷост, Шимшӯн?» Шимшӯн. Акнун, оё Шимшӯн ин қадар соддалавҳ аст, ки намефаҳмад, ки дар ин ҷо чӣ рӯй медиҳад? Хуб, биёед як масалеро бихонем, ки ӯро тасвир карда метавонад. Масалҳо боби 7 ва ояти 22. Ӯ рост баъд аз ӯ меравад, мисли гов ба қатл. Акнун, гов намедонад, ки ба куҷо меравад, вақте ки ба қатл меравад. Шимшӯн ҳам намедонад, ки ба куҷо меравад. Ё мисли аблаҳ ба ислоҳи зиндон. Пас, аблаҳ оқибатҳои он чизеро, ки рӯй медиҳад, намефаҳмад, вагарна аз роҳи худ бармегашт. Акнун, ояти 23, гӯш кунед. То даме ки тир ба ҷигараш бирасад. Пас, ин то марг аст, мисли паррандае, ки ба дом мешитобад. Акнун, парранда ба дом намеравад. Аммо ин парранда ба дом мешитобад. Тасвири Шимшӯн ё ҳар касе, ки ба беахлоқӣ машғул аст. Агар шумо имшаб ба беахлоқӣ машғул бошед, агар шумо ба ягон муносибате, ки набояд машғул бошед, ё шояд порнография. Ҳар чӣ бошад, шумо мисли ин паррандае ҳастед, ки ба дом шитофтааст. Шумо ба дом меравед. ё шумо шояд аллакай дар дом афтода бошед ва намедонед, ки ин барои ҳаёти ӯст. Шумо намедонед, ки оқибатҳо чӣ гуна хоҳанд буд, аммо онҳо бад хоҳанд буд. Онҳо хеле бад хоҳанд буд, ҳамон тавре ки бо Шимшӯн. Пас, Шимшӯн, ки ҳамеша бозӣ мекунад, аз ин рӯ мо ӯро плейбойи Библия меномем. Ин ҷо ӯ ва ӯ ҳамеша муаммоҳо мегӯяд. Акнун ӯ бо Далила бозӣ карданро оғоз мекунад ва ин хатарнок аст. Ва ҳамин тавр, ӯ ба ӯ дар ояти ҳафт мегӯяд: «Шимшӯн ба ӯ гуфт: «Агар маро бо ҳафт ресмони тару тоза, ки ҳеҷ гоҳ хушк нашудаанд, банданд, он гоҳ ман мисли ҳар марди дигар заиф хоҳам шуд.» Пас, Далила чӣ кор мекунад? Ӯ фалиштиёнро даъват мекунад ва мегӯяд: «Он гоҳ ҳокимони фалиштиён ба назди ӯ ҳафт ресмони сабзро оварданд, ки ҳеҷ гоҳ хушк нашуда буданд, ва ӯро бо онҳо баст.» Вой, ин дар ҳақиқат чизест. Акнун инро гӯш кунед. Ояти ҳашт. Акнун мардон дар камин буданд. Инро гӯш кунед. бо ӯ истода. Далила фалиштиёнро даъват кардааст, то ки баробари баста шудани Шимшӯн, онҳо ӯро бигиранд, зеро ӯ боз ҳам вақте ки ба Шимшӯн нигоҳ мекунад, чизе ҷуз долларҳои нуқра намебинад. Вой. Он гоҳ ӯ фарёд зад ва ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту ҳастанд, Шимшӯн!» Ва ӯ аз хоби худ бедор шуд ва ресмонҳоро мисли риштаи катон, ки ба оташ расад, канда кард, пас қуввати ӯ маълум нашуд. Пас, акнун ду маротиба ӯ бо ӯ бозӣ кардааст. Акнун ӯ инро бори сеюм мекунад, вақте ки ӯ мегӯяд: «Ту маро масхара кардӣ ва ба ман дурӯғ гуфтӣ. Ба ман бигӯ, ки дар куҷо метавонӣ баста шавӣ.» Гӯш кунед, Шимшӯн медонад, ки чӣ рӯй медиҳад. Ин ду маротиба рӯй додааст. Фалиштиён дар он ҷо ҳастанд. Ӯ ин бозиро медонад, аммо ӯ фикр мекунад, ки аз сабаби қуввати худ ҳеҷ чиз рӯй нахоҳад дод. Ҳеҷ чиз ба ӯ рӯй нахоҳад дод. Ӯ ҳамеша метавонад аз ин дом раҳо шавад. Дӯсти ман, гӯш кунед, шумо наметавонед аз доме, ки барои худ мегузоред, раҳо шавед. Беахлоқии ҷинсӣ дом аст. Шумо ҳеҷ гоҳ аз он раҳо нахоҳед шуд. Ҳеҷ гоҳ. Шумо бозӣ мекунед, мисли Шимшӯн. Аммо аммо аммо хоҳ мард бошад, хоҳ зан, онҳо ба сурати Худо офарида шудаанд. Онҳо гаронбаҳоянд. Онҳо ҷонҳои абадӣ доранд. Шумо наметавонед онҳоро ба ин тариқ танҳо барои қонеъ кардани шаҳвати худ истифода баред. Ва ҳамин тавр, ин Шимшӯн аст. Ӯ бо Далила бо ҷони ҷони каси дигар бозӣ мекунад. Ва агар шумо имшаб ин корро мекунед, ба чунин чизе машғул ҳастед, шумо бояд дар ин лаҳза тавба кунед. Шумо бояд ба Худо барои раҳмат фарёд занед, зеро зинокорон ва фоҳишагонро Худо доварӣ хоҳад кард. Шумо метавонед инро дар Ибриён 13 бихонед. Ва ҳамин тавр, акнун ӯ ба ӯ мегӯяд: «Мӯи маро, мӯйҳои сарамро банд.» Аз афташ, ӯ ҳафт мӯй дошт. Ва агар шумо онҳоро дар матои дастгоҳи бофандагӣ гузоред ва мустаҳкам кунед, он гоҳ шумо медонед, ки ман мисли ҳар мард заиф хоҳам шуд. Пас, ӯ ин корро мекунад. Ояти 15. Ва ӯ худро наҷот медиҳад. Бори сеюм. Акнун ояти 15. Ва ӯ ба назди ӯ омад: «Чӣ гуна метавонӣ бигӯӣ: «Ман туро дӯст медорам», вақте ки дили ту бо ман нест?» Оҳ, биёед дар ҳамин ҷо истем. Ӯ ба ӯ гуфт, ки ӯро дӯст медорад. Шимшӯн намедонад, ки муҳаббат чист. Ва агар шумо ба зани худ ё шавҳари худ хиёнат мекунед, агар шумо ҳатто ҳамчун як шахси муҷаррад ба беахлоқии ҷинсӣ машғул бошед, шумо намедонед, ки муҳаббат чист. Шумо намедонед, ки муҳаббат чист, зеро муҳаббат қурбонист. Муҳаббат дар бораи қонеъ кардани худ нест. Ин дар бораи муҳаббат инкор кардани худ барои баракат ва манфиати дигар аст. Ин аст он чизе ки Масеҳ мекунад. Ин муҳаббати Худост. Муҳаббат худхоҳ нест. Не. Ва ҳамин тавр, ӯ ба ӯ мегуфт, ки ӯро дӯст медорад. Ва ӯ мегӯяд: «Агар ту маро дӯст дорӣ, биё. Ту гуфтӣ, ки маро дӯст медорӣ. Чаро маро ин се маротиба масхара кардӣ? Ба ман нагуфтӣ, ки қуввати ту дар куҷост.» Акнун гӯш кунед, ояти 16. Ва шумо бояд ин қисматро равшан фаҳмед. Чунин шуд, ки вақте ӯ ҳар рӯз бо суханони худ ба ӯ фишор меовард ва ӯро ташвиқ мекард, то ки ҷони ӯ то марг озурда шуд. Оҳ, ин бояд шавқовар мебуд. Ин бояд барои Шимшӯн лаззатбахш мебуд. Манзурам, ӯ Далиларо дӯст медошт. Ин бояд як вақти хубе мебуд, ки бо ӯ вақт гузаронад, аммо он ба бадбахтӣ табдил меёбад. Ҷони ӯ озурда шуд. Мебинед, ӯ як мӯъмини ҳақиқист. Шумо ҳамчун як мӯъмини ҳақиқӣ наметавонед дар гуноҳ зиндагӣ кунед. Агар шумо як мӯъмини ҳақиқӣ бошед, шумо наметавонед дар гуноҳ зиндагӣ кунед, бе он ки виҷдони шумо озурда шавад, бе он ки ҷони шумо озурда шавад. Ва ин ҷо ӯ ҳар рӯз ба ӯ фишор меорад. Ҷаҳон таслим нахоҳад шуд. Оҳ, ҷаҳон таслим нахоҳад шуд. Шайтон таслим намешавад. Шайтон таслим намешавад, то даме ки шуморо ба поён наорад. Шумо бояд фаҳмед, ки ин бозӣ нест. Шумо наметавонед ин бозиро бозӣ кунед. Медонед, ин ҳама чиз дар бораи клубҳои шабона, ин ҳама чиз дар бораи ҷинсият дар ҳар куҷое, ки шумо меравед, ин аз Худо нест. Ин аз Худо нест. Худо покӣ мехоҳад. Шимшӯн бояд нозир мебуд. Ӯ бояд марди ҷудошуда мебуд. Ва ба ӯ нигоҳ кунед, ки дар ин ҷо бо ин зане, ки бо ӯ издивоҷ накардааст, бозӣ мекунад, аммо аз афташ бо ӯ муносибат дорад, ба ӯ гуфт, ки ӯро дӯст медорад. Ӯ ба ӯ шаҳват дошт. Ӯ намедонист, ки муҳаббат чист. Ояти 17. Акнун фоҷиа. Ӯ нозирии худро аз даст медиҳад. Ӯ ин сирро аз даст медиҳад. Гӯш кунед, ӯ сирреро, ки байни ӯ ва Худо дошт, аз даст дод. Сирре, ки ӯ байни ӯ ва Худо дошт, ин буд, ки ӯ нозир буд. Ва ӯ мӯи худро намебурад. Чаро? Зеро ӯ ба Худо назр карда буд. Ки ӯ мӯи худро намебурад. Ки ӯ ҳаёти ҷудогона хоҳад дошт. Ки ӯ ҳаёти итоат ба Худо хоҳад дошт. ҷои пӯшида, аммо ӯ ҳеҷ чиз ҷуз ин набуд. Пас, бубинед, ки ӯ чӣ мегӯяд. Ояти 17. Ӯ ба ӯ ҳама чизеро, ки дар дилаш буд, гуфт ва ба ӯ гуфт: «Ҳеҷ риштарош ба сари ман нарасидааст, зеро ман аз батни модарам нозири Худо будам. Агар маро тарошанд, он гоҳ қуввати ман аз ман хоҳад рафт ва ман мисли ҳар марди дигар заиф хоҳам шуд.» Шимшӯн манбаи қуввати худро намедонист. Он дар мӯи ӯ набуд. Он дар нозирии ӯ буд. Он дар ҳаёти ҷудогонаи ӯ буд, ки ӯ онро вайрон кард. Ва ниҳоят, азбаски ӯ ҳаёти ҷудогонаи худро вайрон кард, азбаски ӯ Худовандро беэҳтиромӣ кард, Худованд қуввати ӯро аз ӯ хоҳад гирифт. Ин аз сабаби мӯи ӯ нест. Қуввати ӯ ҳеҷ гоҳ дар мӯи ӯ набуд. Мӯи ӯ рамзи нозирии ӯ буд, рамзи таслимшавии ӯ ба Худо. Ва ҳамин тавр, Худо иҷозат медиҳад, ки ин рамз гирифта шавад ва дар ҳамон вақт қуввати ӯ гирифта мешавад. Пас, ояти 18, акнун инро гӯш кунед. Ва вақте ки Далила дид, ки ӯ ба ӯ ҳама чизеро, ки дар дилаш буд, гуфтааст, ӯ фиристод ва ҳокимони фалиштиёнро даъват кард ва гуфт: «Ин бор биёед, зеро ӯ ба ман тамоми дили худро нишон дод.» Он гоҳ ҳокимони фалиштиён омаданд ва пул дар дасти худ оварданд. Онҳо эҳтимол каме аз ӯ бетоқат шуда буданд, зеро нақшаҳои ӯ ҳеҷ гоҳ амалӣ намешуданд, зеро Шимшӯн бо ӯ бозӣ мекард. Аммо акнун бори чорум ӯ ба ӯ ҳақиқатро мегӯяд ва онҳо меоянд, то ба ӯ пул диҳанд. Акнун ояти 19. Ва ӯ ӯро бар зонуҳояш хобонд ва ӯ мардеро даъват кард ва ӯ сабаб шуд, ки ҳафт мӯи сари ӯро тарошанд. Ин Шимшӯн дар сартарошхонаи шайтон аст, ки дар он ҷо ӯ нозирии худро, сирри худро байни ӯ ва Худо аз даст медиҳад, ӯ онро аз даст дод. Қиммате, ки ӯ дар муносибаташ бо Худо дошт, ӯ онро аз даст дод. Дӯсти ман, ин аст, агар шумо мӯъмин бошед ва шумо ба тариқи шаҳвонӣ зиндагӣ мекунед, шумо наздикиеро, ки бояд бо Масеҳ дошта бошед, аз даст медиҳед. Ва агар шумо издивоҷ карда бошед, наздикиеро, ки шумо бо Масеҳ ва бо зани худ доред ва бо ҳеҷ каси дигар, ин покдоманӣ пеш аз издивоҷ аст. Ин садоқат пас аз издивоҷ аст. Ҳамин тавр. Ҳамин тавр. Ин кӯҳна нест. Ин каломи Худост ва Худо тағйир намеёбад ва роҳҳои Ӯ тағйир намеёбанд. Пас, ин мард ба буридани мӯйҳои худ, ҳафт мӯи худ оғоз кард ва ӯ ба тобеъ кардани ӯ оғоз кард ва қуввати ӯ аз ӯ рафт. Акнун инро гӯш кунед. Ин хеле ғамгин аст. Он гоҳ ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту ҳастанд, Шимшӯн!» Ва ӯ аз хоби худ бедор шуд ва гуфт: «Ман мисли дигар вақтҳо берун меравам ва худро озод мекунам.» Акнун гӯш кунед. Ва ӯ намедонист, ки Худованд аз ӯ дур шудааст. Мебинед, қуввати ӯ ҳеҷ гоҳ дар мӯи ӯ набуд. Қуввати ӯ дар муносибаташ бо Худованд буд. ин наздикие, ки ӯ дар нозир будан дошт, ин сирре, ки ӯ байни ӯ ва Худованд дошт, ва ӯ онро аз даст дод. Ӯ онро ба ҷаҳон дод. Ва ҳамин тавр гуфта мешавад, ки Худованд аз ӯ дур шуд, ва Шимшӯн намедонист. Виҷдони Шимшӯн ин қадар бепарво, ин қадар аз гуноҳ сахт шуда буд, ки ӯ ҳатто намедонист, ки Худованд кай ӯро тарк кардааст. Ман аз шумо мепурсам, ки шумо аз Худованд чӣ қадар дур ҳастед? Шумо то чӣ андоза дур рафтаед, ки шумо ҳассос нестед, ки Худованд аз шумо дур шудааст? Акнун, Ӯ ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунад ва шуморо партофта намешавад, аммо Ӯ бешубҳа, агар шумо мӯъмин бошед, худро аз шумо дур хоҳад кард, ҳамон тавре ки Ӯ бо Шимшӯн дар ин ҷо мекунад, то ба шумо таълим диҳад, ки ҳар чизе ки мард ё зан мекорад, онро дарав хоҳанд кард. Акнун, мо қариб тамом кардем. Танҳо барои анҷом додан ва дидани дараве, ки Шимшӯн мегирад. Ва мо дар ин ҷо мебинем, ки ин бозӣ набуд. Ин бозӣ нест. Дар хотир доред, ки агар шумо ҷавон бошед ва шумо фикр мекунед, ки шумо метавонед бо духтарони гуногун, дӯстдухтарони гуногун ва ғайра машғул шавед, гӯш кунед, ин бозӣ нест. Гӯш кунед. 21 Аммо фалиштиён ӯро гирифта, чашмонашро кӯр карданд. Ман ҳатто инро тасаввур карда наметавонам. Ва онҳо чашмонашро кӯр карданд. Дар ёд доред, ки чӣ буд, ки ба ӯ ин қадар мушкилот овард? Ин чашмони ӯ буд. Ӯ ҳамеша ба ҷойҳои нодуруст нигоҳ мекард. Медонед, Аюб бо чашмони худ аҳд баста буд, ки ба зан бо шаҳват нигоҳ намекунад. Ҳукми Шимшӯн ин буд, ки чашмонаш кӯр карда шуданд ва онҳо ӯро ба Ғазза бурданд. Ғаззаро дар ёд доред? Ин ҳамон чизест, ки мо ҳоло дар борааш сӯҳбат кардем. Ин ҷоест, ки ӯ дарвозаҳоро гирифта буд. Ин шаҳри кушодаи ҷаҳон аст. Онҳо ӯро ба Ғазза бурданд. Ба Ғазза. ва онҳо ӯро бастанд. Пас, ӯ кӯр аст. Ӯ баста аст. Ва баъд онҳо ба ӯ занҷирҳои биринҷӣ гузоштанд ва ӯ дар зиндон осиёб мекард. Чӣ фоҷиае. Шимшӯн кӯр аст. Ӯ баста аст ва ӯ дар зиндон осиёб мекунад. Ӯро мисли он гове, ки мо дар Масалҳо 7 хондем, муносибат мекунанд. Ӯ ғалларо осиёб мекунад, он чизеро, ки гов мекунад. Ин марди Худост. Ин наҷотдиҳанда аст ва [гулӯяшро тоза мекунад] ӯ дар зиндони худаш сохташуда аст. Ва аз ин рӯ мо мегӯем, ки ин бозӣ нест. Агар шумо дар роҳе аз Худованд дур, беахлоқии ҷинсӣ ё дигар намуди беахлоқӣ идома диҳед, шумо метавонед бидонед, ки шумо зиндони худро месозед. ва оқибатҳое хоҳанд буд, ки шумо ҳеҷ гоҳ тасаввур карда наметавонед. Ояти 22, ва мо ба охир мерасонем. Аммо, мӯи сари ӯ пас аз тарошида шудан дубора ба воя сар кард. Ман мехостам ояти 22-ро бихонам, зеро ин далели барқароршавии Шимшӯн аз ҷониби Худо, дубора сабзидани мӯи ӯст. Он ба мо дар бораи барқарор кардани он муоширате, ки бо Худованд қатъ шуда буд, сухан меронад. Ӯ ҳамеша муносибати худро бо Худованд дошт, аммо муоширати ӯ, лаззат аз он муносибат қатъ шуд, вақте ки ӯ он ваъдаи гаронбаҳоеро, ки дар наздикӣ байни ӯ ва Худованд дошт, аз даст дод. Ки ӯ нозир буд ва мӯи ӯ гирифта шуд. Чаро? Зеро Худо изҳорот медод, ки Ӯ Худо аз Шимшӯн дур шудааст. Ва ҳамин тавр, ӯ дар ин ҷост ва мӯи ӯ дубора мерӯяд. Пас, боз ҳам, мо тасвири барқароршавиро мебинем. Новобаста аз он ки шумо аз Худованд чӣ қадар дур шудаед. Оҳ, инро дарк кунед. Ӯ ҷони маро барқарор мекунад. Дар ин лаҳза, шумо тавба мекунед. Шумо тавба мекунед, пеш аз он ки ба он зиндон афтед. Пеш аз он ки шумо ба дарав кардани ҳама оқибатҳо шурӯъ кунед, пеш аз он ки зани шумо ё шавҳари шумо фаҳманд, ки чӣ рӯй медиҳад, пеш аз он ки фарзандони шумо бубинанд, ки шумо дар компютери худ чӣ тамошо мекунед. То даме ки ҳама чиз ошкор шавад. то даме ки ҳамчун як ҷавон, шумо медонед, одамон мебинанд, ки гарчанде ки шумо дар хор месароед, шумо ҳаёте надоред, ки бо он мувофиқ бошад. Шумо бояд дар ин лаҳза ба Худованд баргардед. Худои муборак, мо мехоҳем ба Ту шукр гӯем ва Туро ситоиш кунем, ки бо Ту барқароршавӣ ҳаст, ҳамон тавре ки мо бо Шимшӯн мебинем. Аммо оҳ Худо, агар касе ҳаст, ки гӯш мекунад, ки гумроҳ шудааст, ки мисли он паррандае шудааст, ки ба дом меравад, гове, ки ба қатл меравад. Оҳ, дӯсти ман, дар ин лаҳза тавба кунед. Аз он гуноҳ рӯй гардонед. Агар ин беахлоқии ҷинсӣ ё дигар шаҳвоният бошад, аз он рӯй гардонед, пеш аз он ки шумо дар зиндони худатон сохташуда афтед. Мо инро ба исми Исо мепурсем. Омин. Омин.