САВОЛ: Калисое таълим медиҳад, ки пас аз наҷот бояд барои тақдис дуо кард, ки ба гуфтаи онҳо, табиати одамӣ решакан мешавад ва шахс дар ин дунё ба камолоти бегуноҳӣ мерасад. Мавқеи Каломи Худо дар ин бора чист?
ҶАВОБ: Каломи Худо ба таври возеҳ мухолиф аст бо таълимоти ин калисо. Ҳеҷ ҷое Худованд Исо шогирдони Худро ба ин кор дастур намедиҳад ва дар Навиштаҳо ҳеҷ далеле вуҷуд надорад, ки касе аз онҳо ин корро карда бошад. Шогирдон борҳо дар бораи он ки кадоме аз онҳо бузургтар аст, баҳс мекарданд, ҳатто пеш аз шоми охирин бо Худованд Исо. Ҳамаи онҳо Ӯро тарк карда, гурехтанд, вақте ки Ӯ дар боғи Ҷатсамонӣ асир гирифта шуд. Петрус гӯши хизматгори саркоҳинро бурид ва сипас борҳо Худовандро инкор кард, вақте ки Исо дар назди Санҳедрин муҳокима мешуд. Баъдтар Петрус ба овозе аз осмон гуфт: «На, Худованд» (Аъмол 10:14 NKJV), ва Павлус ва Барнаббо чунон ихтилофи шадид доштанд, ки аз ҳам ҷудо шуда, ба самтҳои гуногун рафтанд (Аъмол 15:39).
Дар Аъмол ё Номаҳо таълимоти ин калисо дар бораи тақдис таълим дода нашудааст. Баръакс, имондорон дар 1 Қӯринтиён 1:2 ҳамчун тақдисшудагон дар Масеҳ Исо муроҷиат карда мешаванд ва борҳо дар Номаҳо ҳамчун «муқаддасон» зикр мешаванд. Дар 1 Қӯринтиён 6:9-10 расул ба бисёр намудҳои бадкирдори одамон, ки қӯринтиён пеш аз наҷот ёфтанашон буданд, ишора кард ва идома дод: «Ва чунин буданд баъзе аз шумо. Аммо шумо шуста шудед, аммо шумо тақдис шудед, аммо шумо сафед шудед ба исми Худованд Исо ва ба Рӯҳи Худои мо.»
Калимаи «муқаддас», ки дар Аҳди Ҷадид барои ишора ба имондорон хеле зиёд истифода мешавад, ҳамеша ба шахсе ишора мекунад, ки тақдис шудааст, яъне барои Худо ҷудо карда шудааст. Ҳамаи онҳое, ки ба Худованд Исо барои наҷот имон овардаанд, аз рӯи мавқеъ тақдис шудаанд, зеро мо ба Ӯ тааллуқ дорем, ҳарчанд ҳаёти мо аксар вақт ба таври амалӣ ба ин мувофиқат намекунад. Ҳамчун имондорон, мо аксар вақт ташвиқ карда мешавем, ки он чизе бошем, ки ҳастем – ҳаёти ҳаррӯзаи худро ба он мувофиқ созем, ки мо барои Худо ҷудо карда шудаем. Масалан, дар Қӯлассиён 3:5-9 ба мо гуфта шудааст, ки «аъзои худро, ки бар замин аст, бикушед: зино, наҷосат, шаҳват, ҳаваси бад ва тамаъкорӣ, ки бутпарастӣ аст ... хашм, ғазаб, кина, куфр, сухани зишт аз даҳони худ. Ба якдигар дурӯғ нагӯед.» Ин бешубҳа ба решакан кардани табиати одамӣ ва расидан ба камолоти бегуноҳӣ дар ин дунё монанд нест!
Расул Юҳанно навишт:
Агар гӯем, ки гуноҳ надорем, худро фиреб медиҳем ва ростӣ дар мо нест. Агар гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок созад (1 Юҳанно 1:8-9).
Гуноҳ аз он табиати кӯҳнае меояд, ки мо бо он ба ин дунё омадаем ва онро танҳо вақте аз даст медиҳем, ки аз бадан дур бошем ва бо Худованд ҳозир бошем.
Дар Библия ин табиат аксар вақт ҳамчун ҷисм зикр мешавад. Ғалотиён 5:17 мегӯяд: «Зеро ҷисм бар зидди Рӯҳ ҳавас мекунад ва Рӯҳ бар зидди ҷисм; ва инҳо ба ҳамдигар мухолифанд, то ки шумо корҳоеро, ки мехоҳед, накунед.» Румиён 7 ба таври возеҳ ба мо муборизаеро нишон медиҳад, ки имондор аксар вақт бо ҷисм дорад. Боби 8 ба мо роҳи ғалабаро нишон медиҳад ва равшан месозад, ки ғалаба танҳо вақте пурра ба даст меояд, ки мо бо Худованд бошем.
Навиштаҳо ба мо умеди расидан ба камолоти бегуноҳӣ дар ин дунёро намедиҳанд, аммо ба мо иҷозат намедиҳанд, ки гуноҳро сабук гирем. Мо бояд гуноҳи худро иқрор кунем, на кӯшиш кунем, ки онро пинҳон кунем ё пӯшонем. Мо бояд фикрҳо, суханон ва аъмоли гуноҳеро, ки ба осонӣ мехоҳанд дар ҳаёти мо пайдо шаванд, бикушем ё аз худ дур кунем. Барои ин ба кӯмаки Рӯҳи Муқаддас ниёз дорем. Ӯ бештар аз он ки мо кӯмаки Ӯро ҷӯем, ба мо кӯмак кардан мехоҳад.
