Чанд сол пеш, як ҷавони мушкилдор, ки тарзи ҳаёти хеле гуноҳкорро пеш мебурд, аз ҷониби як дӯсти ғамхор ба иштирок дар вохӯрии Инҷил водор карда шуд. Маърузачӣ паёми худро бо ин оят оғоз кард: «То ки Шайтон моро фиреб надиҳад. Зеро мо аз нақшаҳои ӯ бехабар нестем» (2 Қӯринтиён 2:11 NIV), ва сипас ин ҳикояро нақл кард:
«Ман як бор дидам, ки чанд хук аз паси марде дар кӯчаи асосии шаҳр ва рост ба қисмати забҳхона мерафтанд. Ман пурсидам, ки ӯ чӣ тавр ин хукҳоро водор кард, ки аз паси ӯ раванд, зеро хукҳоро рондан ё чаронидан ғайриимкон аст. Мард гуфт: «Оё шумо халтаи лӯбиёро, ки дар зери дастам доштам, пайхас накардед? Ман медонистам, ки онҳо аз паси ман намераванд, аммо ман ҳам медонистам, ки онҳо лӯбиёро дӯст медоранд, аз ин рӯ ман танҳо онҳоро аз халта ҳангоми роҳ рафтан мепартофтам. Он хукҳо он қадар ба хӯрдани лӯбиё машғул буданд, ки ҳеҷ гоҳ пайхас накарданд, ки онҳо рост ба қисмати забҳхона мераванд.»
Аз байни ҳамаи онҳое, ки дар вохӯрӣ буданд, воиз рост ба ин ҷавон нигоҳ кард ва гуфт: «Ва ин маҳз ҳамон таврест, ки иблис шуморо ба забҳхонаи дӯзах мебарад! Ӯ маҳз медонад, ки чӣ тавр шуморо ба «роҳи васеъе, ки ба ҳалокат мебарад» (Матто 7:13) васваса кунад. Лӯбиёи гуноҳи ӯ, ки лаҳзае табъи шуморо қонеъ мекунад, шуморо ба дӯзах мебарад. Ва як рӯз шумо аз паси он лӯбиёи охирин хоҳед рафт, ҳамон тавре ки дарвозаҳои дӯзах дар паси шумо баста мешаванд!»
Ин тасвири кори иблис ба ин ҷавон хеле таъсир кард. Ӯ ногаҳон дид, ки ояндаи ӯ чӣ гуна хоҳад буд, агар ӯ роҳи ҳозираи худро идома диҳад, ва ӯ ҳаёти худро ба Масеҳ бахшид. Чаро? Зеро Худо, «нахоста, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9), чашмони ӯро ба роҳҳои Шайтон кушод. Бо чашмони кушода, акнун ӯ ба таври равшан дид, ки «музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23).
Шумо чӣ? Мо умедворем, ки ин ҳикоя ва Хусусиятҳо чашмони шуморо ба Шайтон, девҳои ӯ ва роҳҳои ӯ боз хоҳад кард.
