Ҳамеша хатари мо дар он аст, ки фикр кунем, ки майдони намоён ҳамаи омилҳои маъракаро ошкор мекунад. Мо ғуломони биниши худ ҳастем ва аз ин рӯ қурбонии он. Мо вазъияти худро таҳлил мекунем ва аз он ки қувваҳои муқобил аз ҳад зиёд ба назар мерасанд, ба ҳайрат меоем. Мо лашкарҳои ҳаворо, легионҳои ноаёнро, ки кӯҳҳоро бо аспҳо ва аробаҳои худ пур мекунанд, намебинем. Мо лашкарҳои Худовандро аз назар дур мекунем.
Ҳавворӣ Павлус роҳи бузурге барои ба ёд овардани ин қувваҳои ноаён дошт. Танҳо ӯ онҳоро қувваҳо наменомид: барои ӯ онҳо ҳузурҳо буданд — на, як Ҳузур, ва нафас танҳо Шахсияти пурқудрати Рӯҳулқудс буд. Ва дар итминони мубораки ин иттиҳоди бузург ӯ роҳҳои худро пеш мегирад, бо шодӣ бо чизи ба назар ғайриимкон рӯ ба рӯ мешавад. Ӯ ба Эфсӯс дар ин иттиҳоди Рӯҳ меравад. Ӯ ба Қӯринтус меравад. Ӯ бузургтарин вазифаҳоро талаб мекунад, то ки захираҳои худро дар файз бештар нишон диҳад. Ӯ худро бо Худованд пайваст кард ва Ӯ худро «қудратманд барои фурӯ рехтани қалъаҳо» медонист.
Ва бо мо низ чунин хоҳад шуд, агар мо пайваста ҳамон иттиҳодро ҷӯем, на ба чизҳое, ки дида мешаванд, балки ба чизҳое, ки дида намешаванд, назар кунем. Вақте ки мо ба роҳи рост меравем, ҳарчанд душманони мо бо душмании шадид ҷамъ омада бошанд ҳам, кӯҳҳо пур аз аспҳо ва аробаҳои ноаён хоҳанд буд, зеро Худованди лашкарҳо бо мо хоҳад буд, Худои Яъқуб паноҳгоҳи мо хоҳад буд.
Худованд, чашмони ӯро кушо, то бубинад. Ва инак, кӯҳҳо пур аз аспҳо ва аробаҳо дар атроф буданд. (2 Подшоҳон 6:17)
