Ӯро дар тӯфон дидан
«...Тақрибан дар чоряки чоруми шаб Ӯ [Исо] назди онҳо [шогирдон] омада, бар рӯи баҳр роҳ мерафт.» —Марқӯс 6:48 JND
Баъзе аз шогирдон моҳигирони ботаҷриба буданд. Онҳо дар ин баҳри дохилӣ ҳангоми кӯшиши сайд кардани моҳӣ барои рӯзгор тӯфонҳои зиёдеро аз сар гузаронида буданд. Ин тасвири ҳаёти мо дар рӯи замин ва тӯфонҳоест, ки меоянд. Чӣ гуна мушкилие, ки пайравони Исо дар он қарор доштанд! Худованд ба онҳо дастур дода буд, ки ба тарафи дигар гузаранд, дар ҳоле ки Ӯ ба кӯҳе барои дуо рафт. Ҳоло танҳо, бе Устоди худ дар қаиқ, онҳо тамоми шаб қаиқронӣ карданд. Шамол ва мавҷҳо ба муқобили онҳо буданд ва Он ки мӯъҷизаи сер кардани 5000 нафарро анҷом дода буд, ғоиб буд (оятҳои 31-47).
Дар Марқӯс 4:37 мехонем, ки онҳо дар ҳамон кӯл дар тӯфони эҳтимолан шадидтар буданд. Он вақт об ба қаиқ медаромад ва қариб буд, ки ғарқ шавад. Аммо, Худованд он вақт бо онҳо буд, дар киштӣ хобида буд. Шогирдон Ӯро бедор карданд ва Ӯ шамолро сарзаниш кард ва ба баҳр гуфт, ки ором бошад. Сарфи назар аз беимонии онҳо, Наҷотдиҳандаи мо вазъиятро ҳал кард.
Дар ҳодиса ки дар Марқӯс 6 омадааст, мо дар бораи об дар қаиқ намехонем. Аксар вақт мо аз мавҷҳо ва шамоле, ки ба муқобили мо ҳастанд, метарсем ва дар худписандӣ фикр мекунем, ки қариб аст, ки нобуд шавем. Аммо баъд, мо овози зебои Ӯро мешунавем: «Далер бошед: ин Ман ҳастам; натарсед» (ояти 50). Оё шумо Ӯро ҳангоми душвор будани қаиқронии зиндагӣ шинохтаед? Ин хоҳиши Ӯст, ки худро ба шумо ошкор кунад, то шумо Ӯро беҳтар шиносед. Дар торикии шаб, дар чоряки чорум, Ӯ мехоҳад шуморо рӯҳбаланд кунад. Ин Худованд аст, ки ҳамеша барои мо дуо мекунад ва ҳавворӣ Павлус ба имондорони Таслӯникӣ менависад, ки Худованд худаш хоҳад омад (1 Таслӯникӣ 4:16). Солҳои зиёд пеш, Аюб дар ҳама душвориҳояш метавонист бигӯяд: «Киро ман худам хоҳам дид, ва чашмонам хоҳанд дид» (Аюб 19:27). Мо, ҳатто дар тӯфонҳои худ, метавонем Ӯро бо чашми имон бубинем (Ибриён 2:9).
