Мо аксар вақт ҳайрон мешавем, «Худованд аз ман чӣ хоҳиш дорад?» Бисёр вақт мо инро танҳо ҳангоми андеша дар бораи қарори тағйирёбандаи ҳаёт, ба монанди ба куҷо рафтан ба коллеҷ, бо кӣ издивоҷ кардан ё кадом корро интихоб кардан, баррасӣ мекунем. Вақти дигар, ки мо метавонем иродаи Худовандро фаҳмем, вақте ки мо мушкилоти ҷиддитарин дорем, ба монанди мубориза бо мушкилот ва ихтилофоти оилавӣ. Ин метавонад барои дохил кардани масъалаҳо бо дигар масеҳиён васеъ карда шавад. Баъзе имондорон ҳис мекунанд, ки мо бояд бодиққат бошем, то овози Худовандро ҳатто дар масъалаҳои хурд гӯш кунем. Мо баъзан ба реҷа медароем ва корҳои оддиро бе фикр кардан ба Худованд месупорем.
Вақте ки имкон дорам, кӯшиш мекунам, ки бо як узви махсуси оилаи маҳаллӣ, ки ба Худованд содиқ аст, сайру гашт кунам. Як рӯз чанд сол пеш, вақте ки ман мехостам, ки мо ба як самт равем, вай хеле исрор кард, ки мо ба самти тамоман дигар равем. Ин хеле ғайриоддӣ буд, аммо ман розӣ шудам. Ба қафо нигоҳ карда, ман миннатдор мемонам, зеро бовар дорам, ки вай иродаи Худовандро барои мо ҳатто дар он масъалаи ба назар хурд дар он рӯз фаҳмид. Бо накардани он чизе ки ман мехостам, мо дар нигоҳубини Худованд бехатар нигоҳ дошта шудем ва аз таҷрибаи хеле бад наҷот ёфтем: як мошини боркаши суръатбахш ба ду дарахт дар паҳлӯи пиёдагард, ки мо дар он мебудем, бархӯрд. Садама чунон бад буд, ки ду нафар дар мошини боркаш кушта шуданд.
Худованд мехоҳад моро роҳнамоӣ кунад дар он чизе ки мо «чизҳои хурд» меномем. Ӯ метавонад кӯшиш кунад, ки моро барои як сӯҳбати оддӣ ё сухани рӯҳбаландкунанда ба шахси дигар истифода барад. Оё мо ба овози Ӯ гӯш медиҳем ва сипас кӯшиш мекунем, ки онро пайравӣ кунем? Ба оинаи меъёрҳои Худо нигоҳ карда, ҳамаи мо бояд бигӯем, ки мо кӯтоҳ меоем. Танҳо Худованд Исо ҳамеша иродаи Худоро иҷро мекард – ин ҳадафи Ӯ дар ин ҷо омадан буд. «Исо гуфт ... «Таоми Ман ин аст, ки иродаи Фиристандаи Худро ба ҷо оварам ва кори Ӯро ба анҷом расонам»» (Юҳанно 4:34 NKJV). Ӯ ҳамчунин эълон кард, «Ман иродаи Худро намеҷӯям, балки иродаи Падареро, ки Маро фиристодааст» (Юҳанно 5:30) ва «Ман аз осмон фуромадаам, на барои иҷрои иродаи Худам, балки иродаи Фиристандаи Худро» (Юҳанно 6:38).
«Худованд Худои ту аз ту чӣ талаб мекунад, ҷуз ин ки аз Худованд Худои худ битарсӣ, дар ҳама роҳҳои Ӯ равона шавӣ ва Ӯро дӯст дорӣ, Худованд Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ хидмат кунӣ, ва аҳкоми Худованд ва қонунҳои Ӯро риоя кунӣ» (Такрори Шариат 10:12-13).
Бигзор ҳамаи мо дар иродаи Ӯ зиндагӣ кунем!
