Дар боби 24-уми китоби Еҳушаъ, мо суханронии ниҳоии оммавии Еҳушаъро ба халқи худ, Исроил ва бахусус ба пешвоёни онҳо мешунавем. Ӯ бо мухтасар баррасии илоҳӣ илҳомбахши таърихи онҳо оғоз мекунад. Дар ин ҷо мо далелҳоеро пайдо мекунем, ки дар Ҳастӣ зикр нашудаанд: масалан, падари Иброҳим Тераҳ ва дигар аҷдодон бутпараст буданд. Даъвати Иброҳим ва чӣ тавр насли ӯ ба Миср омаданд, хулоса карда шудааст ва наҷоти Исроил аз ғуломӣ. «Шумо муддати дароз дар биёбон зиндагӣ кардед» 40 соли биёбонро ҷамъбаст мекунад. Дар ин ҷо мо мебинем, ки ин забти Канъон натиҷаи шамшерҳо ва камонҳои исроилиён набуд. Худо барои Исроил ҷангида буд!
Ин баррасии ҷиддӣ бо як мушкилот ва насиҳат пайравӣ мекунад: «Аз Худованд битарсед, ба Ӯ бо самимият ва ростӣ хидмат кунед». Аммо агар онҳо ин корро мекарданд, онҳо бояд худоёни дурӯғинро, ки баъзеи онҳо ҳанӯз ҳам ба онҳо часпида буданд, дур мекарданд. Худо аз он қаноатманд нест, ки як Худо дар байни дигарон бошад - Ӯ ҷалоли Худро бо чизе ё касе дигар мубодила намекунад! Ин имрӯз ҳам мисли замони Еҳушаъ дуруст аст.
Исроил чӣ кореро интихоб кунад, мавқеи Еҳушаъ равшан буд: ӯ ва хонаводааш ба Худованд хидмат мекарданд. Еҳушаъ ба зудӣ мегузашт, аммо ӯ оилаи худро тарбия карда буд, ки Худовандро бишносанд ва ба Ӯ хидмат кунанд. Бигзор ин барои ҳар яки мо ва ҳар як аъзои оилаи мо низ чунин бошад!
