«Аммо на бо дили содиқ»
Дар китобҳои Подшоҳон ва Таърихи Вақоеъ бисёр воқеаҳои муҳим сабт шудаанд. Баъзе ҷумлаҳо дили моро ба ларза меоранд ва моро ба андеша водор мекунанд. Ин ҳолат бо Амазиё, подшоҳи нисбатан номаълум, рух дод.
Йӯош дар синни ҳафтсолагӣ ба тахт нишаст ва то даме ки коҳин Йӯҳодо зинда буд, ба Худованд содиқ монд. Баъд аз Йӯош, писараш Амазиё подшоҳ шуд. Вақте ки ӯ мурд, писараш Узиё ҳукмронӣ кард, аммо ӯ бо махав ҷазо дода шуд, зеро ӯ гумон кард, ки азбаски ӯ подшоҳ аст, ҳуқуқ дорад, ки ҳамчун коҳин амал кунад. Хулоса, се подшоҳ паи ҳам – бобо, падар ва писар – ба Худо хизмат карданд, аммо дар тамоми умри худ дар ҳама чиз аз Худованд пайравӣ накарданд.
Мо дар бораи Амазиё мехонем:
«Ӯ он чиро, ки дар назари Худованд дуруст буд, ба ҷо овард, аммо на бо дили содиқ» (2 Вақоеънома 25:2 NKJV).
Шояд Амазиё ин тафаккури аблаҳонаро аз падараш омӯхта буд, ки ним умр барои Худованд зистан кофист. Ин хеле эҳтимол дорад, зеро тухме, ки дар солҳои аввал пошида мешавад, ҳатман дар дили кӯдакон ва ҷавонон сабзида мебарояд. Ин бешубҳа як дарси муҳим барои мо ҳамчун волидайн аст. Биёед фаромӯш накунем:
«ҳар он чиро, ки одам мекорад, ҳамонро ҳам медаравад» (Ғалотиён 6:7).
Биёед дар дили ҷавонони худ чизи некро бикорем:
- Муҳаббат ба Худованд ва Каломи Ӯ, тухми таълимоти солим.
- Садоқати амалӣ ба Худованд, ҷудо аз ҳар чизе, ки Ӯро эҳтиром намекунад.
Нависандаи Масалҳо гуфтааст,
«Писарам, дили худро ба ман деҳ.» Мо ба осонӣ мешунавем, ки Худо низ ба мо инро мегӯяд ва Ӯ илова мекунад: «Ва бигзор чашмони ту роҳҳои Маро мушоҳида кунанд» (Масалҳо 23:26). Худованд Исо моро ташвиқ кард, ки ҷавоби дурустеро, ки ба Ӯ дода шуда буд, тасдиқ кард –
«Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, бо тамоми ҷони худ, бо тамоми қуввати худ ва бо тамоми ақли худ дӯст дор» (Луқо 10:27).
«Дил», «ҷон» ва «қувват» аллакай дар Аҳди Қадим навишта шуда буданд (Такрори Шариат 6:5). Аммо қонундон, ки табиатан аз ҳикмат, фаҳмиш ва мантиқи худ хеле мутаассир буд, ҳангоми додани ин ҷавоб «ва бо тамоми ақли худ»-ро илова кард. Дил, ҷон, қувват ва ақл аз ҷониби Худо дода шудаанд ва мо бояд онҳоро барои шарафи Ӯ истифода барем. Биёед ин корро бо тамоми дил анҷом диҳем – на нимдил, гӯё ки каме барои Ӯ ва каме барои худамон.
Дар бораи мо, дар бораи ман чӣ?
Оё ман тамоми дили худро ба Худованд бахшидаам? Оё ҷони ман, бо тамоми эҳсосотам, ба Ӯ писанд аст ва ба Ӯ бахшида шудааст, ё ман ба худ иҷозат медиҳам, ки аз ҷониби эҳсосоти ҷисмонӣ ё нафсонии худ барангехта шавам? Тамоми қуввати худро ба чӣ сарф мекунам? Оё ман
«ҳар фикрро ба итоати Масеҳ асир мегирам» (2 Қӯринтиён 10:5)?
Оё ман иҷозат медиҳам, ки фикрҳои ман аз ҷониби мантиқи оқилонаи инсонии мо муайян карда шаванд, ё онҳоро ба Каломи Худо тобеъ мекунам? Оё ман ба иродаи Худо итоат мекунам ва оё барои ман шодӣ аст, ки дар роҳҳои Ӯ роҳ равам?
Аз фаровонии дили мо, даҳони мо табиатан сухан мегӯяд. Оё мо муҳаббат, файз, адолат ва муқаддасии Масеҳро паҳн мекунем? Оё дилҳои мо аз Ӯ чунон пур шудаанд, ки мо ба осонӣ дар бораи Ӯ ҳам ба ҳамбоварон ва ҳам ба онҳое, ки то ҳол барои абадият гумроҳанд, сухан мегӯем? Ҳавворӣ Павлус метавонист бигӯяд,
«Зеро ман ҷуръат намекунам, ки дар бораи чизҳое сухан гӯям, ки Масеҳ ба воситаи ман ба анҷом нарасонидааст» (Румиён 15:18).
Биёед, мо низ худро бештар санҷем ва бо худбоварӣ дар бораи чизҳое, ки аз ҷониби Ӯ ба анҷом нарасидаанд, ки Ӯро ҷалол намедиҳанд, сухан нагӯем. Ин кор ба ҷои сохтани якдигар зарар мерасонад (1 Қӯринтиён 14:19).
Бигзор Худованд ба шумо ва ба ман файз диҳад, то аз Худованди азизи мо Исо пайравӣ кунем ва иродаи Ӯро бо диле, ки комилан ба Ӯ бахшида шудааст, ба ҷо орем. Ин барои Ӯ чӣ шодӣ хоҳад буд!
Ҳаёти масеҳии ман як қатор пастиву баландиҳо буд. Сипас ман бо ду масеҳӣ вохӯрдам, ки сулҳ, қувват ва шодии доимии рӯҳониро нишон доданд, ки ман надоштам. Онҳо комилан ба Худо таслим шуда буданд. Сӯҳбат бо онҳо ҳаёти маро тағйир дод. Ман дар ҳақиқат мубориза бурдам. Дар дил ва ҳаёти ман чизҳое буданд, ки шубҳанок буданд, агар бадтар набошанд, ва ман намехостам онҳоро тарк кунам. Аммо ниҳоят ман ба нуқтае расидам, ки иқрор шудам: «Худовандо, ман омодаам, ки омода шавам. Аз ман беҳтарин чизеро, ки барои ҷалоли Ту сохтан мумкин аст, бисоз.» Ин таҷриба ба ман баъзе унсурҳои ҳаёти пурраи масеҳиро омӯзонд: худро ба Худо таслим кунед, ба Масеҳ такя кунед, ки қисми худро иҷро кунад, гуноҳҳоро фавран иқрор кунед, васвасаҳо ва ғамҳоро ба Масеҳ баред, бо Масеҳ дар тамос бошед. Ба Ӯ бовар кунед ва кӯшиш кунед, ки мувофиқи Каломи Ӯ зиндагӣ кунед. —Аз рисолаи мо интихоб шудааст,«Ҳаёти пурраи масеҳӣ»,
