Донистани ПАДАР
Мо, ки имондорон ҳастем, Худованд Исоро аз барои он чи ки Ӯ барои мо кардааст, дӯст медорем. Аксари ҳаёти масеҳии мо дар рушди муносибат бо Ӯ, мувофиқат ба симои Ӯ ва хоҳиши хидмат ба Ӯ мегузарад. Аммо оё мо медонем, ки мо Падари осмонӣ дорем, ки Ӯ низ хоҳиши муносибат бо моро дорад ва мехоҳад, ки мо ба Ӯ тақлид кунем (Эфсӯсиён 5:1)?
Дар Инҷили Юҳанно Худованд дар бораи Падари Худ нақл мекунад; на танҳо дар бораи муносибати байни Ӯ ва Падар, балки дар бораи хоҳиши Падар, ки моро ба воситаи Писари Худ ба назди Худ кашад. Мо мехонем, ки Падар ибодаткунандагонро меҷӯяд ва ҳеҷ кас наметавонад ба назди Падар ояд, магар ин ки Ӯ ӯро кашад (Юҳанно 4:23, Юҳанно 6:44). Дар тӯли ин китоб Худованд ба Падар ва имконият ва имтиёзи пайравони Худ барои шинохтани Падари Худ таъкид кардааст.
Дар Юҳанно 14 мо ҳафт хусусияти Падарро меёбем, вақте ки Ӯ моро ба назди Худ мекашад.
1. Хонаи Падар – Аз ҷониби Писар омода шудааст
«Дар хонаи Падари Ман манзилҳои бисёре ҳаст... Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам» (Юҳанно 14:2 NKJV). Аксари мо дӯстоне дорем, ки мо ба дидани онҳо меравем. Ва дар ҳоле ки мо шояд хонаи онҳоро дӯст дорем, лаззати воқеӣ аз онҳое меояд, ки дар он зиндагӣ мекунанд. Худованд ба шогирдони Худ гуфт, ки Падари Ӯ хонае дорад ва ҷойҳо (айнан ҳуҷраҳои арӯсӣ) барои онҳо дар он тайёр карда мешаванд. Дар вақти муносиб, Ӯ шахсан онҳоро ба он хона меорад.
Кӣ дар дохили ин хона аст? Падар! Диққат диҳед, ки Исо дар бораи хонаи Худо сухан нагуфт. Ин ҳамон чизест, ки он аст, аммо бо гармии муносибати оилавӣ. Мо ҳамчун фарзандон дастрасӣ дорем, на танҳо ҳамчун меҳмонон ё дӯстон. Фарзандон одатан дар манзилҳои волидони худ озодии комил доранд. Аммо дар хотир доред, ки хона аз сабаби шахси дар дохили он буда махсус аст. Дар он наздикӣ, лаззат, истироҳат ва сулҳ, бо тасаллӣ, амният, муҳаббат ва қабул вуҷуд дорад.
2. Роҳ ба Падар – Ба воситаи Писар
«Исо ба ӯ гуфт: «Ман роҳ ҳастам... Ҳеҷ кас ба назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман»» (Юҳанно 14:6). Оё шумо мехоҳед ба Худои Падар наздик шавед? Шумо инро танҳо тавассути канали дуруст карда метавонед: Исои Масеҳ. Муқаддасони Аҳди Қадим ба Яҳува ба воситаи қурбониҳо ва ҳадияҳо наздик мешуданд. Мо ба Худо ба ҳамин тариқ наздик мешавем, «ба воситаи қурбонии ҷисми Исои Масеҳ як бор... як қурбонӣ... як ҳадия» (Ибриён 10:10,12,14). Қурбонии ниҳоии Худо-қаноатбахш худи Худованд Исо аст. Ҳамаи қурбониҳои Аҳди Қадим танҳо дар он самаранок буданд, ки онҳо ба кори анҷомёфтаи Исои Масеҳ ҳамчун қурбонии воқеӣ такя мекарданд ва ба он ишора мекарданд. Ба ғайр аз кори Масеҳ, ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ ба Худо дастрасӣ пайдо карда наметавонист. Аммо, дар Масеҳ мо фарзандони Ӯ ҳастем!
Солҳо пеш, пас аз ҷанг, як сарбоз дарро ба хонаи яке аз дӯстонаш, ки дар ҷанг кушта шуда буд, кӯфт. Вақте ки марде дарро кушод, сарбоз танҳо гуфт: «Ман ба номи писари шумо, Ҷим, омадаам». Мард, ки қаблан сарбозро надида буд, дарро кушод ва ӯро ба дарун даъват кард: Ҳар дӯсти писараш дӯсти ӯ буд. Ҳар «дӯсти» Исои Масеҳ дӯсти Худо аст; «Касе ки Маро қабул мекунад, Ӯро қабул мекунад, ки Маро фиристодааст» (Юҳанно 13:20). Ҳар гуна гунаҳкори наҷотёфта фарзанди Худо аст ва ба Ӯ ҳамчун чунин наздик мешавад.
3. Дониши Падар – Ба воситаи Писар дастрас аст
«Агар Маро мешинохтед, Падари Маро низ мешинохтед» (Юҳанно 14:7). Худо ҳамеша барои Худ халқеро мехост, ки Ӯро бишносанд. Барои бисёриҳо дар Аҳди Қадим, Худо дур, сахтгир ва талабгор менамуд. Қонун, ки аз ҷониби Худо дода шуда буд ва ҳеҷ кас онро риоя карда наметавонист, ин мафҳумро тақвият дод. Ниҳоят Худо Писари Худро ба ин замин фиристод, то роҳро ба назди Худ кушояд ва Худро ошкор кунад. «Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле чун аз ягона Писари Падар, пур аз файз ва ростӣ» (Юҳанно 1:14).
Азбаски Исо Қонунро иҷро кард, талаботи онро барои мо пурра иҷро кард, Ӯ тавонист ба мо ҷанбаи «файз»-и Худоро ҳамчун Падар нишон диҳад, бе он ки муқаддасӣ ва адолати Ӯро кам кунад. Ногаҳон Худо дар Худованд Исои Масеҳ шинохташаванда ва фаҳмо гардид. Худо шахси воқеӣ аст ва Исо нишон дод, ки Падарро ҳамон тавре ки худи Исоро шинохтан мумкин аст, шинохтан мумкин аст. Қайд кардан хуб аст, ки калимаи юнонии «донистан» дониши наздикро дар назар дорад, на танҳо огоҳии сатҳӣ.
Падари мо ақл, ирода ва эҳсосот дорад – ҳамон тавре ки мо дорем!
4. Диди Падар – Аз ҷониби Писар ошкор шудааст
«Касе ки Маро дидааст, Падарро дидааст» (Юҳанно 14:9). Худо чӣ гуна менамояд? Ӯ чӣ гуна рафтор мекунад? Ӯ чӣ ҳис мекунад? Дар тӯли Аҳди Қадим, халқи Исроил ин чизҳоро ҳайрон мекарданд. Сипас дар Инҷилҳо мо Худовандро дар рӯи замин меёбем, ки дил ва хислати Падари Худро нишон медиҳад. Азбаски Қонун иҷро мешуд, муҳаббат ва шафқати ҳақиқии Падар тавассути амалҳо ва муносибатҳо – худи ҳаёти – Худованд Исо дар ин замин дурахшид. «Ҳеҷ кас Худоро ҳеҷ гоҳ надидааст. Писари ягона, ки дар оғӯши Падар аст, Ӯро ошкор кардааст» (Юҳанно 1:18). Исо воқеан «Худо дар ҷисм» буд: «Зеро ки дар Ӯ тамоми пуррагии Худоӣ ҷисман сокин аст» (Қӯлассиён 2:9). Ҳар коре, ки Худованд кард ва тарзи иҷрои он, Падарро нишон дод. Барои дидани Падар ба ғайр аз Худованд Исо ба дигар ҷо нигоҳ кардан лозим нест. Дар асл, мо шояд ҳеҷ гоҳ Худоро бештар аз худи Худованд набинем – аммо Ӯ кофӣ аст! Ӯ паёми охирин ва ниҳоии Худо ба мост (Ибриён 1:2). Вақте ки мо мехоҳем Падарро «бинем», мо бояд ба Исои Масеҳ нигоҳ кунем ва Ӯро хоҳем дид. Ӯ Худо аст.
5. Амалҳои Падар – Аз ҷониби Писар иҷро шудаанд
«Суханоне, ки Ман ба шумо мегӯям, аз худам намегӯям; балки Падаре, ки дар Ман сокин аст, корҳоро мекунад» (Юҳанно 14:10). Дар асл дар ин ҷо ду ибора мавҷуд аст: «суханҳо» ва «корҳо». Онҳо бояд дар ҳар як ҳаёт мувофиқ бошанд. Агар онҳо фарқ кунанд, одамон намедонанд, ки ба кадом бовар кунанд, аммо одатан ба корҳо такя мекунанд. Ҳам суханҳо ва ҳам корҳои Худованд аз Падар буданд; Худованд барои ифодаи худ ё иҷрои корҳои худ наомадааст. Ба ҷои ин, Ӯ танҳо ва танҳо суханҳои Ӯро, ки Ӯро фиристодааст, гуфт ва корҳои Ӯро кард, Падарро ошкор кард ва диди Ӯро дод. Ва онҳо чӣ гуна суханҳо ва корҳо буданд? Ӯ суханҳои файзнокро бо қудрат гуфт (Луқо 4:22,32), «суханҳои ҳаёти ҷовидонӣ» (Юҳанно 6:67-68). Корҳои Ӯ нишондиҳандаи файзи Худо буданд: нигоҳ доштани кӯдакон, тасаллӣ додан, шифо додан, ба ҳаёт баргардонидан ва бахшидани гуноҳҳо. Тарзи иҷрои онҳо эҳтиром ба муҳаббати нарми Худо буд! Тааҷҷубовар нест, ки мардум аз Ӯ мафтун шуда, аз паси Ӯ мерафтанд. Имрӯз, пайравони Ӯ, имондорони ҳақиқӣ, метавонанд ин корҳоро (Юҳанно 14:12) бо қудрати Рӯҳи Муқаддас идома диҳанд.
6. Ҷалол додани Падар – Аз ҷониби Писар
«... то ки Падар дар Писар ҷалол ёбад» (Юҳанно 14:13). Баъдтар, Юҳанно дар бораи дуо кардан мувофиқи иродаи Худованд сухан меронад (1 Юҳанно 5:14-15). Марқӯс дар бораи дуо кардан бо имон навиштааст (Марқӯс 11:23-24), ки ин итоат ва таслим шудан ба иродаи Худо аст. Аммо порчаи мо дар Юҳанно 14 дар бораи дар дуо ба номи Исо хоҳиш кардан сухан меронад, ки ин маънои онро дорад, ки он мувофиқи табиат ва хислати Худованд аст. Вақте ки дуо воқеан ба номи Ӯст, Ӯ он чиро, ки мо хоҳиш мекунем, иҷро мекунад ва Падар аз ин рӯ ҷалол меёбад. Исо Падарро дар ҳар як ҷузъиёти ҳаёти Худ ҷалол дод (Юҳанно 17:4), ва ҳоло Падар аз ҷониби Писари маҳбуби Худ, ки дар Ӯ тамоми лаззати Худро меёбад, ҷалол дода мешавад.
Падар ба Писар қудрат додааст, то хоҳишҳои моро, ки ба номи Ӯ карда шудаанд, иҷро кунад. Худованд, ки Падарро дар ҳаёт ва марги Худ ҷалол додааст, ҳоло ба дуоҳои мо бо баракат ва захираҳои пурраи Падар ҷавоб медиҳад. Тавре ки қаблан зикр шуд, ҳар коре, ки Худованд мекунад, Падарро ҷалол медиҳад. Чӣ қадар аҷиб аст, ки мо низ метавонем Падари худро дар ҳаёти худ ҷалол диҳем (1 Қӯринтиён 6:20).
7. Ҳадия аз Падар – Бо дархости Писар
«Ман аз Падар хоҳиш мекунам, ва Ӯ ба шумо Дигар Ёвар медиҳад, то ки Ӯ бо шумо то абад бимонад – Рӯҳи ростӣ» (Юҳанно 14:16-17). Азбаски Худованд моро барои ҳузури Худо мувофиқ гардонидааст, бо дархости Ӯ ба мо Рӯҳи Муқаддас дода шудааст, то дар мо сокин шавад. Рӯҳ ҳадия аз Падар аст ва худи Ӯ шахси Сегона аст. Чӣ ҳадияе! Ҳар як имондор ҳамон Рӯҳро дар худ дорад, ки Масеҳ дошт – Ӯро дар тӯли роҳи заминии Худ роҳнамоӣ мекард (Луқо 4:1,14,18). Оё ин маънои онро дорад, ки мо метавонем ҳаётеро мисли Масеҳ зиндагӣ кунем? Комилан! Албатта мо монеаҳо (табиати кӯҳна) дорем, ки Худованд надошт, аммо мо ҳамон шахси зиндаро дорем, ки ҳаёти моро ба ҷалоли Худо роҳнамоӣ мекунад, ҳамеша кӯшиш мекунад, ки моро ба симои Писар мувофиқ гардонад (Румиён 8:29). Азбаски Ӯ ҳадия аст, мо наметавонем Рӯҳро бо корҳо ё бо дархост ба даст орем. Ӯ дар дараҷаҳо ё марҳилаҳо дода намешавад, балки пас аз имон овардан пурра дода мешавад (Эфсӯсиён 1:13-14). Вақте ки мо аз гуноҳҳои худ бо хуни Масеҳ пок мешавем, мо барои маъбадҳои Рӯҳи Муқаддас мувофиқ мешавем (1 Қӯринтиён 6:19). Ин аст, ки чӣ тавр мо метавонем Худоро дар ҷисмҳои худ ҷалол диҳем!
Хулоса
Худо Падари мост ва Ӯ мехоҳад, ки мо Ӯро ба воситаи Писари Ӯ бишносем. Падар шахси воқеӣ аст – на танҳо Худо – ва Ӯ муносибати наздикро бо мо мехоҳад. Ӯ ибодат ва дӯстии моро, инчунин вобастагии моро ба Ӯ, муошират ва эътимоди моро мехоҳад.
Муносибатҳо чӣ гуна инкишоф меёбанд ва нигоҳ дошта мешаванд? Онҳо муоширатро талаб мекунанд. Мо бояд ба Ӯ гӯш диҳем ва бо Ӯ сӯҳбат кунем, то Ӯро ҳамчун Падари худ лаззат барем ва қадр кунем. Мо хоҳем ёфт, ки Ӯ воқеан ба мо таваҷҷӯҳ дорад (Матто 6:32) – на танҳо дар қонеъ кардани ниёзҳои мо, балки дар дӯстии зинда ва меҳрубон низ.
Дар хотир доред: тамоми ҷаҳон метавонад Ӯро «Худо» номад, аммо танҳо фарзандони Ӯ метавонанд Ӯро «Падар» номанд. Ва ин ҳама тавассути кори анҷомёфтаи Худованд Исои Масеҳ, Писари Ӯ, дар салиб аст!
