Мӯъҷизаи аввал – Қудрат ва ҷаззобияти Устод
«Ӯ ба яке аз қаиқҳо, ки аз Шимъӯн буд, савор шуд ва аз ӯ хоҳиш кард, ки каме аз соҳил дур шавад. Ва Ӯ нишаста, мардумро аз қаиқ таълим медод... Онҳо миқдори зиёди моҳӣ доштанд ва тӯри онҳо мекафид.» —Луқо 5:3,6 NKJV
Петрус ва ҳамкорони ӯ имтиёзи бузурги дидани Худованд Исоро доштанд, ки онҳоро чанде пеш вохӯрда буданд. Акнун Ӯ худро ба онҳо ҳамчун Устод ошкор кард, аммо бо меҳрубонӣ аз Петрус хоҳиш кард, ки худро ва ҳамаи дороияшро ба Ӯ дастрас кунад. Ба ҳамин монанд, Худованд мехоҳад, ки имондорон барои Ӯ асбоб шаванд, «барои Устод муфид, барои ҳар кори нек омода» (2 Тимотиюс 2:21). Худованди мо дигар дар рӯи замин мисли он рӯзҳо роҳ намеравад, балки тавассути Рӯҳи Худ бо роҳҳои гуногун кор мекунад ва бандагони хоҳишманди Худро истифода мебарад. Оё мо ба Ӯ бо хондани Каломи Ӯ ва тавассути дуо гӯш медиҳем? Биёед худро ба Ӯ дастрас кунем, ҳамон тавре ки Петрус кард – сарфи назар аз эътирозҳои ӯ.
Тавассути мӯъҷизаи бузург Худованд моҳиҳои зиёдеро ба тӯр фиристод ва мо мехонем, ки «тӯри онҳо мекафид», ки ба як шакли нокомӣ аз ҷониби инсон ишора мекунад. Имрӯз чӣ қадар камбудиҳо зиёданд! Бо вуҷуди ин, Устод ҳамон аст, «дируз, имрӯз ва то абад» (Ибриён 13:8).
Ин мӯъҷиза оғози хидмати хушбахтона аст
«Онҳо ба шарикони худ дар қаиқи дигар ишора карданд, ки биёянд ва ба онҳо кӯмак кунанд. Ва онҳо омада, ҳар ду қаиқро пур карданд, то ки онҳо ғарқ шудан гирифтанд. Аммо вақте ки Шимъӯн Петрус инро дид, ба зонуҳои Исо афтод ва гуфт: «Аз ман дур шав, зеро ман одами гунаҳкорам, эй Худованд.» —Луқо 5:7-8 ESV
Худованд муқоисаи байни моҳигирӣ ва сайд кардани одамонро шарҳ дод (ояти 10). Имрӯз Худованди мо мехоҳад, ки имондоронро ҳамчун бандагони Худ, сарфи назар аз камбудиҳояшон, дошта бошад ва истифода барад. Далели он ки Худованд одамони нокомро истифода бурд, ин мӯъҷизаро хеле намоёнтар кард; ва ин Петрусро водор сохт, ки ӯ ба кӯмаки дигарон ниёз дорад. Дар «корхонаи Инҷил»-и Худованд мо дар ихтиёри Ӯ ҳастем ва бояд ба ҳамдигар ҳамчун ҳамкорон, шарикон ва ҳамшогирдон кӯмак кунем.
Ин мӯъҷизаи бузург Петрусро аз набудани имонаш – ҳатто аз гунаҳкорӣ: саркашӣ, худхоҳӣ ва сахтдилии дил огоҳ сохт. Ҳамаи ин чизҳо бояд дар ҳузури Худованд доварӣ карда шаванд ва аз дилҳо ва ҳаёти мо дур карда шаванд, то Ӯ моро истифода барад. Сайди мӯъҷизавӣ Петрусро водор сохт, ки ба зонуҳои Худованд Исо афтад, зеро ӯ ба таври муқовиматнашаванда ба Ӯ ҷалб шуда буд, барои хидмат ва ибодат омода буд. Петрус хоҳишманд шуд, ки худро комилан ба Масеҳ таслим кунад ва ба Ӯ бахшад. Оё мо ҳастем? Ғайр аз ин, Худованд медонист, ки дар дили шогирди Худ чӣ буд, аз ин рӯ, Ӯ он чизеро, ки Петрус хоҳиш кард – аз ӯ дур шуданро (ояти 8) иҷро накард. Ба ҷои ин, Худованд гуфт: «Натарс» ё «Натарсед» (ояти 10).1
Ҳайрате, ки қаблан аз суханони Худованд дар куништ ба вуҷуд омада буд (Луқо 4:36), ҳеҷ касро ба зонуҳои Худованд наовард, аммо дар ин ҷо Петрус ба зонуҳои Масеҳ афтод ва ба Ӯ эҳтиром ва ибодат кард. Петрус барои истифодаи Худованд аз ӯ ва қаиқаш омода шуда буд, ва акнун Худованд метавонист ӯро барои хидмати дигар – сайд кардани одамон омода кунад. Дар Аъмол 2, дар рӯзи Пантикост, Петрус 3000 ҷонро ба тӯри Инҷил овард. Он вақт тӯр накафид, на киштӣ ғарқ шуд! Имрӯз ҳам, Худованд мехоҳад, ки мо бандагони содиқи Ӯ бошем.
Мӯъҷизаи дуюм – Модари зани Петрус шифо ёфт
«Дарҳол Ӯ аз куништ баромада, бо Яъқуб ва Юҳанно ба хонаи Шимъӯн ва Андриёс даромад. Модари зани Шимъӯн бо табларза бемор хобида буд, ва дарҳол ба Ӯ дар бораи вай гуфтанд. Ва Ӯ омада, дасти ӯро гирифт ва ӯро бардошт, ва табларза аз ӯ дур шуд, ва ӯ ба онҳо хидмат кардан гирифт.» —Марқӯс 1:29-31
Шифо ёфтани модари зани Петрус мӯъҷизаи дуюме буд, ки Худованд ба манфиати шогирди Худ анҷом дод – барои Петрус аҳамияти бузург дошт ва барои мо низ дарс буд. Дар танҳоии хона шогирдон ин ниёзро ба таваҷҷӯҳи Худованд оварданд, ҳарчанд Ӯ аллакай онро медонист. Ин нишон медиҳад, ки чӣ қадар муҳим аст, ки ниёзҳои худро дарҳол ё «бетаъхир» ба Худованд биёрем – калимаи калидӣ дар Марқӯс. Мо бояд дарҳол ба Ӯ муроҷиат кунем, на кӯшиш кунем, ки аввал мувофиқи тафаккури худ табобат пайдо кунем.
Ҳолати табларзаи модари зани Шимъӯн моро ба худи Шимъӯни аз ҳад фаъол ёдоварӣ мекунад: бисёр «гармӣ» ё «энергия», аммо бидуни ягон натиҷа барои Худо – вай танҳо дар он ҷо хобида буд. Имрӯз дар касби масеҳӣ чӣ қадар фаъолият, мақсаднок ё не, сурат мегирад? Аммо оё барои Худо ягон натиҷа ҳаст? Бидуни такя ба кӯшишҳои худ, биёед ба Худованд муроҷиат кунем, чӣ Ӯ фикр мекунад ва таълим медиҳад, ба он чизе ки Ӯ метавонад кунад, такя карда.
Дасти модари зани Шимъӯнро гирифта, дар файз ва шафқати Худ Худованд бо ниёзи бузург ҳамроҳ шуд. Он ки дар Ӯ гуноҳ нест – ки гуноҳро намедонист, ки гуноҳ накард, аз гуноҳ дур буд – рафт ва дасти ӯро гирифт. Сипас, бо қудрати Худ Ӯ ӯро бардошт «ва дарҳол табларза аз ӯ дур шуд» (ояти 31 NKJV). Чӣ аҷиб! Дар натиҷаи ин дахолати Бандаи комил, модари зани Петрус ба як бандаи муфид табдил ёфт, зеро мо мехонем, ки «вай ба онҳохидмат кард» (Марқӯс 1:31). Матто, ки Масеҳро ҳамчун Подшоҳ муаррифӣ мекунад, сабт мекунад, ки «вай ба Ӯхидмат кард» (Матто 8:15). Петруси пурқувват ба дарси амалӣ, ки тавассути ин мӯъҷиза дода шуд, ниёз дошт – ва мо низ. Пеш аз тарк кардани шогирдонаш Худованд Исо ба онҳо гуфт, ки тамоми қудрат ба Ӯ дода шудааст ва Ӯ бо онҳо то охири замон хоҳад буд (Матто 28:20). Имрӯз ҳам, дар шафқат ва файзи Худ Худованд бо мост, аз осмон кор мекунад, то кӯмак, шифо ва роҳнамоӣ кунад.
Мӯъҷизаи сеюм – Петрус дар болои об роҳ меравад
«Петрус ба Ӯ ҷавоб дод: «Худованд, агар Ту бошӣ, ба ман фармон деҳ, ки ба назди Ту дар болои об биёям.» Ӯ гуфт: «Биё.» Пас Петрус аз қаиқ фуромада, дар болои об роҳ рафт ва ба назди Исо омад. Аммо вақте ки ӯ бодро дид, тарсид ва ғарқ шудан гирифта, фарёд зад: «Худованд, маро наҷот деҳ.» Исо дарҳол дасти Худро дароз карда, ӯро гирифт ва ба ӯ гуфт: «Эй камэътиқод, чаро шубҳа кардӣ?» —Матто 14:28-31 ESV
Ин ҳикоя мӯъҷизаи сеюмро тасвир мекунад, ки махсусан барои Петрус анҷом дода шуд, зеро ӯ омӯхт, ки Худованд дар ҳақиқат кӣ буд. Пас аз он ки Ӯ ба мардум ва ниёзҳои онҳо тавассути мӯъҷизаи афзоиши панҷ нон ва ду моҳӣ ғамхорӣ кард, Исо он шом ба кӯҳ барои дуо кардан баромад. Аммо шогирдон тамоми шаб дар баҳри пурталотум танҳо буданд – аммо Худованд онҳоро фаромӯш накард. Ӯ заҳмати онҳоро дида буд ва ба назди онҳо дар болои оби тӯфонӣ роҳ рафта омад!
Петрус ба бузургии Худованд, ки Ӯ ҳангоми наздик шудан ба шогирдонаш нишон дод, ҷавоб дод: «Агар Ту бошӣ...» Қудрат ва бузургии Масеҳро ҳамчун Подшоҳ эътироф карда, ки мавзӯи хоси Матто аст, Петрус бо имон ҷавоб дод ва аз Худованд хоҳиш кард, ки ӯро дар болои об роҳ диҳад. Петрус ба Ӯ бар зидди ҳамаи мушкилоти дунё такя кард. Барои тарк кардани амнияти қаиқ ва оғоз кардани роҳ рафтан дар болои об имони бузург лозим буд, аммо ин ба сӯи Устод буд. Ин мисли рафтан «ба назди Ӯ, берун аз урдугоҳ» аст (Ибриён 13:13).
То ин дам, ҳамааш хуб буд – аммо баробари он ки таваҷҷӯҳи Петрус аз Худованд ба мавҷҳо ва бод гузашт, ӯ ғарқ шудан гирифт. Сипас, боз бо имон, ӯ Худовандро даъват кард, ҳамон тавре ки моро ташвиқ мекунанд: «Маро дар рӯзи мусибат даъват кун» (Забур 50:15). Ҷони Петрус аллакай наҷот ёфта буд, аммо акнун ӯ ба наҷоти Худованд ба таври дигар ниёз дошт – ва Худованд бетаъхир ба ӯ ҷавоб дод. Ӯ бо ниёзи Петрус ҳамроҳ шуд ва ӯро наҷот дод. Ҳамаи имондорон бояд аз ин гуна таҷриба гузаранд, омӯхтани танҳо ба Ӯ такя кардан бидуни ягон шубҳа. Худованд Исои Худаш бо эътимоди комил ба Худо фарқ мекард (Забур 16:1). Имрӯз ба мо вобаста аст, ки Ӯро тавассути оромӣ ё тӯфон пайравӣ кунем, ба Ӯ эътимод кунем. Дар рӯзи наздик боқимондаи яҳудиён таҷрибаҳои шабеҳ хоҳанд дошт, омӯхтани эътимод ба Масеҳи радшуда.
Мӯъҷизаи чорум – «Барои ман ва барои ту»
«Вақте ки онҳо ба Кафарнаҳум омаданд, ҷамъоварандагони андози дудрахма ба назди Петрус омада гуфтанд: «Оё муаллими шумо андоз намедиҳад?» Ӯ гуфт: «Бале.» Вақте ки ӯ ба хона даромад, Исо аввал ба ӯ сухан гуфт ва гуфт: «Шимъӯн, ту чӣ фикр мекунӣ? Подшоҳони замин аз кӣ боҷ ё андоз мегиранд? Аз писарони худ ё аз дигарон?» Вақте ки ӯ гуфт: «Аз дигарон,» Исо ба ӯ гуфт: «Пас писарон озоданд. Аммо, барои он ки ба онҳо хафагӣ нарасонем, ба баҳр рафта, қалмоқ парто ва аввалин моҳиеро, ки мебарояд, бигир, вақте ки даҳони онро мекушоӣ, як сиқл хоҳӣ ёфт. Онро гирифта, ба онҳо барои ман ва барои худат бидеҳ.» —Матто 17:24-27
Петрус бояд меомӯхт, ки Худованд чӣ қадар бузург аст – ки Ӯро дар доираи тафаккури инсонӣ ҷой додан мумкин нест. Ӯ фаҳмид, ки Худованд Исо набояд андози маъбадро пардохт кунад, зеро Ӯ Подшоҳ, Писари Худо буд (Забур 2). Аммо барои Петрус дарси дигаре буд. Ҳамчун яҳудии содиқ Худованд Исо ҳамеша талаботи Қонуни Мусоро риоя мекард – на анъанаҳои инсонӣ. Ҳарчанд Масеҳ имтиёзи напардохтани андози маъбадро дошт, зеро Ӯ Писар аст, Ӯ озодии бузургро истифода бурд ва пардохт кард, зеро намехост ягон хафагӣ ё сабаби лағжишро ба вуҷуд орад. Дар файзи Худ Худованд аввал худро ба сатҳи Петрус ва ниёзҳои ӯ гузошт; аммо сипас Ӯ Петрусро ба сатҳи Худ бардошт, вақте ки гуфт: «Ба онҳо барои ман ва ту бидеҳ» (Матто 17:27). Худованд бузургии Худро нишон дод, дониши комил ва ҳузури комили Худро ҳангоми сухан гуфтан бо Петрус ва қудрати комили Худро ҳангоми таъмин кардани пули зарурӣ нишон дод.
Аз сабаби гуноҳ, Одами аввал қудрати худро бар олами ҳайвонот аз даст дод. Аммо Одами охирин, Худованди мо Исои Масеҳ, қудрати Худро ба таври мӯъҷизавӣ нишон дод, тавре ки Матто тасвир кардааст. Петрус низ коре дошт, қалмоқро гирифт, на тӯрро, ки ин моҳигир одат карда буд, ва ӯ итоат кард. Худованд имон ва итоати Петрусро мукофотонид, зеро аввалин моҳие, ки ӯ сайд кард, дар даҳонаш статер [як танга] дошт – тангаи чордрахма, ки маблағи дақиқ барои андози маъбади ду нафар буд: «барои ман ва ту»! Ин мӯъҷиза танҳо дар Матто тасвир шудааст – Подшоҳеро муаррифӣ мекунад, ки аз номидани мо бародарони Худ шарм намедорад, моро дар сатҳи Худ мегузорад (Ибриён 2:10-11).
Мӯъҷизаи панҷум – Гӯши Малхус барқарор шуд
«Он гоҳ Шимъӯн Петрус, ки шамшер дошт, онро кашид ва ба хизматгори саркоҳин зад ва гӯши рости ӯро бурид.» —Юҳанно 18:10«Аммо Исо гуфт: «Бас кунед!» Ва Ӯ ба гӯши ӯ даст расонд ва ӯро шифо дод.» —Луқо 22:50«Пас Исо ба Петрус гуфт: «Шамшери худро ба ғилофаш гузор; оё ман бояд косаеро, ки Падар ба ман додааст, нанӯшам?» —Юҳанно 18:11
Шаби пас аз дуои Ӯ дар боғи Ҷатсамонӣ, Худованд Исо дастгир шуд. Ҳангоме ки ин ҳодиса рух медод, Петрус, бешубҳа бо ниятҳои беҳтарин, мехост Устоди худро муҳофизат кунад. Бисёриҳо бовар доранд, ки то даме ки шумо дар ҳар коре, ки мекунед, самимӣ ҳастед, он бояд «хуб» бошад. Амали Петрус, ҳарчанд самимӣ буд, тамоман дуруст набуд! Пеш аз ин ҳодиса Петрус ҳангоме ки Худованд азобҳои ояндаи Худро пешгӯӣ карда буд, сахт эътироз карда буд ва Исо маҷбур шуд ӯро сарзаниш кунад. Ҳоло дар боғ ба назар мерасад, ки Петрус ҳанӯз дарси худро наомӯхта буд. Мо беҳтар нестем. Ин чизҳо барои таълими мо навишта шудаанд ва мо аз мӯъҷизаи панҷум, ки Худованд барои кӯмак ба Петрус анҷом дод, бисёр чизҳоро меомӯзем.
Танҳо Луқо, табиб, сабт мекунад, ки чӣ тавр Исо Малхусро шифо дод, гӯши ӯро, ки Петрус бурида буд, барқарор кард – ва ин дар ҳоле ки Масеҳ ба ҳабс гирифта мешуд. Дар акси ҳол, Петрус низ бешубҳа дастгир мешуд. Пас аз эълони Масеҳ дар бораи кори анҷомёфта дар салиб, ки пас аз марг, эҳё ва баландшавии Ӯ дар осмон буд, Петрус он чизеро, ки Худованд таълим дода буд, фаҳмид. Акнун ӯ омода буд, ки ба мардум дар Ерусалим шарҳ диҳад, ки барномаи Худо, ки дар бисёр навиштаҳои Аҳди Қадим пешгӯӣ шуда буд, бояд иҷро шавад (Аъмол 2:22-23), ҳамон тавре ки Худованд ба ӯ гуфта буд (Матто 26:54).
Шамшерро гирифта, Петрус дар ғайрати худ барои Худованд монеа шуда буд ва агар Худованд хизматгорро шифо намедод, ӯ низ ба худ мушкилоти зиёдеро ба вуҷуд меовард. «Он гоҳ Исо ба ӯ гуфт: «Шамшери худро ба ҷояш гузор. Зеро ҳамаи онҳое, ки шамшер мегиранд, бо шамшер нобуд мешаванд» (Матто 26:52). Дар таърихи калисо ин фармон риоя нашудааст, ки боиси оқибатҳои даҳшатнок гардидааст. «Оё ту фикр мекунӣ, ки ман наметавонам ба Падари худ муроҷиат кунам, ва Ӯ дарҳол ба ман беш аз дувоздаҳ легион фариштагонро намефиристад?» (ояти 53). Петрус ҳанӯз бояд меомӯхт, ки ба фикрҳои Худо, ки аз фикрҳои инсон баландтаранд, комилан итоат кунад (Ишаъё 55:8-9). Душман мехоҳад, ки мо корҳоро ба дасти худ гирем, на ин ки онҳоро дар дасти Худо гузорем. Мӯъҷизаи шифо ёфтани гӯши Малхус, ки Худованд ба манфиати Петрус анҷом дод, ин дарсро ба мо меомӯзонад.
Мӯъҷизаи шашум – Ба хотири Петрус пас аз эҳёи Масеҳ
«Пас Шимъӯн Петрус ба қаиқ савор шуд ва тӯрро ба соҳил кашид, ки пур аз моҳиҳои калон, 153 адад буд. Ва ҳарчанд ин қадар зиёд буданд, тӯр дарида набуд. Исо ба онҳо гуфт: «Биёед ва наҳорӣ кунед.» Ҳоло ҳеҷ яке аз шогирдон ҷуръат накард, ки аз Ӯ пурсад: «Ту кӣ ҳастӣ?» Онҳо медонистанд, ки Ӯ Худованд аст. Исо омада, нонро гирифт ва ба онҳо дод, ва бо моҳӣ низ ҳамин тавр кард.» —Юҳанно 21:11-13
Ин мӯъҷизаи шашум, ки ба хотири Петрус анҷом дода шуд, бори сеюм буд, ки Масеҳ худро ба шогирдонаш дар давоми 40 рӯз байни эҳё ва сууд карданаш зоҳир кард. Он заминаи барқароршавии Петрусро пас аз инкори Устодаш фароҳам овард.2 Вақте ки ҳамшогирди ӯ Юҳанно фаҳмид ва гуфт: «Ин Худованд аст» (ояти 7), Петрус ба об ҷаҳид, то ҳарчи зудтар ба назди Ӯ равад; ва сипас ҳама диданд, ки Масеҳ аллакай ҳама чизро барои хӯрок омода карда буд. Ин исбот кард, ки Худованд ба кӯмаки онҳо ниёз надошт, аммо Ӯ мехост, ки онҳо дар ин кор ширкат варзанд. Ба ҳамин монанд, Худованд ба мо ниёз надорад, аммо Ӯ дӯст медорад, ки моро ҷалб кунад, бо Ӯ кор кунем. Петрус фаҳмид ва тӯрро, ки пур аз моҳиҳои калон буд, ба соҳил кашид (ояти 11). Тӯр накафид, бар хилофи он чизе ки пас аз мӯъҷизаи аввал рух дода буд.
Дар асоси марг ва эҳёи Масеҳ, таҳкурсии нав гузошта шудааст ва дар ин замина Худованд мехоҳад, ки худи Ӯ ҷалб шавад ва бо Ӯ кор кунад. Барои беэътимодӣ, набудани эътимод, танқид, монеа ё нокомӣ ҷой нест. Аз ин рӯ, Петрус бояд пеш аз он ки бародаронашро қавӣ гардонад (Луқо 22:32) ва барои Худованд хидмати оммавӣ дошта бошад, ба таври оммавӣ барқарор карда шавад. Аҷиб аст, ки Худованд хӯрокро – «биёед ва хӯрок хӯред» (Юҳанно 21:12) – ҳамчун заминаи барқароршавии Петрус истифода бурд. Ин ба мо дастурҳои Павлусро ёдоварӣ мекунад, ки ҳар як шахс бояд худро доварӣ ё тафтиш кунад «ва ҳамин тавр бихӯрад» (1 Қӯринтиён 11:28).
Барқароршавии оммавии Петрус
«Вақте ки онҳо наҳорӣ карданд, Исо ба Шимъӯн Петрус гуфт: «Шимъӯн, писари Юҳанно, оё ту маро аз инҳо бештар дӯст медорӣ?» Ӯ ба Ӯ гуфт: «Бале, Худованд; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам.» Ӯ ба ӯ гуфт: «Барраҳои маро хӯронед.» Ӯ бори дуюм ба ӯ гуфт: «Шимъӯн, писари Юҳанно, оё ту маро дӯст медорӣ?» Ӯ ба Ӯ гуфт: «Бале, Худованд; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам.» Ӯ ба ӯ гуфт: «Гӯсфандони маро нигоҳубин кунед.» Ӯ бори сеюм ба ӯ гуфт: «Шимъӯн, писари Юҳанно, оё ту маро дӯст медорӣ?» Петрус ғамгин шуд, зеро Ӯ бори сеюм ба ӯ гуфт: «Оё ту маро дӯст медорӣ?» ва ӯ ба Ӯ гуфт: «Худованд, Ту ҳама чизро медонӣ; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам.» Исо ба ӯ гуфт: «Гӯсфандони маро хӯронед.» —Юҳанно 21:15-17
Мӯъҷизае, ки дар Инҷили Юҳанно пас аз эҳёи Худованд рух дод (оятҳои 6-13), заминаи қисми ниҳоии барқароршавии Петрусро фароҳам овард. Худованд муносибати шахсиро бо шогирди Худ барқарор карда буд ва акнун Ӯ ӯро ба муоширати комил бо дигар шогирдон баргардонд. Петрус, ки ба худ такя мекард, як бор иддао кард, ки ӯ ҳеҷ гоҳ Худовандро инкор намекунад (Матто 26:33-35) – аммо бо чунин худбоварӣ ӯ бояд ноком мешуд. Худованд шогирди Худро канор нагузошт, балки ӯро баргардонд ва ба ӯ кӯмак кард, ки дар ҳақиқат ба Ӯ такя кунад. Юҳанно 21 ба он чизе ки Худованд омода кард, таваҷҷӯҳи махсус медиҳад; Ӯ ҳама чизеро, ки лозим буд, анҷом дода буд. Ҳанӯз барои Петрус ҷой буд, ки коре кунад, масалан, тӯрро кашад. Ин тафсилот тавозуни назаррасро байни кори Худо аз як тараф ва масъулият ва иштироки инсон аз тарафи дигар нишон медиҳад.
Бо роҳи оддӣ, аммо амиқ, бо се саволе, ки Ӯ аз Петрус пурсид, Худованд шогирди Худро комилан барқарор кард. Пеш аз инкори Худованд, Петрус ба назар чунин менамуд, ки ӯ аз дигар шогирдон беҳтар аст. Ҳоло дар ҳузури Худованд ва ҳамшогирдонаш ӯ омӯхт, ки худро комилан доварӣ кунад ва комилан ба Ӯ такя кунад. Дар ин асос Худованд ба Петрус ғамхории махсуси чӯпонӣ – на ҳукмронӣ бар гӯсфандон (1 Петрус 5:3), балки хӯрондан ва роҳнамоӣ кардани онҳоро мувофиқи ниёзҳояшон ва барои ҷалоли Худо супурд. Бешубҳа, Петруси барқароршуда бо дуои Довуд розӣ мешуд: «Маро тафтиш кун, эй Худо» (Забур 139:23). Ба мо ҳама ба ин муносибат ва дуо лозим аст, то ба Худованд наздик бимонем.
Мӯъҷизаи ҳафтум – Худованди ҷалолдор фариштаи Худро фиристод
«Петрус ... дар зиндон нигоҳ дошта мешуд, аммо калисо барои ӯ пайваста ба Худо дуо мекард. Вақте ки Ҳиродус ӯро берун оварданӣ буд, он шаб Петрус хобида буд, бо ду занҷир дар байни ду сарбоз баста шуда буд; ва посбонон пеши дар зиндонро посбонӣ мекарданд. Ва инак, фариштаи Худованд дар паҳлӯи ӯ истод, ва нур дар зиндон дурахшид; ва ӯ ба паҳлӯи Петрус зад ва ӯро бардошт ва гуфт: «Зуд бархез!» Ва занҷирҳо аз дастонаш афтоданд.» —Аъмол 12:5-7 NKJV
Мӯъҷизаи ҳафтум, ки Худованд дар робита ба ниёзҳои Петрус анҷом дод, тавассути дахолати мустақими Ӯ аз осмон буд – ҳамон тавре ки Ӯ дар давраи файз ҳоло ҳам мекунад. Худованд «фариштаи Худовандро» фиристод, зеро дар давраи файз Худо фариштагонро3 мефиристад, то ба имондорон хидмат кунанд (Ибриён 1:14). Ҳарчанд дар зиндон буд, Петруси ҳамеша фаъол истироҳат мекард, комилан ба Худованд такя мекард, ки ба ӯ гуфта буд, ки хидмати ӯ то пиронсолиаш идома хоҳад ёфт (Юҳанно 21:18-19). Аз ин рӯ, Петрус медонист, ки вақти марги ӯ ҳанӯз нарасидааст, аз ин рӯ ӯ метавонист хоб кунад, ҳарчанд медонист, ки шоҳ Ҳиродус барои рӯзи дигар қатли ӯро фармон дода буд.
Иди Фисҳи яҳудиён боиси гузашти вақт байни дастгиршавии Петрус ва қатли ӯ, ки Ҳиродус ба нақша гирифта буд, гардид ва ин таъхир барои имондорон вақт дод, ки барои озодии Петрус самимона дуо кунанд. Бешубҳа, Худо он дуоҳоро шунид. Аъмол 12:8-17 тафсилоти бештарро дар бораи наҷоти мӯъҷизавии Петрус, ҷамъомади дуогӯӣ дар хонаи модари Юҳанно Марқӯс, боздиди Петрус ва ҳайратии имондорон аз дидани ӯ бори дигар пешниҳод мекунад.
Хулоса
Ҳафт мӯъҷизае, ки Худованд барои шогирди Худ Петрус анҷом дод, ӯро барои истифода ҳамчун асбоб, муқаддасшуда (ҷудошуда), мувофиқ барои истифодаи Устод ва омода барои ҳама кори нек (2 Тимотиюс 2:21) муҷаҳҳаз кард. Худованд инчунин мӯъҷизаҳоро тавассути Петрус, ӯро ҳамчун асбоби Худ истифода бурд. Якчанд ҳодисаҳо дар Аъмол ин нуктаро ба таври муфассалтар тасдиқ мекунанд.
Оё Худованд метавонад имрӯз шумо ва маро ҳамчун асбобҳои Худ истифода барад? Биёед суханони нависандаи гимнро такрор кунем: «Маро имрӯз барои касе баракат гардон!» (Ира Б. Вилсон, 1880-1950).
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ:
- Шакли мушаххаси феъл, ки дар матни юнонӣ истифода шудааст – me phobou – ҳафт маротиба дар навиштаҳои Луқо (Луқо 1:13,30, 5:10, 8:50, 12:32; Аъмол 19:9, 27:24) пайдо мешавад.
- Дар файзи Худ Худованд ҳафт амалро барои барқароршавии Петрус анҷом дод. Пеш аз инкори Петрус онҳо дуои Масеҳ (Луқо 22:32), огоҳӣ (ояти 31) ва машварат (ояти 46) буданд; сипас, дарҳол пас аз инкори Петрус мо нигаҳи Ӯро мебинем (ояти 61). Пас аз эҳёи Масеҳ (Марқӯс 16:7) Ӯ паёме барои Петрус дошт, ки пас аз он мусоҳибаи хусусии Ӯ бо ӯ буд (Луқо 24:34; 1 Қӯринтиён 15:5). Қисми ҳафтуми барқароршавии комил дар ҳузури дигар шогирдон сурат гирифт, тавре ки дар Юҳанно 21:15-17 тасвир шудааст. Инчунин, мӯъҷизаи шашум, ки Худованд барои Петрус анҷом дод (оятҳои 11-13), сеюмин мӯъҷизаест, ки бо моҳӣ алоқаманд буд (ба мӯъҷизаҳои аввал ва чорум нигаред).
- Маълум нест, ки оё ин ба «Фариштаи Худованд» ишора мекунад, ки дар Аҳди Қадим маълум аст. Агар ин тавр бошад, хеле аҷиб мебуд, ки Худованд дар осмон, ҳамчун Инсони ҷалолдор, фариштаеро фиристод, ки Фариштаи Худованд (Худованд Худаш) аст.
