Худованд Исо дар осмон ҷалол ёфт — Худо ва Инсон дар як Шахс — як бор изҳороти тантанавӣ дод, ки Ӯ «мекушояд ва ҳеҷ кас намебандад, ва мебандад ва ҳеҷ кас намекушояд» (Ваҳй 3:8). Мо метавонистем дар тамоми Китоби Муқаддас ин хатти фикрро пайгирӣ кунем, ки Худо мекушояд ва мебандад, аммо дар ин мақола мо танҳо ҳафт чизи кушодашударо, ки дар Инҷили Матто пайдо мекунем, баррасӣ хоҳем кард. Мо бо чизе, ки кушода нашуда буд, ба хулоса мерасем: Даре, ки баста монд.
(1) Ганҷҳо барои Худованд кушода шуданд
«Вақте ки онҳо ба хона даромаданд, кӯдаки хурдсолро бо модараш Марям диданд ва зону зада, Ӯро ибодат карданд. Вақте ки онҳо ганҷҳои худро кушоданд, ба Ӯ тӯҳфаҳо пешкаш карданд: тилло, ладан ва мур» (Матто 2:11). Ин порча ба муғҳо ишора мекунад, ки аз шуҳрати Подшоҳи Худо, Масеҳ, ки ҳамчун Подшоҳ таваллуд шуда буд (Матто 2:1), ҷалб шуда буданд ва аз дур омада буданд, то мувофиқи дониши маҳдуди худ ибодат кунанд (ниг. Дониёл 9:24–27). Бар хилофи он «ҳикматмандон», китобдонон ва дигар пешвоёни яҳудӣ дар наздикӣ зиндагӣ мекарданд ва медонистанд, ки дар Каломи Худо дар бораи Подшоҳе, ки меояд, чӣ навишта шудааст (Мико 5:2 ва дигар Навиштаҳо), аммо онҳо ба Подшоҳи подшоҳон таваҷҷӯҳ надоштанд.
Оё аҷиб нест, ки аввалин чизе, ки дар ин Инҷил кушода шуд, барои эҳтиром кардани Худованд Исо буд? Ҳамин тавр, муғҳо ба бузургии Худованд, ҳамчун Подшоҳ, Коҳин ва Паёмбари Худо, ки дар тилло, ладан ва мур ифода ёфта буд, ҷавоб доданд. Онҳо ҷалоли шоҳона ва илоҳии Ӯро (тилло) эътироф карданд ва қисмеро пешкаш карданд, ки танҳо барои Худо буд (ладан комилан барои Худо буд, Ибодат 2:2; 6:15). Мур роҳи азобҳои Масеҳро нишон медод (ниг. Марқӯс 15:23; Юҳанно 19:39), то ба ҷалол бирасад. Ин нуқтаи охирро Худованд худаш шарҳ дод ва онро бисёр порчаҳои Навиштаҳо тасдиқ мекунанд (ниг. Луқо 24:26; 1 Петрус 1:11).
(2) Осмонҳо барои Худованд кушода шуданд
«Вақте ки Ӯ таъмид гирифт, Исо фавран аз об баромад; ва инак, осмонҳо ба Ӯ кушода шуданд, ва Ӯ Рӯҳи Худоро дид, ки мисли кабӯтар фуруд омада, бар Ӯ нишаст» (Матто 3:16). Дар бораи ин порча қариб китобе навиштан мумкин аст: Осмонҳо барои Инсон дар рӯи замин, бори аввал дар Китоби Муқаддас кушода шудаанд! Рӯҳи Муқаддас бо ин Инсон — ки ҳамзамон Писари абадии Худост — ҳамроҳ мешавад ва овози Падар шунида шуд, ки мегуфт: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хеле хушнудам» (Матто 3:17). Чӣ асрори муборак ошкор шудаанд, аммо чӣ намунаи комиле низ дар пеши чашми имон гузошта шудааст: Биёед Ӯро ибодат кунем!
Пас аз кори анҷомёфтаи худ дар салиб, марг, дафн ва эҳёи худ, Худованд Исо ба осмон сууд кард ва аз ҷониби Худо қабул шуд ва ҷои шараф дода шуд (Ибриён 2:9; 5:10). Ба ибораи дигар, Объекти осмонҳо дар рӯи замин акнун худаш ба осмон қабул шуд. Дар он ҷо Ӯ барои халқи худ дар рӯи замин Объекти олӣ гардид, чунон ки мо дар Стивен, аввалин шаҳиди Калисо мебинем (Аъмол 7:56). Мавқеи ҳозираи Масеҳ асоси дастрасии озоди масеҳиён аст.
Масеҳи ҷалолёфта сабаби рабуда шудан аст: Халқи осмонӣ, ки ҳоло дар рӯи замин аст, аз ин замин гирифта шуда, ба осмон бурда мешавад (Юҳанно 14:1–3; 1 Таслӯникиён 4:13–18; 1 Қӯринтиён 15:51–54), ки дар он ҷо зиёфати арӯсии Барра баргузор мешавад (Ваҳй 19:7–10). Пас аз ин рӯйдодҳои аҷиб, осмонҳо дар доварӣ кушода мешаванд (Ваҳй 19:11–21); онҳое, ки пешниҳоди файзи Худоро рад карданд, дигар имконият нахоҳанд дошт!
Чорумин мавридҳои кушода шудани осмонҳо дар давраи ҳукмронии ҳазорсолаи сулҳ хоҳад буд. Инро бисёр пайғамбарон нишон дода буданд, аммо Худованд ба Натанъил тасдиқ кард (Юҳанно 1:50–51). Ҳамчун Писари Одам Ӯ Маркази тамоми коинот ва Пайванд байни осмон ва замин хоҳад буд. Фариштагон аз Ӯ боло мераванд ва бар Ӯ фуруд меоянд, намоиши доимии ошкорои баракат, ҷараёни дуо ва ҷавоб ба осмон, ва ҷараёни баракат аз осмон (Ваҳй 21:9–22:5). Аз ҷиҳати рӯҳонӣ ва ахлоқӣ ин барои Калисо имрӯз дуруст аст ва дар хоби Яъқуб пешбинӣ шудааст (Ҳастӣ 28:12–15).
(3) Худованд даҳони Худро мекушояд
«Он гоҳ Ӯ даҳони Худро кушода, ба онҳо таълим дод ва гуфт: Хушо камбағалон дар рӯҳ, зеро ки Малакути Осмон аз они онҳост» (Матто 5:2–3). Худованд медонист, ки шаҳодати Ӯ рад карда мешавад, сарфи назар аз он ки Худо Ӯро эҳтиром карда буд (Матто 3:16–17). Ҳамин тавр, Ӯ шогирдони Худро дастур медиҳад, ки дар назди Худо муносибати муносиб нишон диҳанд, кӯшиш кунанд, ки манфиатҳои Ӯро дар байни халқе, ки Ӯро рад мекунанд ва дар ҷаҳоне, ки Ӯро салиб мекунанд, пеш баранд. Аз ин рӯ, биёед ба суханоне, ки аз даҳони Подшоҳи ҳақиқӣ, ки ҳамчунин Муаллими мост, мебароянд, диққат диҳем (Матто 11:29).
Дар Матто 13 Худованд ҳашт масалро дар робита бо Малакути Осмон, ки пас аз рад кардани Масеҳ аз ҷониби пешвоён ба дасти инсон супурда шудааст, пешниҳод мекунад. Бо вуҷуди ин, Ӯ «дар паси парда» кор карданро идома медиҳад. Ӯ тасдиқ мекунад, ки тарзи пешниҳоди чизҳои Ӯ бо он чизе, ки пайғамбар дар Аҳди Қадим пешгӯӣ карда буд, мувофиқат мекард:
«Ман даҳони худро бо масалҳо мекушоям; Ман чизҳоеро, ки аз бунёди ҷаҳон пинҳон буданд, баён мекунам» (Матто 13:35; ниг. Забур 78:2).
(4) Чизҳои кушодашуда: Ваъдаи Худованд ба шогирдони худ
«Бипурсед, ва ба шумо дода хоҳад шуд; биҷӯед, ва хоҳед ёфт; бикӯбед, ва ба шумо кушода хоҳад шуд. Зеро ҳар кӣ мепурсад, мегирад, ва ҳар кӣ меҷӯяд, меёбад, ва ба ҳар кӣ мекӯбад, кушода хоҳад шуд» (Матто 7:7–8). Шогирд на танҳо бояд гӯш кунад; ӯ бояд амал кунад, то таълимро ба амал татбиқ кунад (Юҳанно 13:17; Яъқуб 1:22). Барои ин, ӯ бояд воқеан машқ кунад, чунон ки дар зарурати пурсидан, ҷустан ва кӯфтан нишон дода шудааст (ба пешрафт дар шиддат диққат диҳед). Худованд ба шогирдони итоаткор ваъда медиҳад, ки онҳо метавонанд ба кӯмаки Устод, ба «дари кушода» такя кунанд (ниг. Ваҳй 3:8).
(5) Чашмони кӯрон кушода шуданд:
«Чашмони онҳо кушода шуданд» (Матто 9:30). Масеҳ худро ба халқи яҳудӣ ҳамчун Масеҳи интизорӣ муаррифӣ карда, мӯъҷизаҳоеро анҷом дод, ки мардум медонистанд, ки танҳо Ӯ метавонад анҷом диҳад. Ҳамин тавр, Худованд якчанд далелҳои ошкоро ва радднашавандаро пешниҳод кард, ки Ӯ Масеҳ мувофиқи Навиштаҳост. Шифо ёфтани ин ду кӯр чунин мӯъҷизае буд, ки тавассути он Масеҳ ҳақиқӣ эълон шуд; рақами ду ҷанбаи шаҳодати оммавиро таъкид мекунад, ки аксар вақт дар Матто таъкид мешавад.
Дар ҳолати шабеҳ, дар охири хидмати оммавии Худованд, боз ду кӯр шифо ёфтанд, пас аз он ки пурсиданд: «Худованд, бигзор чашмони мо кушода шаванд». Он гоҳ мо мехонем: «Пас Исо раҳм кард ва ба чашмони онҳо даст расонд. Ва фавран чашмони онҳо бино шуд, ва онҳо аз паи Ӯ рафтанд» (Матто 20:33–34). Чӣ шаҳодати зебое: аз як тараф, ба Худованд, ки ба ин кӯрон раҳм кард, ҳатто пас аз он ки Ӯ аз ҷониби пешвоёни халқ рад карда шуд! Аз тарафи дигар, ин оят ба ин кӯрон, ки нав шифо ёфта буданд, шаҳодати зебое медиҳад: онҳо танҳо як Объекти пайравӣ доштанд; чашми онҳо «якка» буд (ниг. Матто 6:22 ва Луқо 11:34).
Ба ибораи дигар, сифати чашми/дил бетақсим дар Худо пайдо мешавад ва ин хусусият бояд дар шогирдони Масеҳ зоҳир шавад. Дар ҳақиқат, ин кӯрон, ки ҳоло шифо ёфтаанд, танҳо барои Худованд «чашм» доштанд! Ин маро ба табдил ва шифо ёфтани Шоул аз Тарсус (Аъмол 9:3–20) водор мекунад, ки пас аз он пайрави муассири Худованд гардид (Филиппиён 3:7–14). Дар бораи мо чӣ? Оё мо воқеан аз паи Худованд меравем, ё дили мо «тақсимшуда» аст: як қисм барои ин ҷаҳон ё барои худам ва як қисм барои Худованд? Танҳо садоқати комил ба Худованд Ӯро эҳтиром мекунад ва моро аз бадӣ муҳофизат мекунад. Афзалиятҳои мо чист?
(6) Даҳони моҳӣ кушода шуд
Тарзи кӯмак расонидани Худованд дар достони даҳони моҳӣ, ки кушода шуд, ба таври аҷиб нишон дода шудааст. Дар Матто 17:27 мехонем: «Бо вуҷуди ин, то ки онҳоро хафа накунем, ба баҳр рав, қалмоқ парто, ва моҳии аввалинеро, ки боло меояд, бигир. Вақте ки даҳони онро кушодӣ, як танга пайдо мекунӣ; онро гирифта, ба онҳо барои Ман ва ту бидеҳ».
Дар ибтидои Матто 17 мо ҷалоли Худовандро дар кӯҳи тағйири шакл мебинем. Ҳамин тавр, Ӯ ба се шогирде, ки бо Ӯ буданд, итминони махсус ва инчунин пешгӯии ҷалоли ояндаи Худро дод, ки Ӯ тавассути азобҳо ба он мерасид. Шогирдон наметавонистанд аз паи Устоди худ дар азобҳои кафоратбахши Ӯ раванд, аммо рӯзе онҳо дар ҷалоли Ӯ бо Ӯ шинохта мешуданд! Аммо, дар замони рад карда шудани Ӯ, Худованд ба шогирдони худ файзи махсус нишон дод, дар ҳоле ки бо онҳо дар ниёзҳои онҳо шинохта мешуд. Ӯ ҳанӯз ҳеҷ яке аз ҳуқуқҳои худро талаб накард, балки худро фурӯтан кард (Филиппиён 2:5–8), ва Ӯ ҳамроҳи бузургест, ки шогирдон бо худ доранд, он вақт ва ҳоло (Матто 28:20)! Биёед омӯзем, ки ба Худованд такя кунем, ки дар замони рад карда шудани Ӯ барои худ шаҳодат медиҳад.
(7) Қабрҳо кушода шуданд - Шаҳодат ба арзиши қурбонии Масеҳ
«Қабрҳо кушода шуданд; ва бисёр ҷасадҳои муқаддасон, ки хоб рафта буданд, эҳё шуданд» (Матто 27:52). Ин оят қудратеро нишон медиҳад, ки ба кори Масеҳ дар салиб анҷом дода шудааст. Ин кор чунон бузург ва аҷиб аст, ки дар ҳар як Инҷил он ба таври дигар, мувофиқи хислати гуногуни Инҷилҳо пешниҳод шудааст. Матто бузургии Подшоҳ, Худованд Исоро нишон медиҳад. Дар салиб мурда, Ӯ гӯё ноком шуда буд, аммо дар асл Ӯ қудрати гуноҳ, қудрати марг ва Шайтонро мағлуб кард. Аз ин рӯ, бисёр қабрҳо ба таври мӯъҷизавӣ кушода мешаванд, ки ҷасадҳои як қатор муқаддасонро дар бар гирифта буданд, ки эҳё мешаванд, ҳамин тавр пирӯзии Худовандро, ҳатто дар лаҳзаи марги Ӯ дар салиб, нишон медиҳанд.
Матн муайян мекунад, ки ин муқаддасон, ки ба ин ҳаёт дубора ворид шуда буданд (аммо баъдтар мемурданд, мисли ҳолати Лаъзор, ки аз ҷониби Худованд эҳё шуда буд), бояд эҳёи Масеҳро пеш аз тарк кардани қабр интизор мешуданд. Ин аз ҷониби Худо фармуда шуда буд, то ба Он ки тартиби комилан нави чизҳоро ҷорӣ мекард, эҳтиром гузорад. Зеро Ӯ «ибтидо, Нахустзода аз мурдагон аст, то ки дар ҳама чиз Ӯ сарварӣ дошта бошад» (Қӯлассиён 1:18). Инчунин далелҳои дигари бузургии Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ буданд, ба монанди пардаи кандашудаи маъбад, ки нишон медиҳад, ки Худо бо яҳудӣ ҳамчун як низоми динӣ тамом шудааст, инчунин заминларзае, ки сангҳоро шикаст. Нома ба Ибриён тафсилоти зиёдеро дар бораи ин тағирот пешниҳод мекунад. Аммо, дар ҷаҳони оянда, Худо яҳудиятро дубора ҷорӣ мекунад, аммо он гоҳ мувофиқи фикрҳои Ӯ хоҳад буд, чунон ки Ӯ ба Мусо дода буд. Ин иҷрои ояндаи нақшаҳои Худо барои Исроил дар асоси қурбонии Масеҳ хоҳад буд. Чӣ қадар бузург аст Ӯ, чӣ қадар бузург аст кори Ӯ!
Як чизе, ки кушода нашуд
Як чиз дар Матто кушода нашуд, ва мо онро дар масали охирини Худованд дар ин Инҷил пайдо мекунем. «Баъдтар бокираҳои дигар низ омада, гуфтанд: “Худованд, Худованд, ба мо кушо!” Аммо Ӯ ҷавоб дод ва гуфт: “Ба ростӣ, ба шумо мегӯям, ки ман шуморо намешиносам”» (Матто 25:11–12). Худованд Исо дар бораи ду гурӯҳи одамоне сухан меронад, ки худро ба Ӯ таслим мекунанд. Аз як тараф, як гурӯҳи бокираҳо ҳастанд, ки дар зарфҳои худ равған гирифтанд; онҳо бо воқеият тавсиф мешаванд, ва сарфи назар аз камбудиҳои ошкоро, инчунин бо садоқати ҳақиқӣ. Аз тарафи дигар, як гурӯҳе вуҷуд дорад, ки бо набудани муҳаббати ҳақиқӣ ба Домод, танҳо бо як изҳори хидмат ба Подшоҳ, аммо бе ҳаёт ё воқеият, бе равған дар зарфҳои худ, танҳо бо чароғҳо тавсиф мешавад. Ҳам бокираҳои «ҳикматманд» ва ҳам «нодон» хоб мераванд, то ки муддате фарқияти ошкоро дида нашавад, аммо ин фарқият ба зудӣ ошкор хоҳад шуд. Бо бокираҳои нодон, гарчанде ки онҳо Худовандро мешиносанд, ҳеҷ робитаи шахсӣ байни онҳо ва Ӯ вуҷуд надорад, дар ҳоле ки бокираҳои ҳикматманд, сарфи назар аз нокомиҳои худ, аз ҷониби Ӯ шинохта ва эҳтиром карда мешаванд.
Ба чӣ ҳодисаи муҳим диққат диҳед: дар баста шуд, ва дигар ҳеҷ гоҳ кушода нахоҳад шуд! Хонандаи азиз, дари файз ҳанӯз кушода аст, аммо Худованд Исо метавонад имрӯз баргардад ва агар шумо ҳанӯз тавба накарда бошед, барои шумо абадӣ дер хоҳад шуд. Он гоҳ шумо дар берун хоҳед монд, мисли «бокираҳои нодон». Ва мисли одамон дар замони Нӯҳ, ки вақти кофӣ доштанд, ки ба киштӣ дароянд, аммо дар давоми ҳафт рӯзе, ки дар кушода монд, намехостанд дароянд. Аммо он гоҳ Худо дарро баст!
Ниҳоят, ибораи «Ки мекушояд ва ҳеҷ кас намебандад, ва мебандад ва ҳеҷ кас намекушояд» (Ваҳй 3:8). Мо метавонистем дар тамоми Китоби Муқаддас ин хатти фикрро пайгирӣ кунем, ки Худо мекушояд ва мебандад. Биёед ба Ӯ диққат диҳем, ки ҳама чизро медонад, инчунин корҳои моро, ки мекушояд ва мебандад ва ба онҳое, ки заъфи худро дарк мекунанд, қувват мебахшад!
Сарлавҳаи ин мақола аз паёми Масеҳ, ки ба Филаделфия фиристода шудааст, пешниҳод шудааст. Худованд Исо, ки дар осмон ҷалол ёфтааст, гуфт (ва мо як қисми паёми Ӯро иқтибос меорем):
«Ба фариштаи калисои Филаделфия бинавис: Инҳоро мегӯяд Он ки муқаддас аст, Он ки рост аст, Он ки калиди Довуд дорад, Он ки мекушояд ва ҳеҷ кас намебандад, ва мебандад ва ҳеҷ кас намекушояд. Ман корҳои туро медонам. Инак, Ман дар пеши ту дари кушода гузоштаам, ва ҳеҷ кас онро баста наметавонад; зеро ту қуввати каме дорӣ, каломи Маро нигоҳ доштӣ, ва номи Маро инкор накардӣ» (Ваҳй 3:7-8)."
