«Ва баъд аз ӯ Шамма писари Оҷеи Ҳарорӣ буд. Ва фалиштиён ба як гурӯҳ ҷамъ омаданд, ки дар он ҷо як қитъаи замин пур аз наск буд: ва мардум аз фалиштиён гурехтанд. Аммо ӯ дар миёни замин истод ва онро муҳофизат кард, ва фалиштиёнро кушт: ва Худованд ғалабаи бузурге ба амал овард.» — 2 Подшоҳон 23:11-12 KJV
Дар бораи Шамма хеле кам гуфта шудааст ва тафсирҳои Библия одатан танҳо ба ин қаҳрамони Аҳди Қадим ишора мекунанд. Аммо номи ӯ дар Каломи Худо бо мақсаде ҳифз шудааст ва баъзе дарсҳои муҳим мавҷуданд, ки мо метавонем аз сабти ҳаёти ӯ омӯзем.
Дар бобе, ки номи Шамма дар он омадааст, «мардони қавӣ»-и Довуд номбар шудаанд, ки корнамоиҳои онҳо дар охири ҳаёти подшоҳи машҳури Исроил ёдоварӣ мешаванд. Шамма сеюмин мардест, ки зикр шудааст. Ӯ дар замоне зиндагӣ мекард, ки душманони бераҳми халқи Худо (фалиштиён) ба қаламрави Исроил ҳамла мекарданд. Ӯ ҳарорӣ буд, ки маънои кӯҳнавардро дорад. Ин нишон медиҳад, ки аҷдодони ӯ дар кӯҳҳо зиндагӣ мекарданд – шояд аз ҷониби зулми қаблии фалиштиён ба он ҷо маҷбур шуда буданд. Номи худи Шамма маънои харобӣро дорад, ва ба таври ғайримустақим он метавонад маънои изтироб ё тарсро дошта бошад. Аз ин рӯ, хеле эҳтимол дорад, ки Шамма дар замоне таваллуд шудааст, ки фалиштиён халқи Худоро зулм мекарданд. Исроилиён метавонистанд дар тарси доимии лашкарҳои ғоратгар зиндагӣ кунанд.
Вақте ки Шамма пайдо мешавад, фалиштиён ҳамлаи дигареро оғоз карданд. Душман як фронти муттаҳидро ташкил дод, ки «ба як гурӯҳ ҷамъ омаданд», зеро бори дигар ба қаламрави Исроил ҳамла карданд. Халқи Худо бо ин гуна вазъият хеле ошно буданд ва танҳо «аз фалиштиён гурехтанд». Баъзе ҳамлаҳои қаблӣ шояд пешгирӣ шуда бошанд, аммо ин ҳамлаи охирин хуб ташкилшуда ба назар мерасид ва барои исроилиён хеле зиёд буд. Аммо як мард истод – танҳо. Шамма бо дигарон намегурехт! Ӯ далерона маҳз «дар миёни» замин истод. Чаро ӯ омода буд, ки фарқ кунад ва ин мавқеи танҳоро ишғол кунад?
Он чизе ки Шамма медонист
Шамма чизеро дарк кард, ки ба назар мерасид, ки ҳеҷ каси дигар дар ёд надошт. Замине, ки фалиштиён ба он ворид шуда буданд, аз они онҳо набуд, балки ба Исроил тааллуқ дошт! Худои осмон ин заминро садсолаҳо пеш ба аҷдодони онҳо дода буд. Он аз они Ӯ буд – ва набояд таслим карда мешуд! Наск ҳадди аққал аз замони Яъқуб хӯрда мешуд (Ҳастӣ 25:34). Касе ин зироатро кишт карда ва нигоҳубин карда буд. Оё он низ ба фалиштиён аз даст мерафт? Оё онҳо танҳо онро поймол мекарданд, вақте ки қаламравро ишғол мекарданд ё ба онҳо иҷозат дода мешуд, ки меҳнати дигаронро истифода баранд ва худашон аз ҳосил лаззат баранд? Барои Шамма, ин ғайриимкон буд! Ӯ далерона барои муҳофизати он замин истод, зеро арзиши онро қадр мекард.
Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки бисёр чизҳои гаронбаҳо арзон ҳисобида мешаванд. Озодиҳои ибодати Худо ба даст оварда шудаанд, таълимоти гаронбаҳо ошкор карда шудаанд ва халқи Худо мероси бой ва бебаҳо доранд. Душманон имрӯз таҳдид мекунанд, ки моро аз ин дороиҳои гаронбаҳо маҳрум кунанд. Бисёриҳо ҳақиқати муқаддасро сабук мешуморанд ва ҳеҷ чизро дар бораи иҷозат додан ба тамоюлҳои ҷаҳон барои пайдо кардани истиқбол дар калисо фикр намекунанд. Дигарон дар корҳои экуменӣ зараре намебинанд ва аз хатари ҳамроҳ шудан бо онҳое, ки эътиқод ва амалҳои онҳо ҳақиқатҳои Навиштаро инкор мекунанд, бехабаранд. Мо имрӯз ба мардон ва занони Худо ниёз дорем, ки мероси худро қадр кунанд ва барои ҷалоли Худо истодагарӣ кунанд.
Дар мавриди Шамма «Худованд ғалабаи бузурге ба амал овард.» Бе назардошти амнияти худ, ӯ истод – маҳз дар маркази саҳро. Вақте ки ӯ заминро танҳо муҳофизат мекард, ӯ «фалиштиёнро кушт», ки кӯшиш карда буданд ӯро аз он маҳрум кунанд. Чӣ ғалабаи бузурге дар он рӯз ба амал омад! Он бузург буд, зеро он аз далерӣ ва садоқати як мард ба вуҷуд омад; ва азбаски душман ғолиб наомад. Қувваи фавқулодда ба «марди Худо барои лаҳза» дода шуд. Дар ниҳоят, ғалаба ба он чизе, ки Худованд карда буд, пайгирӣ шуд!
Ба мисли Шамма будан
Барои Шамма, на танҳо як саҳрои наск дар хатар буд. Мушкилот барои ҳамаи имондорон ин аст: Оё чизҳои Худо барои мо гаронбаҳоянд? Дар ин рӯзи созиш ва арзонии рӯҳонӣ оё мо омодаем, ки барои Ӯ истодагарӣ кунем? Агар мо, мисли Шамма, омода бошем, ки манфиатҳои Ӯро муҳофизат кунем, Ӯ моро барои ба даст овардани ғалабаҳои бузург ба номи худ истифода хоҳад кард.
