«Чаро ту ба дӯзах намераӣ ва чаро Худо туро доварӣ намекунад?» — донишҷӯе бо овози масхараомез аз дӯсти масеҳии худ пурсид. Дӯсташ як ҳикояи ҳақиқиро ба ёд овард, ки бобои бузургаш ба ӯ нақл карда буд, ки далели онро нишон медод, ки масеҳӣ, як мӯъмини ҳақиқӣ ба Худованд Исо, аз дӯзах эмин ва бехатар аст.
Тасвир
Солҳо пеш, гуфт дӯсти масеҳӣ, дар яке аз кишварҳои испанӣзабони Амрикои Ҷанубӣ, як шаҳрванди Бритониё бо иштирок дар як ошӯби маҳаллӣ муттаҳам шуд. Ӯ ба қатл маҳкум шуд ва пеши як гурӯҳи сарбозон барои тирборон кардан оварда шуд. Сафирони Бритониё ва Амрико бенатиҷа ба қатли ӯ эътироз карданд.
Ногаҳон, ҳамин ки афсар мехост калимаи «Оташ!»-ро диҳад, сафирони Бритониё ба назди марди маҳкумшуда шитофтанд, ӯро бо парчами Бритониё печониданд ва фарёд заданд:
«Агар ҷуръат дорӣ, тир андоз!» Натиҷа ин шуд, ки сарбозон силоҳҳои худро ба замин гузоштанд ва мард ба ҳимояи Бритониё супурда шуд.
Татбиқи рӯҳонӣ
Ин як тасвири ҷолиби арзиши паноҳгоҳи хуни Наҷотдиҳанда аст. Гуноҳкоре, ки ба Исо имон меорад, аз доварии Худо бар зидди гуноҳҳояш наҷот меёбад, зеро бо либоси адолати Масеҳ пӯшонида шудааст.
Пас, акнун барои онҳое, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест (Румиён 8:1).
«Гуноҳкоре, ки ба Исо имон меорад, маҳкум намешавад, балки наҷот меёбад… бо хуни гаронбаҳои Масеҳ» (1 Петрус 1:18–19) ва ҳамчун яке аз фарзандони азизи Худо ҳифз карда мешавад.
Ман дар бораи Худованд хоҳам гуфт: Ӯ паноҳгоҳи ман ва қалъаи ман аст: Худои ман; ба Ӯ таваккал хоҳам кард (Забур 91:2).
Аммо ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст (Юҳанно 3:18).
Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт (Аъмол 16:31)
