САВОЛ: Оё масеҳиён бояд ба қувваҳои мусаллаҳ ҳамроҳ шаванд?
ҶАВОБ:
Ин савол бисёр масеҳиёнро ба ташвиш меорад. Ҷавоби он асосан бояд ба виҷдон ва эътиқоди ҳар як шахс дар назди Худо вогузор шавад.
Баъзе кишварҳо хидмати ҳарбиро барои шаҳрвандони худ, ҳадди аққал барои мардон, ҳатмӣ медонанд. Баъзеҳо барои онҳое, ки дар бораи куштор шубҳа доранд, алтернативаҳои ғайриҷангиро пешниҳод мекунанд. Кишварҳои дигар хидмати ҳарбиро тавассути пешниҳоди мукофотҳои сабти ном, омӯзиши махсус ва таҳсилот ҷолиб мегардонанд.
Чунин имтиёзҳо аксар вақт ба ҷавононе, ки бекор ҳастанд ё воситаи ба даст овардани чунин омӯзишро надоранд, ҷолиб мебошанд. Дар ҷаҳоне, ки бо худхоҳӣ тавсиф мешавад, ҳаёти интизомӣ дар Қувваҳои Мусаллаҳ метавонад муфид бошад. Имконияти сафар як имтиёзи дигар аст, инчунин ҷалби ватандӯстӣ.
Дар Аҳди Қадим, Исроил дар байни халқҳои душвори бутпараст зиндагӣ мекард. Ӯ аксар вақт онҳоро ба ҷанг мефиристод ва душманони онҳоро ҳамчун асои худ барои ҷазо додани онҳо барои нофармонӣ истифода мебурд. Аммо дар ҳеҷ ҷои Аҳди Ҷадид Худо чунин намекунад.
Масеҳиён на танҳо медонанд, ки «накуш», балки Худованд ба онҳо гуфтааст, ки «душманони худро дӯст доред, онҳоеро, ки шуморо лаънат мекунанд, баракат диҳед, ба онҳое, ки шуморо нафрат мекунанд, некӣ кунед ва барои онҳое, ки шуморо бадгӯӣ мекунанд ва таъқиб мекунанд, дуо гӯед» (Матто 5:44). Ба мо инчунин гуфта шудааст, ки «ба тамоми ҷаҳон равед ва Инҷилро мавъиза кунед» ва «ҷони худро барои бародарон фидо кунед» (Марқӯс 16:15; 1 Юҳанно 3:16). Исо ба Петрус гуфт, ки шамшери худро гузорад, вақте ки Петрус кӯшиш кард, ки Ӯро муҳофизат кунад. Чанд соат пас Ӯ ба Пилат гуфт: «Малакути Ман аз ин ҷаҳон нест. Агар Малакути Ман аз ин ҷаҳон мебуд, хизматгорони Ман мубориза мебурданд, то Ман ба яҳудиён супурда нашавам» (Юҳанно 18:11,36).
Гарчанде ки ба мо гуфта шудааст, ки барои ҳокимон дуо гӯем, андоз супорем ва ба мақомот итоат кунем, ба мо дар бораи мубориза барои кишвари худ дастурҳои мушаххас дода нашудааст. Ба ҷои ин, ба мо гуфта шудааст, ки «шаҳрвандии мо дар осмон аст» ва дар ин ҷо мо бояд «сафирони Масеҳ» бошем (Филиппиён 3:20; 2 Қӯринтиён 5:20).
Аммо барои баъзеҳо, ин савол ҳанӯз ҳам ба миён меояд. Ҳар як масеҳӣ бояд Навиштаҳоро худаш тафтиш кунад ва барои ҷавоб роҳнамоии Худоро ҷӯяд.
