Савол: Оё масеҳиён бояд рӯзи шанберо риоя кунанд?
«Яке аз ҳамсинфони донишгоҳии ман, ки худро масеҳӣ медонад, ба ман гуфт, ки ман бояд рӯзи шанберо риоя кунам ва 10 аҳкомро иҷро кунам, зеро онҳо аз ҷониби Худо дода шудаанд. Чӣ тавр ман метавонам ба ӯ ҷавоб диҳам? Оё ман бояд рӯзи шанберо риоя кунам?»
Хонандаи азиз, шубҳае нест, ки даҳ аҳком аз ҷониби Худо дода шудаанд, аз ҷумла риояи рӯзи шанбе (рӯзи ҳафтум). Аммо онҳо ба халқи заминии Худо, фарзандони Исроил дода шудаанд (Хуруҷ 20).
Рӯзи шанбе аз ҷониби Худо (Ҳастӣ 2) ҳамчун рӯзи истироҳат аз меҳнати Ӯ дар офариниш ҷорӣ карда шуд. Ин истироҳат вақте ба охир расид, ки гуноҳ аз ҷониби Одаму Ҳавво оварда шуд ва дар натиҷа марг бар ҳама гузашт, зеро ҳама гуноҳ кардаанд.
Ба фарзандони Исроил қонун бо ваъдаи ҳаёт дар ин замин дода шуд; аммо онҳо натавонистанд онро риоя кунанд.
Худо дахолат кард ва Худованд Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳро бо қурбонии Худаш барои ҲАМАИ одамон бартараф кунад. Марги Ӯ ва доварии Худо, ки Ӯ бардошт, пардохти одилонаест, ки Худои муқаддас талаб мекунад. Ӯ дар рӯзи аввал аз қабр эҳё шуд, ба осмон сууд кард ва ҳамчун инсони ҷалолёфта ҳоло дар дасти рости ҷалоли баланд аст. Ин Инҷил ба ҳама мавъиза карда шуд, бешарт аст ва бар файз тавассути имон ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда асос ёфтааст.
Қариб дарҳол одамон ба ҷорӣ кардани шартҳо, аз ҷумла риояи қонунҳо ба монанди риояи рӯзи шанбе, шурӯъ карданд, аммо тӯҳфаи Ӯ бешарт аст:
Зеро ки шумо ба василаи имон ба файз наҷот ёфтаед… ин атои Худост; на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад (Эфсӯсиён 2:8,9).
Павлус ба Ғалотиён навишт,
Дониста, ки одам аз аъмоли шариат сафед карда намешавад, балки аз имони Исои Масеҳ, мо низ ба Исои Масеҳ имон овардаем, то ки аз имони Масеҳ сафед шавем, на аз аъмоли шариат (Ғалотиён 2:16; инчунин нигаред, ки ӯ ба Румиён дар Румиён 3:28 чӣ навиштааст).
Хонандаи азиз, қонун танҳо ба Исроил дода шуда буд ва ҳеҷ гоҳ ба каси дигар; Масеҳ қонунро дар марги худ барои халқи Исроил ба анҷом расонд, ва аз ин рӯ онҳо метавонанд ба Инҷил оварда шаванд, аммо мо, ки ҳеҷ гоҳ зери қонун набудем, аз он озод ҳастем.
Мо аз «Истироҳати Худо» дар рӯзи оянда баҳра хоҳем бурд, вақте ки Ӯ дар халқи худ дар Рӯзи Ҷовидонӣ истироҳат хоҳад кард (Ибриён 4:9), аммо то он вақт Худо дар истироҳат нест: «Падари Ман то ҳол кор мекунад ва Ман кор мекунам».
