САВОЛ: Оё аз Худованд хоҳиш кардани озодии барвақт ё кам кардани ҳукм нодуруст аст?
ҶАВОБ: Ба ин савол ҷавоб додан осон нест бо як «ҳа» ё «не»-и оддӣ. Гуноҳ на танҳо вайрон кардани қонуни инсон аст, балки он таҳқири Худост. Он дар назари Ӯ хеле ҷиддӣ аст, зеро Ӯ ба мо мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23 NKJV) ва «ҷоне ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд» (Ҳизқиёл 18:20). Писари исрофкор ба падараш гуфт: «Ман бар осмон ва дар назари ту гуноҳ кардам» (Луқо 15:21).
Худо ҳукуматро барои некӯаҳволии инсон таъсис додааст. Бе ҳукумат мо дар ҳолати бесарусомонӣ ва ошуфтагии доимӣ зиндагӣ мекардем, чунон ки дар замони доварони Исроил буд. Дар бораи ин замон мехонем: «Дар он айём дар Исроил подшоҳе набуд; ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, мекард» (Доварон 21:25). Натиҷаҳо даҳшатнок буданд.
Азбаски ҳукумат ҳоло ба инсон супурда шудааст ва инсон гунаҳкор аст, дар идораи адолат нокомӣ ҳатмист. Онҳое, ки кӯшиши ҳукмронӣ мекунанд, одатан беҳтарин одамон нестанд. Аз сабаби гунаҳкории инсон мо мебинем, ки Худо метавонад бар салтанатҳои одамон «пасттарин одамонро» таъин кунад (Дониёл 4:17). Ва «азбаски ҳукм бар кори бад зуд иҷро намешавад, аз ин рӯ дили писарони одам ба куллӣ ба бадкорӣ майл дорад» (Воиз 8:11). Вақте меояд, ки «Подшоҳе бо адолат ҳукмронӣ хоҳад кард, ва мирон бо адолат ҳукмронӣ хоҳанд кард» (Ишаъё 32:1) – он Подшоҳ Худованди мо Исои Масеҳ хоҳад буд. Инсон Ӯро Подшоҳ интихоб нахоҳад кард, балки Худо ба Ӯ салтанатро хоҳад дод, зеро Ӯ сазовори он аст. Ӯ 1000 сол ҳукмронӣ хоҳад кард.
Фарз мекунем, ки шахсе, ки ин саволро медиҳад дар зиндон аст, бигзор ман чанд савол диҳам. Лутфан ба онҳо ростқавлона ҷавоб диҳед.
Оё шумо аз ҷиноят – гуноҳе, ки шуморо ба он ҷо овард – тавба кардаед?
- Оё шумо гуноҳи худро ба Худо иқрор кардаед ва Ӯ шуморо бахшидааст?
- Оё шумо ба Худованд Исои Масеҳ барои наҷот эътимод кардаед?
- Агар шумо наҷот ёфта бошед, оё ҳамзиндонони шумо инро аз рӯи эътиқод ва зиндагии шумо медонанд?
- Оё шумо дар назди Худо ҳис мекунед, ки ҳукми шумо беадолатона аст ё шумо сазовори озод шудан ҳастед?
- Оё шумо дарси худро омӯхтаед?
- Агар озод шавед, оё шумо дар хатари баргаштан ба зиндагие, ки шуморо ба зиндон овард, хоҳед буд?
- Оё шумо ҳамсар ва оила доред ва оё кӯшиш мекунед, ки барои таъмини онҳо кор ёбед?
- Оё шумо бо Худованд роҳ рафтан ва ҳар рӯз ба Ӯ такя карданро барои кӯмаке, ки ба шумо лозим аст, омӯхтаед, ё шумо ҳис мекунед, ки агар самимона бошед ва тамоми кӯшиши худро кунед, метавонед худатон аз ӯҳдаи он бароед?
- Худованд шартҳои муайянеро муқаррар мекунад барои дуо. Ӯ гуфт, ки агар мо чизеро мувофиқи иродаи Ӯ талаб кунем, Ӯ моро мешунавад (1 Юҳанно 5:14). Оё шумо ҳис мекунед, ки озодии барвақт ё кам кардани ҳукми шумо мувофиқи иродаи Ӯ хоҳад буд? Ӯ ба мо мегӯяд, ки агар мо чизеро ба исми Ӯ талаб кунем, Ӯ онро иҷро хоҳад кард (Юҳанно 14:14). Ӯ ҳеҷ гоҳ чизеро худхоҳона, бо иродаи худ ё барои манфиати худ накардааст. Оё шумо метавонед номи муқаддаси Ӯро бо дархости тағир додани ҳукми худ барои беҳтар кардани он аз нуқтаи назари худ алоқаманд кунед? Инҳо баъзе аз чизҳое мебошанд, ки шумо бояд дар виҷдони худ баррасӣ кунед.
Филиппиён 4:6 моро даъват мекунад, ки дар ҳама чиз дархостҳои худро ба Худо бо дуо ва илтиҷо бо шукргузорӣ маълум кунем. Ӯ ваъда намедиҳад, ки ба мо ҳар чизеро, ки талаб мекунем, медиҳад, аммо Ӯ ваъда медиҳад, ки осоиштагии Худо дилҳо ва ақли моро ба воситаи Исои Масеҳ ҳифз хоҳад кард.
Шояд мо ҳам аз дастурҳо омӯхта метавонем ба масеҳиёне, ки ғулом буданд, дода шудааст. Аз як тараф, онҳо бояд «дар ҳама чиз ба хоҷагони худ аз рӯи ҷисм итоат мекарданд, на бо хидмати чашм чун одамонро хушнудкунандагон, балки бо самимияти дил, аз Худо тарсида» (Қӯлассиён 3:22). Ҳар кас бояд «бо Худо дар он ҳолате, ки даъват шуда буд, мемонд». Аммо агар ӯ озод шуда метавонист, бояд аз фурсат истифода мебурд (1 Қӯринтиён 7:20-24).
Албатта, бо назардошти ҳамаи ин чизҳо ва ҳар чизи дигаре, ки Худо метавонад ба таваҷҷӯҳи шумо расонад, шумо дар сӯҳбат бо Ӯ дар бораи ин мавзӯи пурра хато намекунед. Аммо дар хотир доред: Ӯ Худост ва мо одамон ҳастем. Дуои се маротиба такроршудаи Худованди мо Исо дар боғи Ҷатсамонӣ дар шаби хиёнати Ӯ як намунаи аҷибест, ки мо аз он омӯзем: «Падар, агар иродаи Ту бошад, ин косаро аз Ман дур кун; аммо на иродаи Ман, балки иродаи Ту ба амал ояд» (Луқо 22:42). Мо ҳеҷ гоҳ дар пайравӣ аз намунаи Ӯ хато намекунем.
