Боронҳои баракат
«Ман дар мавсими худ боронҳо мефиристам; боронҳои баракат хоҳад буд.» (Ҳизқиёл 34:26)
Имрӯз мавсими шумо чист? Оё шумо мавсими хушксолиро аз сар мегузаронед? Агар ин тавр бошад, пас ин мавсими боронҳост. Оё шумо мавсими вазнинии бузургро бо абрҳои сиёҳ аз сар мегузаронед? Пас ин ҳам мавсими боронҳост.
«Қуввати шумо ба рӯзҳои шумо баробар хоҳад буд» (Такрори Шариат 33:25). «Ман мефиристам... боронҳои баракат.»
Дар хотир доред, ки калимаи «боронҳо» ҷамъ аст. Худо ҳама гуна баракатҳоро мефиристад. Ва ҳама баракатҳои Ӯ мисли ҳалқаҳои занҷири тиллоӣ бо ҳам мепайванданд. Агар Ӯ ба шумо файзи наҷотбахш диҳад, Ӯ ба шумо файзи тасаллӣ низ медиҳад. Худо «боронҳои баракат» мефиристад.
Имрӯз ба боло нигоҳ кунед, шумо, ки растаниҳои хушк ва пажмурда ҳастед. Баргҳо ва гулҳои худро кушоед ва обёрии осмониро аз Худо қабул кунед.
Бигзор дили ту водие паст гардад,
Ва Худо бар он борон хоҳад борид, то даме ки он лабрез шавад.
Эй Худованд, Ту метавонӣ хори маро ба гул табдил диҳӣ. Ва ман мехоҳам, ки хори ман ба гул табдил ёбад. Айюб пас аз борон офтобро қабул кард, аммо оё борон ҳама беҳуда буд? Айюб мехоҳад бидонад, ва ман мехоҳам бидонам, ки оё борон ба офтоб алоқаманд аст. Танҳо Ту метавонӣ ба ман бигӯӣ — салиби Ту метавонад ба ман бигӯяд. Ту ғами худро тоҷ гузоштаӣ. Бигзор ин тоҷи ман бошад, эй Худованд. Ман танҳо дар Ту пирӯз хоҳам шуд, вақте ки дурахши боронро омӯхтам.
Ҳаёти пурсамар ҳам борон ва ҳам офтобро меҷӯяд.
Г.М. / С.Ҳ.С.
