Эҳё яке аз муҳимтарин аст, агар муҳимтарин набошад, ҳодисаи таърихӣ аз замони офариниш. Албатта, он бе он чизе, ки пеш аз он буд, рух намедод ва агар барои оқибатҳои ҳозира ва абадии он намебуд, ин қадар муҳим намебуд. Гуноҳи инсон, нотавонии ӯ дар қонеъ кардани Худо тавассути қонун ё некӣ кардан ва зарурати иҷро шудани талаботи одилонаи Худо Худованд Исоро ба салиб овард. Дар он ҷо мо ҳамаи гуноҳҳои худро, ки аз ҷониби Ҷойгузин бардошта шудаанд, ва кори оштӣ барои ҳамеша дар як қурбонӣ барои гуноҳ ба анҷом расидаро мебинем (1 Петрус 2:24; Ибриён 10:14). Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд, Одил барои беадолат (1 Петрус 3:18).
Аммо марг набояд пирӯзӣ медошт. Наҷотдиҳанда бояд дубора эҳё мешуд, то ҳаёт ба ҳама одамон, бар асоси кори анҷомёфтаи ӯ ва имони онҳо ба ӯ, биёяд. Ӯ дубора эҳё шуд ва ҳоло дар дасти рости Худои Падар аст, ки интизор аст душманонаш зери пои ӯ қарор гиранд (Ибриён 10:12-13). Мо имондорон он гоҳ бо ӯ хоҳем буд, ки аз ин ҷаҳон гирифта шуда, ба ҳузури ӯ бурда шудаем (1 Таслӯникиён 4:16-17).
Дар мавриди дафн ва эҳё, мо аз Инҷилҳо дар бораи захмҳои ба бадани ӯ расонидашуда ва ғамхории Юсуф ва Ниқӯдимус медонем. Библия ба мо мегӯяд, ки қабр мӯҳр зада шуда буд ва посбон гузошта шуда буд. Зилзила рух дод, фариштагон пайдо шуданд ва санг бардошта шуд, то қабри холӣ нишон дода шавад. Дар ҳамаи ин, Навиштаҷот он чизеро, ки ҳангоми эҳё шудани ҷисми Худованд ба ҳаёт рух дод, тасвир намекунад; ӯ танҳо зинда дида шуд ва аз ҷониби худаш шинохта шуд, аммо бо як намуди дигари бадан.
Азбаски Каломи Худо хомӯш аст дар бораи он чизе, ки дар лаҳзаи эҳё рух дод, мо мефаҳмем, ки Худо намехоҳад, ки таваҷҷӯҳи мо дар он ҷо бошад. Ба ҷои ин, мо дар бораи ду чиз мехонем. Аввалан, эҳё хушнудии Худоро аз Писари худ ва коре, ки ӯ кард, нишон медиҳад, ки ба ӯ қаноатмандии комил меорад (Аъмол 2:30-33; Филиппиён 2:8-11; Румиён 3:24-25). Ҳеҷ коре нест, ки мо бо қудрати худ барои афзун кардани қаноатмандии Худо аз Писари худ ё мо карда тавонем (Ишаъё 64:6). Дуюм, мо таваҷҷӯҳ ва ғамхории Худоро нисбат ба пайравони худ мебинем, ки тавассути Худованд Исо ошкор шудааст: Писар муносибати наверо бо Падари худ, Падари мо муаррифӣ мекунад (Юҳанно 20:17). Хушнудии Худованд – хушнудии Худо – бо писарони одамон аст ва Масеҳ Исо мехоҳад, ки мо бо ӯ дар он ҷое, ки ӯ аст, ҳоло ва дар абадият бошем (Масалҳо 8:31; Матто 18:20; Юҳанно 14:3, 17:20-24).
