Таърихи Шимъӯни Петрус хеле ибратбахш аст ва назари ҳар як масеҳиро аз қадами аввали шиносоӣ бо Масеҳ то ҳолате, ки Рӯҳулқудс метавонад бемалол қудрати Худро нишон диҳад, тасвир мекунад. Дар ин фосила, тамоми нерӯи файз ошкор мешавад, ки ҷонро ба дониши Масеҳ ва имтиёзҳои масеҳӣ меорад. Мо инчунин шикастани ҷонро мебинем, ки барои имондор зарур аст, то пас аз аз даст додани эътимод ба худ, имтиёзҳои худро дарк кунад ва Худовандро дар роҳи аз ҷониби Ӯ муайяншуда пайравӣ кунад.
Таърихи Петрус дар Каломи Худо ба таври табиӣ ба ду қисм тақсим мешавад, ки якеро мо дар Инҷилҳо ва дигареро дар Аъмоли Ҳаввориён пайдо мекунем. Қисми аввал ба ҳақиқатҳои дар боло зикршуда мувофиқат мекунад; қисми дуюм (гарчанде ки бе нокомӣ аз ҷониби асбоб нест) бо фаъолияти Рӯҳулқудс дар хидмати Петрус ва бо он қудрати илоҳӣ, ки ӯро ҳамчун шоҳиди Масеҳ дар миёни монеаҳо ва муноқишаҳо дастгирӣ мекунад, пур аст.
Тамоси аввал
Тарзи тамос гирифтани Петрус бо Худованд дар Инҷили Луқо қобили таваҷҷӯҳ аст. Модари зани Шимъӯн (Луқо 4:38, 39) ба табларзаи сахт гирифтор шуда буд, ки ӯро нотавон гардонд. Исо ӯро шифо медиҳад ва ӯро барои хидмат ба Ӯ мувофиқ месозад. Аксар вақт ҳамин тавр ҷон бо Масеҳ бори аввал вомехӯрад. Он тавассути баракатҳое, ки Ӯ ба дигарон ато кардааст, бо Ӯ тамос мегирад. Вақте ки лаҳзаи ошкор кардани Худро ба дилҳои мо мерасад, мо мефаҳмем, ки Ӯ комилан бегона нест. Худованд ин дониши омодагиро барои кӯтоҳ кардани коре истифода мебарад, ки тавассути он виҷдонҳои мо ба ҳисси гуноҳ ва дилҳои мо ба ҳисси файз бедор мешаванд. Дар ин Инҷил, Шимъӯни Петрус Исоро аз дидани кори Ӯ дар хонааш медонист.
Моҳигир
Писари Юнус аз рӯи касб моҳигир буд; ӯ чизҳои барои моҳидорӣ зарурӣ — қаиқ ва тӯрҳоро дошт. Ӯ онҳоро барои ба даст овардани он чизе, ки мехост, истифода бурд ва барои ин тамоми шаб кор кард, аммо бе ҳеҷ натиҷа. Ҳамин тавр, инсони табиӣ қобилиятҳои худро ва воситаҳои дар ихтиёраш бударо барои ба даст овардани чизе, ки дилашро пур ва қаноатманд кунад, истифода мебарад. Аммо ин бефоида аст; тӯр холӣ мемонад. Меҳнати ӯ чизе намедиҳад, ки ба ниёзи амиқи ҷони ӯ ҷавоб диҳад. Шимъӯн ва ҳамроҳонаш, ки чизе нагирифтаанд, қаиқҳои худро тарк мекунанд ва тӯрҳои худро мешӯянд. Онҳо ба шустани онҳо шурӯъ мекунанд, зеро онҳо ғайр аз лойи қаъри баҳр чизе нагирифта буданд, ва вақте ки ин кор анҷом ёфт, онҳо моҳидориро аз нав оғоз мекунанд. Оё бо одами дунё ҳамин тавр нест? Ӯ ҳар рӯз меҳнати худро барои расидан ба ҳадафи дилхоҳ бемуваффақият нав мекунад.
Аммо вақте ки нотавонии инсон ошкор шуд, Исо пайдо мешавад, ки зоҳиран бо Петрус машғул нест. Ӯ мардумро таълим медиҳад, аммо дар миёни хидмати худ дили Ӯ бо Шимъӯн аст ва Ӯ ӯро аз назар дур намекунад. Ба яке аз киштиҳо, ки аз Шимъӯн буд, даромада, Ӯ аз ӯ хоҳиш кард, ки каме аз хушкӣ дур шавад. Ӯ Петрусро бо Худаш аз издиҳом ҷудо мекунад ва ба ин васила Петрус ҳамаи гуфтаҳои Худовандро мешунавад. Исо қабл аз ин барои Петрус бегона набуд; акнун ӯ ба каломи Ӯ гӯш медиҳад ва мавқеи ҷудоии ӯ бо Ӯ ба ӯ кӯмак мекунад, ки бодиққаттар шавад. Бо вуҷуди ин, аз ояти 5 мо метавонем хулоса барорем, ки боварии ба қудрати Калом танҳо ҳамон чизе буд, ки ӯ нигоҳ дошт.
Пас аз ин, мо мебинем, ки Худованд махсусан бо Петрус машғул аст. Ӯ ба ӯ гуфт: «Ба умқ равед ва тӯрҳои худро барои сайд партоед». Петрус ин корро тамоми шаб карда буд, аммо то он вақт ин кор бо иродаи инсон анҷом дода мешуд; акнун ин бо каломи Худованд аст. Петрус ин каломро бовар мекунад ва ба он итоат мекунад. Натиҷаи аввалини Каломи Худо ин аст, ки имонро ба вуҷуд меорад, ва имон қудрати онро қабул мекунад ва итоат мекунад. Худованд сухан гуфтааст; ин барои имон кофист. Аммо Исо ба Петрус бо роҳи боз ҳам пурқувваттар муроҷиат мекунад ва ба ӯ нишон медиҳад, ки дар ҳузури кӣ аст, ба ин васила ба виҷдони ӯ мерасад. Ӯ, Офаридгор, ки ҳама чизро ихтиёрдорӣ мекунад, моҳиҳоро дар рӯзи равшан ҷамъ мекунад, вақте ки шабона набуданд, ва тӯрҳои Петрусро бо онҳо пур мекунад. Ӯ зарфҳои инсониро бо баракатҳое пур мекунад, ки онҳо бе шикастан наметавонанд дар бар гиранд ва аз ниёзҳои шогирд зиёдтаранд. Ҳамроҳони ӯ бо киштии дуюм меоянд, ки он низ ғарқ мешавад, зеро сарватҳои аз ҷониби Худованди ҷалол додашуда хеле фаровонанд.
Гунаҳкор
Петрус (ояти 8) ин ҳама баракатро мебинад; ин ӯро бори аввал дар ҳузури Ӯ, ки Сарчашма ва Мудири баракат аст, қарор медиҳад. Ҳамин тавр, на танҳо каломи Исо ӯро ба ҳайрат меорад, балки худи Исо ва ҷалоли шахсияти Ӯ. Инқилоб дар ҷони ӯ ба амал меояд. Баракат, ба ҷои он ки шодӣ ба вуҷуд орад, боиси боварии ба гуноҳ ва тарс мегардад, зеро он ӯро ба ҳузури Худованди ҷалол меорад. Аз тарафи дигар, ҳисси ҳолати ӯ, дар ҳоле ки ба ӯ итминони даҳшатноке медиҳад, ки Яҳува бояд ӯро рад кунад, аммо ӯро ба пойҳои Исо ҳамчун ягона захираи ӯ мепартояд. Аммо Худое, ки ба Ӯ гуноҳ карда шудааст, мебахшад. Худо дар муҳаббати худ шинохта мешавад.
Барои гунаҳкор донистани ҳолати воқеии худ, ҳукме, ки ба ӯ тааллуқ дорад ва муқаддасии Худованд муборак аст. «Аз ман дур шав; зеро ман одами гунаҳкорам». Петрус худро гунаҳкор ва номуносиб барои ҳузури Худо медонад. Ӯ аз муқаддасӣ ва адолати Ӯ меларзад. Ҳоло ӯ танҳо нимҳиссиёна медонад, ки файз чист, ва ӯ намедонад, ки чӣ тавр Худо метавонад дар тасдиқи он ки ба Исо имон дорад, одилона бошад, аммо ӯ дар пойҳои Ӯст, ва ӯ гурехта намеравад, зеро агар умеде бошад, он дар он ҷост. То он даме, ки ӯ бо шустани тӯрҳои худ машғул буд, ӯ на Худоро медонист ва на худро, аммо акнун ӯ ҳардуро медонад, ва ин як чизи аҷиб аст, ки ӯ он чизеро, ки кардааст, доварӣ намекунад, балки он чизеро, ки ҳаст. Бисёре аз ҷонҳо эътироф мекунанд, ки онҳо бояд аз амалҳои гунаҳкоронаи худ тавба кунанд ва онҳоро доварӣ кунанд, аммо онҳо ба дидани сарчашмаи ин амалҳо оварда нашудаанд. Дар зери гуноҳҳо «одами гунаҳкор» мавҷуд аст. Ҳисси ҳузури Худо чашмони моро мекушояд, ба мо нишон медиҳад, ки мо чистем ва ба мо водор мекунад, ки ягона паноҳгоҳи мо бо Он ки метавонад моро маҳкум кунад, аст.
Пайрав
Тарс Петрусро фаро гирифта буд, аммо Худованд ҳеҷ гоҳ намегузорад, ки тарс дар ҳузури Ӯ вуҷуд дошта бошад. Ӯ сухан мегӯяд ва тарсро дур мекунад, зеро Ӯ Худованди файз аст. Ӯ ҳама чизи дигарро мегузорад — таъсири корро дар ҷон ҳеҷ гоҳ суст намекунад — аммо Ӯ тарсро дур мекунад. Не, Худованд аз ӯ дур намешавад. Ӯ мегӯяд: «Натарс; аз ин пас ту одамонро сайд хоҳӣ кард». Ӯ гӯё мегӯяд: Агар ман туро барои наҷот доданат надида будам, наметавонистам дигаронро ба воситаи ту наҷот диҳам. Ӯ бештар аз он ки Шимъӯни Петрусро хушбахт кунад; Ӯ ба ӯ баракати тозае ато мекунад, ба ӯ хидматро ваъда медиҳад, то ки ба ҷои гунаҳкор мондан, Петрус ходим шавад, ки метавонад ҳама чизро тарк кунад ва Исоро пайравӣ кунад.
Петрус ба сӯи Исо дар об меравад
Аввалин амали Петрус ин буд, ки худро ба зонуҳои Исо партофт ва ҳолати гунаҳкоронаи худро эътироф кард. Баъдтар ӯ ба вохӯрӣ бо Ӯ дар об рафт (Матто 14:22-33). Ин тартиб муҳим аст. Ба пешвози Наҷотдиҳанда рафтан пас аз табдил ва пеш аз хидмат меояд. Петрус, ки ҳанӯз танҳо ваъдаи моҳигири одамон шуданро дошт, аллакай ба пешвози Ӯ рафтанро мехост. Ӯ ба сӯи Он ки аз қуллаи кӯҳ фуромада буд, нигоҳ кард, ва ин танҳо оғози ваҳйҳои пурҷалоле буд, ки ӯ дар бораи шахсияти Масеҳ қабул мекард.
Дониши Петрус дар аввал хеле сатҳӣ аст. Ӯ мегӯяд: «Худовандо, агар Ту бошӣ», аммо ин барои оғоз кофист. Ҳама чиз барои ӯ аз шахсияти шахс вобаста аст, ва агар Ӯ бошад, каломи Ӯ барои он ки Петрус киштиро тарк кунад, кофист. Ӯ мегӯяд: «Ба ман фармон деҳ, ки ба назди Ту дар об биёям». Тарк кардани ҷои амнияти зоҳирӣ барои роҳ рафтан дар ҷое, ки роҳ набуд, як кори ҷиддӣ буд, аммо каломи Масеҳ барои ӯ кофист. Ӯ қудрати онро медонист. Бо каломи Ӯ ӯ тӯрро раҳо карда буд; бо каломи Ӯ ӯ ба роҳ мебарояд. Ин ба ӯ имкон медиҳад, ки дар об роҳ равад, ҳамон тавре ки ӯро ба шинохтани Наҷотдиҳанда оварда буд. Дар хоҳиши ин илтифот, Петрус фикри озмоиш кардан ё нишон додани маҳорати худро дар бартараф кардани монеаҳо надошт; он чизе ки ӯ мехост, ба назди Ӯ рафтан буд. Масеҳ ӯро ҷалб кард, ва дар айни замон ӯ дар бораи шамол ё мавҷҳо фикр намекард. Агар дили табиӣ роҳеро, ки ба Масеҳ мебарад, нодида гирад, имон роҳеро дар миёни мушкилоти ҳама гуна, дар шаб ва дар тӯфон пайдо мекунад ва онҳоро барои наздик шудан ба Худованд истифода мебарад. Имон ӯро водор мекунад, ки қаиқро, ягона паноҳгоҳи зоҳирӣ, тарк кунад, онро ҷои воқеии амният намедонад, ва ба Исо расад, ки ҳузури Ӯ барои ӯ аз расидан ба соҳили дигар арзишмандтар аст.
Имони аввал ва муҳаббат
Мо аксар вақт хуб оғоз мекунем; имони аввал ва муҳаббати аввал, соддагии диле, ки аз ҷониби объект пур шудааст, моро дастгирӣ мекунад, ва сипас мо иҷозат медиҳем, ки чашм аз объекти худ дур шавад. Шайтон кӯшиш карда буд, ки шогирдонро бо тарсонидани онҳо аз Исо (ояти 26) ба ташвиш орад, аммо онҳо ба зудӣ аз лабони Ӯ омӯхтанд, ки хушҳол бошанд. Сипас душман онҳоро бо мушкилот ба ташвиш меорад. Чӣ аблаҳӣ аст, ки ба ӯ гӯш диҳем, зеро оё мушкилот моро ба Масеҳ намебаранд? Мо махлуқоти беимони бечора! Дар озмоишҳои худ, мисли ниёзҳои худ, ягона чизе, ки мо фаромӯш мекунем, ҳамон чизест, ки мо набояд аз назар дур кунем — қудрати илоҳӣ. Петрус низ, пас аз ба роҳ баромадан, ба фикр кардан дар бораи зӯроварии шамол ва ба қувваи худ нигоҳ кардан оғоз кард, фаромӯш карда, ки дар пеши ӯ қувваи ҷалбкунандае қавитар аз қувваи ҷозиба дошт, ки ӯро бешубҳа ба Исо меовард. Ва ӯ ба ғарқ шудан оғоз мекунад.
Кӣ мисли Петрус дар арафаи ғарқ шудан набуд? Оё ҳамаи мо як сарнавиштро надоштем? Аммо фарёде аз лабони шогирд мебарояд: «Худовандо, маро наҷот деҳ»; ӯ намегӯяд: «Аз ман дур шав», зеро имондор Наҷотдиҳандаро медонад ва хислати Ӯ наҷот додан аст. Петрус кӯмак мехоҳад, ҳамон тавре ки ӯ дар арафаи расидан ба ҳадафи худ аст, ва Исо танҳо бояд дасти Худро дароз кунад, то ӯро ба худ кашад. Як лаҳзаи дигари имон, ва шогирд ғарқ намешуд. Оё мо ҳанӯз шубҳа хоҳем кард? Биёед ба Ӯ, ки метавонад моро то охир наҷот диҳад, бовар кунем, зеро тӯфон то он даме, ки Худованд ва худи Ӯ ба таври қатъӣ муттаҳид нашаванд, қатъ нахоҳад шуд.
