Азбаски мо аз Худованд ҳастем
«Кӣ маҳкум мекунад? Масеҳ аст, ки мурд, ва илова бар ин, эҳё ҳам шудааст, ки ҳатто дар дасти рости Худост, ки барои мо шафоат ҳам мекунад. Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо хоҳад кард?» — Румиён 8:34-35 NKJV
Чӣ метавонад моро аз Ӯ, ки ҷони Худро фидо кардааст, ҷудо кунад? Гарчанде ки баъзан биниши мо хира мешавад, Ба зудӣ мо бо Ӯ дар ҷалол хоҳем истод, бишнавед, «Ин арӯси Ӯст, зани Ӯст.» Ҳама чизе, ки моро кӯр мекунад, он гоҳ аз байн хоҳад рафт; Мо хоҳем донист, чунон ки моро мешиносанд. Ғами мо рафт, андӯҳи мо рафт – Ҳеҷ гоҳ тарк нахоҳем кард ва ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳем шуд – Дар он ҷо дар хонаи абадии мо. Оянда, гарчанде ки пуррагии он, мо истироҳат мекунем, Ҳатто ҳоло дар он рӯз шарикон. Чизҳои замин – ҳеҷ яке аз онҳо беҳтарин нест: «Онҳо нобуд хоҳанд шуд; Ту боқӣ мемонӣ.» Дар ин ҷо мо ҳамду санои беохири Туро оғоз мекунем!
Худо, «мувофиқи раҳмати фаровони худ моро аз нав ба умеди зинда тавассути эҳёи Исои Масеҳ аз мурдагон, ба мероси фанонопазир ва беайб ва нопадидшаванда, ки дар осмон барои шумо нигоҳ дошта шудааст, таваллуд кардааст.» — 1 Петрус 1:3-4
