Ҳанӯз торик буд, ки ман чароғи ошхонаро фурӯзон кардам ва чанд тараканро ба сӯи наздиктарин гӯшаи торик партофтам. Яке аз онҳо натавонист фавран пинҳон шавад ва дар парвози девонавор аз душман – нур – ин тараф ва он тараф парвоз кард. Дар даҳ сония аз таракан осоре намонд.
Тараканҳо ба ман тасвири Китоби Муқаддас дар бораи гуноҳкорро хотиррасон мекунанд: «Ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст. Ин ҳукм аст: Нур ба ҷаҳон омад, аммо одамон ба ҷои нур торикиро дӯст доштанд, зеро аъмоли онҳо бад буд. Ҳар кӣ бадӣ мекунад, аз нур нафрат дорад ва ба нур намеояд, зеро метарсад, ки аъмоли ӯ фош шавад» (Юҳанно 3:18-20 NIV). Аксуламали гуноҳкор ба нури Худо мисли аксуламали таракан ба нури табиӣ аст.
Ҳеҷ кас тараканҳоро дӯст намедорад! Онҳо баданд ва сазовори марг. Ғаризаи онҳо ба хислати онҳо мувофиқат мекунад; онҳо аз нуре, ки онҳоро ба нестӣ мебарад, мегурезанд.
Таракан барои мо нафратовар аст; нур барои таракан нафратовар аст. Ба ҳамин монанд, гуноҳкор аз Худо канорагирӣ мекунад. Онҳо Исоро, «нури ҷаҳонро» (Юҳанно 8:12) «хомӯш карданд», аммо ҳоло, ки Ӯ боз зинда аст, онҳо аз Ӯ бо ҳар роҳ канорагирӣ мекунанд. Бо дидани Китоби Муқаддас ё ёд кардани Худо, бисёриҳо ба торикии тасаллибахши ҷаҳони гуноҳи худ мегурезанд.
Пайдоиши намудҳо
Мо бо табиати «таракан» офарида нашудаем. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «Худо ҳамаи (офаринишро), ки офарида буд, дид, ва он хеле хуб буд» (Ҳастӣ 1:31). Ӯ офариниши тоҷдори Худро, инсониятро, дар боғи зебое, ки бо ҳар гуна лаззатҳои тасаввуршаванда иҳота шуда буд, ва танҳо як манъкунӣ ҷойгир кард.
Душман омад ва дар Ҳастӣ 3:4, занро фиребгарона бовар кунонд, ки Худо дар асл ба хушбахтии онҳо парвое надорад, балки онҳоро аз он маҳрум мекунад. Бо ин қадар суханон мор гуфт: «Маслиҳати маро қабул кунед, ва шумо мисли худоён хоҳед буд: оқил ва беҳтар муҷаҳҳаз».
Онҳо ба дурӯғҳои ӯ гӯш доданд ва ба Худое, ки ба онҳо ҳаёт ва ҳар некиро дод, хиёнат карданд, гӯё ҳолати худро беҳтар карданд. Аммо бори аввал онҳо шарм, тарс ва маҳдудиятро донистанд ва аз Худо ва аз ҳама хатарҳои тасаввуршаванда, ки ҳанӯз дар рӯҳи инсон пинҳонанд, гурехтанро оғоз карданд.
Ва ҳамин тавр мо «таракани» инсониро ба даст овардем. Мо онро такмил додем, аммо табиати онро тағйир дода наметавонем. Танҳо Худо метавонад табиати навро диҳад. Ба Ӯ бовар кунед. Худо нури Худро на барои тарсонидани мо, балки барои нишон додани ниёзи мо ва пешниҳоди ҳаёти нав, барои тағйир додани мо аз табиати таракани мо ба табиати Писари Худо фиристод.
Аз Худо натарсед, дур нашавед. Биёед, таслим шавед ва бигзор Ӯ шуморо тағйир диҳад. «Ҳар кӣ аз рӯи ҳақиқат зиндагӣ мекунад, ба нур меояд, то ки аён гардад, ки он чи ӯ кардааст, ба воситаи Худо карда шудааст» (Юҳанно 3:21). Агар ба шумо маълумоти бештар лозим бошад, мо метавонем ба шумо роҳро нишон диҳем.
